Thailand de Smaragden Driehoek en Cambodja Angkor Wat

FRED, GERA, HANS EN FABIENNE

Van Ubon Ratchathani via Cambodja naar Bangkok.

  • Facebook
  • Twitter
Wij zijn vier vrienden Fred & Gera en Hans & Fabienne. We hebben allemaal een stoere Rose trekkingbike gekocht met Rohloffnaaf. We rijden op een Rose Activa pro-III. Aan het materiaal zal het niet liggen.

Vanmorgen in Bangkok aangekomen, we moesten ruim een uur in de rij om uit te checken, gevolgd door een zoektocht om de fietsen opnieuw in te leveren voor de binnenlandse vlucht met Thai-Airways. We zijn de tijd een beetje kwijt, 6 uur tijdverschil, 3 vluchten en nu in een karaoke bar….daar raak je van in de war! Grappig ook oude mannen zingen een deuntje in het Thais. Wij gaan vanavond vroeg naar bed en morgen een verkenningsrondje maken Ubon Ratchathani. Kijken of de fietsen het doen, op 2 kromme fietssleutels en een halve standaard na lijken de fietsen heel. Morgenochtend weten we het echt.

Vanmorgen de fietsen uitgepakt en geprepareerd. Bijna alles is heel gebleven. Hier en daar een kleinigheid afgebroken en beschadigd maar niets ernstigs. We hebben meteen een rondje door Ubon Ratchathani gereden om te testen of alles echt nog werkt. Het links rijden is even wennen, vooral omdat de Thaien zich er zelf ook niet altijd aan houden. Het verkeer lijkt hier kris kras door elkaar te rijden. Het was vandaag 28 graden en het waait behoorlijk, wat de temperatuur heel aangenaam maakt.

We hebben vanmiddag een prachtige Boeddhistische tempel bezocht. Morgen gaan we echt beginnen. We verlaten dan de drukke stad en gaan de binnenlanden in.

We fietsen in het Noord-Oosten van Thailand, het ongerepte Thailand in de Smaragden Driehoek, langs de grens van Thailand en Cambodja. We starten in Ubon Ratchathani en eindigen na vier weken in Bangkok. Onderweg komen we langs Khmer tempels, watervallen, nationale parken en in het zuiden fietsen we langs de kust. Na een week maken we een uitstapje van vijf dagen naar Cambodja om het meest bekende tempelcomplex van Azië te bezoeken: Angkor Wat.

De route voert ons eerst naar Khong Chiam, mooi aan de Mekong gelegen en Pa Thaem National Park, met een prachtig uitzicht over de Mekongrivier. Het park is beroemd om zijn eeuwenoude rotsschilderingen. De Mekong is een van de belangrijkste rivieren in Azië en ontspringt in de Himalaya. De fietstocht voert ons door de weinig bezochte Smaragden Driehoek onder andere naar de Huai Luang waterval. Een cultureel hoogtepunt is de tempel van Phanom Rung op een vulkanische heuvel. Dit is de best gerestaureerde Khmer-tempel ter wereld.

We maken een uitstapje naar het wereldberoemde tempelcomplex Angkor in Cambodja en blijven daar vier dagen. Dit is natuurlijk een absolute ‘must’. Ook het grote tempelcomplex bezoeken we op de fiets of met een riksja. Het is te groot om te voet alles te bekijken.
De stad Angkor was vroeger de hoofdstad van het Khmer-rijk. De tempels in deze stad werden gebouwd ter ere van de Hindoe God Vishnu en herontdekt eind 1800.

We gaan via dezelfde weg weer terug naar Thailand en we fietsen verder langs de Cambodjaanse grens richting kust via Chantanaburi: de stad met Franse en Vietnamese invloeden. De kustroute heeft mooie bruggen over fraaie baaien en kunnen we genieten net als de Thai van “Seafood” met een prachtig uitzicht over de kust en de zee. Na vier weken en ruim 1500 km verder eindigen we onze fietstocht in Bangkok.

Olifant bij Kerstdiner
Vanmorgen vroeg begonnen met onze fietstocht naar Bangkok. Het was een easy day, onze eerste dag. We hebben 50km gereden. Een lekkere afstand om in te fietsen. Bijna iedereen die we tegenkomen is vriendelijk en vraagt waar we heen gaan. Als we dan zeggen Bangkok zie ik alle Thaien bedenkelijk kijken en met opgeblazen wangen pfoeh zeggen. 1700 km vinden ze allemaal ook wel ver geloof ik. Ik zie ze dan giechelen en lachen. Onderweg kopen we mandarijnen en bananen bij stalletjes. Iedereen wil met je praten ook al verstaan we elkaar niet, toch heeft het iets van een verstandhouding.

Het landschap is landelijk met drooggevallen rijstvelden, bananenbomen en prachtige bloemen. We zien veel boeddhistische tempeltjes en we stoppen nog even bij een soort sportdag van scholen uit de omgeving. De Thaien willen met ons op de foto! O you must be strong women.

Vanavond zitten we in een eenvoudig hotel. We hebben wel een kamer met airco maar we hangen toch allebei wel ons muskietennet maar op. Fred was een haakje voor het muskietennet vergeten mee te nemen om in het plafond te draaien. Leg dat maar eens uit aan een Thai in een ijzerwinkel. Hans kan niet tekenen maar de Thai begreep het meteen. Hij kwam alleen eerst met een haak waar een olifant aan had kunnen hangen. Uiteindelijk wel een haakje in de winkel gevonden.

Vanavond geen restaurant kunnen vinden, dus ergens langs de straat gegeten. Een groot risico, maar we konden niet anders. Een gevulde soep met ….. Echt alles was ondefinieerbaar. Het kostte dan ook niets we betaalden 120 Bath voor vier personen. Dat is € 3,00. En passant kwam er ook nog een olifant langs ons tafeltje gewandeld. We hebben nog wel een koffie met wat verschillende lekkernijen bij de bakker gehaald als nagerecht. Was heerlijk. We hebben de eerste dag prima doorstaan. Hier en daar verbrand van de zon, maar we wennen al aardig aan het links rijden.

Tempel aan de Mekong
In de ochtend naar Kong Chiam gefietst langs heel veel gongwinkeltjes met enorme grote gongen. Natuurlijk mochten we ze even allemaal uitproberen. de verkoper bleef maar tegen ons praten, maar wij begrepen er helemaal niks van. Als we onderweg vertellen dat we naar Bangkok fietsen krijgen we de meest vreemde reacties. Ze vragen wel drie keer Bangkok??? En kijken ons met grote ogen aan, alsof we gek zijn.

Vlak voor Khong Chiam hebben we een heel bijzonder tempelcomplex aan de Mekong bezocht met prachtige gouden Buddha’s. In Kong Chiam een kamer gezocht. De eigenaresse liet ons eerst een kamer met twee tweepersoons bedden zien. Toen we vroegen om een kamer met één tweepersoonsbed zagen we haar bedenkelijk kijken. Je zag haar denken, ze zullen toch niet……. Ze bracht ons naar een andere kamer met een tweepersoonsbed. Ze dacht dat we met zijn vieren in één tweepersoonsbed wilden slapen. In Thailand kan alles blijkbaar. Er werd iemand bijgehaald die wel Engels sprak, toen zij wel begreep wat we wilden, kregen de dames de slappe lach. We wilden gewoon twee huisjes met ieder een eigen tweepersoonsbed. Is uiteindelijk gelukt. Ook de eigenaresses weer gerustgesteld. Na de lunch, een dagtocht gemaakt naar een Nationaal Park aan de Mekong, en daar nog een rondwandeling gemaakt langs prehistorische tekeningen. We hadden daar een prachtig uitzicht op de Mekong rivier met aan de andere kant Laos.

Thaise heuvels en stuiterasfalt

  • Facebook
  • Twitter
We voelen onze benen nog van gisteren als we starten. Vandaag net als gisteren best een pittig dagje van 76 km. Het lijkt wel of het hier elke dag warmer wordt. Overdag zo’n 34 graden, en ’s ochtends is het dan het lekkerst om te fietsen. We zakken af langs de Mekong naar het zuiden. De Mekong is de belangrijkste rivier en is de grens met Laos. Al snel beginnen de klimmetjes, het lijken wel ‘the Dutch mountains’, er zijn er een paar bij van 10 en 12 %, maar in zijn 1 of 2 is het nog net te doen. Halverwege de route willen we een eettentje vinden, want onze magen beginnen nu wel erg te knorren. Het is nog knap lastig. We vragen het aan mensen die we zien, maar ze snappen niet wat we bedoelen. Niet met gebaren en ook niet met de hulp van ons Thaise woordenboekje, wij spreken het Thais waarschijnlijk niet goed uit, en als we het woord aanwijzen, gaat er ook geen lichtje branden. We fietsen nog maar een stuk door en zien dan toch een klein restaurant. Er blijkt ook een Thaise Belg of Belgische Thai te wonen, die goed Nederlands spreekt en ons kan helpen. Leuk hoe dat hier gaat, we vragen om kip en rijst en wijzen in de keuken wat aan en we krijgen een heerlijke maaltijd. ’s Middags wordt het wel heel erg warm en als we even stoppen voor water bij een schooltje, staan wat meisjes van een jaar of elf, twaalf heel erg om ons te giechelen. We snappen er niks van wat ze zeggen, maar ze durven ook niet dichterbij me komen. Als Hans naar ze toe loopt, lopen ze zelfs hard weg. Maar de nieuwsgierigheid voor die vier onbekende mensen, wint het toch van hun verlegenheid en langzamerhand komen ze steeds dichterbij. Met ons Thaise woordenboekje wisselen we wat woordjes uit. Grote hilariteit natuurlijk als wij Thais spreken.
Dan is het nog twintig kilometer naar Buntharik, waar we gaan overnachten. We kunnen kiezen voor een goede en een slechte weg ernaar toe. Maar de goede weg is toch ook naar onze begrippen niet goed. Enorme kuilen en putten in de weg. Dit is wat je noemt echt stuiterasfalt. Uiteindelijk bereiken we Buntharik, een levendige provincieplaats. Na 1,4 km moet het bungalowcomplex te vinden zijn, maar we kunnen het niet vinden, dan nog maar een keer terug, weer niks, dus dan maar weer omkeren en nog verder rijden. En ja hoor, we zien roze bungalowtjes aan de rechterkant. Ook daar weer met handen en voeten uitleggen dan we graag twee huisjes willen hebben.
Er is geen restaurant en ’s avonds stappen we dus maar weer op de fiets om een restaurant te vinden. Ook dat valt niet mee. Na wat zoeken en heen en weer rijden, duiken we een zijstraatje in. En ja hoor daar zien we wat. Een kleine eetgelegenheid waar je normaal nooit zou gaan eten. Eerst zegt de kokkin dat we niet kunnen eten, maar dan is er een gewillige jongen die of teveel gedronken heeft of aan de solutie heeft zitten snuiven, dat we wel kunnen eten. Weer is het een hele tour om uit te leggen wat we willen. Drie Thaien om ons heen proberen ons te begrijpen. Het komt weer goed, noedelsoep en rijst, vlees, met iets van roerbakgroenten. Heerlijk en dat voor nog geen 10 euro.

Rubbervellen, cassave en flinke klim naar waterval (30-12-2012)
Vandaag niet zo heel vroeg gestart. Eerst ontbeten voor onze bungalow in de zon met broodjes die we gisteren hebben gekocht in de Lotus supermarkt. Het is al snel warm, 34 graden, dat is toch wel warm op de fiets. Wanneer je even stil staat is het niet te harden. Het lukt bijna niet genoeg te drinken.
We stoppen even om uit te puffen en daar zien we een paar kleine geestenhuisjes. Die staan hier voor de deur om boze geesten buiten de deur te houden. Ze offeren dan wat eten. Een plaatselijke zwerfhond vond het in ieder geval heerlijk en kon nog net bij een bakje rijst.
We rijden langs rubberbomen en de rubber hangt in witte vellen, als grote luiers te drogen. Nooit geweten dat rubber wit was. Ook wordt hier veel cassave verbouwd, en de cassave ligt langs de weg te drogen.
Eten blijft spannend we beginnen rond 12 uur uit te kijken naar een plek waar we iets kunnen eten. We herkennen de eettentjes aan een paar banken onder een afdakje, stappen naar binnen en vragen of ze kunnen maken waar we trek in hebben. Dat is veiliger dan eten wat de pot schaft. We leren snel na een paar tegenvallers. De kok doet dan echt zijn best om voor ons iets lekkers te maken. Vandaag na 50 km ons bungalowtje gevonden en nog een uitstapje gemaakt naar een waterval(letje). Het zou het hoogtepunt van de dag moeten zijn. Na 10 km klimmen, met soms een flink percentage van wel 12%. De klim was met recht een hoogtepunt, de waterval viel wat tegen. De afdaling maakte veel goed. En het bier smaakte na deze klim overigens wel heel lekker. Het in Thailand gebrouwen bier smaakt prima. We drinken voornamelijk Chang.

Fred heeft wel een probleem aan zijn fiets ontdekt. Het achterwiel loopt aan. Stap voor stap gecontroleerd, wiel zit er niet scheef in en er zit geen slag in het wiel. Dan moet de hydraulische rem opnieuw worden afgesteld. Maar dat valt nog niet mee. Zoeken we even op via Google op internet. Zal je net zien, geen WIFI. Remmen losgemaakt, en maar weer opnieuw gemonteerd. Gelukkig loopt het wiel niet meer aan, maar ideaal is het nog niet. Zodra we WIFI hebben zoeken we het op.

We eten ’s avond bij de eigenaresse van ons onderkomen. Ze heeft iets heerlijks klaargemaakt. Natuurlijk rijst, groente met heerlijk gebakken kip.

Smaragdendriehoek
Vandaag niet zo’n hele zware dag op het programma, slechts 50 km.
We worden verrast met een heerlijk ontbijt. De vorige dagen moesten we zelf steeds een ontbijt improviseren bij de 7Eleven, van yoghurt, fruit, jus d’orange en wat zoete cakejes. Nu krijgen we een grote schaal fruit met twaalf bakjes yoghurt. Jeetje wat veel! Maar dan komen er nog drie van die grote schalen met druiven, banaan, papaja en iets ondefinieerbaars. Hoe krijgen we het in vredesnaam op. De groene stukjes fruit lijken op avocado, maar het smaakt nergens naar. We proberen het met de yoghurt te eten, maar dan nog smaakt het niet.
Het wordt vandaag 35 graden en dat is al goed te merken als we starten om 9 uur. We fietsen vandaag in de Smaragden Driehoek, ook wel Emerald Triangle genoemd. Het is het drielandenpunt van Laos, Thailand en Cambodja. We zien het middelgebergte dat de grens vormt tussen Thailand en Cambodja al voor ons. Daar moeten we over twee dagen toch overheen. Na 15 km nemen we een zijweg naar een natuurpark met een waterval en rusten daar even heerlijk onder de bomen.
We komen langs rubberplantages en bestuderen hoe vernuftig de rubber uit de boom wordt getapt. Ook hier hangen weer de grote witte rubbervellen te drogen.
Om een uur of twaalf rijden we Nam Yuen binnen, een leuke provincieplaats met een levendige markt waar van alles te koop is. Het is er enorm druk en vlak naast de markt vinden we een eettentje. Ook hier maar weer aanwijzen wat we willen eten, dat werkt nog steeds het beste. Het is vandaag superwarm en we verheugen ons nu al op het zwembad bij onze bungalows waar we straks slapen. Gelukkig rijden we goed en na een uurtje komen we aan bij het resort van een aardige Noor en zijn Thaise vrouw. Alleen, het zwembad zou twee maanden geleden al af moeten zijn, maar ja “this is Thailand”, zegt Trond de eigenaar.
Het is voor onze huisjes zo warm, dat we een plekje zoeken in de schaduw van een paar bomen, en daar luieren we de rest van de middag. Na morgen krijgen we twee loodzware dagen.
We eten heerlijk ’s avonds. We worden slimmer en als het kan nemen we steeds vier verschillende gerechten en maken zo onze eigen Thaise rijsttafel. Als er dan iets tegenvalt, dan delen we dat in ieder geval met zijn vieren. We eten kip met cashewnoten, red curry met kip en green curry met groenten. Hans en Fred doen stoer en vragen om ‘a little bit spicy’. Nou dat hebben ze geweten. De rook komt uit hun oren. Ze blussen met bier en droge rijst. We vragen ons af hoe dan very spicy moet smaken.

Bijna geen slaapplaats
Vanmorgen heerlijk ontbeten bij Trond, onze Noorse gastheer van afgelopen nacht. Bacon and eggs, gebakken aardappelen en toast. Nou daar kunnen we voorlopig op vooruit. We hoorden van Trond dat er momenteel in Thailand sprake is van een hittegolf. De 34 graden is dus niet normaal. Het hoort hier in de winter zo’n graad of 25 te zijn. Hebben wij weer!
We hebben vandaag een rit van 70 km voor de boeg. Gelukkig hadden we vandaag een beetje bewolking. Dat maakte de temperatuur wat aangenamer. Het is telkens heerlijk om onderweg bij allerlei stalletjes fruit voor onderweg te kopen. Mandarijnen en bananen zijn vaste kost voor ons onderweg. Watermeloen zou natuurlijk ook heerlijk zijn maar past niet zo lekker in Fred zijn voortasjes. Ook gaan we nog een keer een doerian proberen. Die moeten we dan wel meteen opeten want dat ding schijnt verschrikkelijk te stinken en het heeft heel veel stekels.
Eenmaal in Khun Han aangekomen sloeg de schrik ons om het hart. Ons park waar we zouden slapen had geen slaapplaats. Geen probleem want er waren tenslotte nog drie mogelijkheden. Dus op naar de volgende. Een aardige vrouw vertelde daar dat alles vol was vanwege de oud en nieuw viering. Onze volgende adres had volgens haar ‘only one room’. Ze belde voor ons naar de laatste optie. Een hotel. Gelukkig nog twee kamers. Haar zusje reed met de brommer voor ons uit. Het is een leuke, drukke provincieplaats, waar al wat voorbereidingen worden getroffen voor oud en nieuw. Kuhn Han heeft een tempel van 1 miljoen flessen. Het was wel even lastig om te vinden, maar met wat handen en voeten kwamen we er toch uit. Mooi tempelcomplex waar echt alles is gemaakt van verschillende soorten flesjes. Een van de tempels heeft een groen dak van Heinekenflesjes en binnen in de tempel zijn muurafbeeldingen van dopjes gemaakt. Daarna nog een ander tempelcomplex bezocht. Als we alle tempels die we zien zouden bezoeken langs onze route, dan komen we nooit in Bangkok aan.
Morgen steken we de grens over naar Cambodja en krijgen we een zware dag van 93 km, met een zware klim. Vroeg op dus.

Op oudejaarsdag de grens over naar Cambodja
Heerlijk bewolking! En maar 14 graden als we opstaan. Dat komt heel goed uit op misschien wel de zwaarste dag van de tocht. Ons karma moet vast goed zijn. We zijn al vroeg op pad, zodat we voor de warmte het grootste stuk hebben gehad. Vandaag fietsen we 96 km en aan het einde wacht ons een zware klim. We zullen het beleven.

Nog steeds vinden de Thaien ons een beetje raar. We fietsen meestal in een mooi treintje en iedereen roept ons gedag. Sawadi Ka, of hello!! En daarna schieten ze meestal in de lach. Ook maken ze soms een foto van ons. Of gaan de duimen omhoog, omdat ze ons wel stoer vinden op de fiets. Een enkeling roept soms “O my God”, of ” Falang, were are you going.” Falang betekent blanke of westerling, maar is niet vervelend bedoeld.
Deze week is toch een feestweek voor de Thaien, ook al vieren ze niet echt kerst. Er zijn op de scholen steeds allerlei activiteiten en we zien sinds gisteren dat ze toch al muziekinstallaties opbouwen en andere voorbereidingen treffen voor Oud en Nieuw. We fietsen vandaag weer door rubberplantages en veel bos, af en toe langs een mooi meer en knalgroene rijstvelden. We komen nu in een arm stuk van Thailand zo dichtbij de grens naar Cambodja. Als we zestig kilometer hebben gefietst zoeken we een eettentje, want na zeventig kilometer begint de klim.
Ook hier is van alles te doen. We lunchen voor een tempelcomplex en het is heel druk. Thaien kopen bloemen, kaarsen en wierook om in de tempel te offeren.

Na de lunch fietsen we ons nog tien km warm voordat het klimmen begint. De klim is totaal 3600 meter en zitten een paar zware stukken in van 12%. Piepend en puffend klimmen we naar boven. Sommige stukken in de eerste versnelling en dan wil je eigenlijk nog kleiner schakelen, maar helaas kan dat niet. Het is dan duwen en trekken aan de pedalen of afstappen en lopen. We zijn blij dat we boven zijn en we komen met een knalrode kop boven. Dan is het nog 7 km naar de grens. Eerst moeten we uitchecken bij de Thaise douane en na 100 meter is de Cambodjaanse grenspost. Daar moeten we aan de tafel gaan zitten en komt de chief visa himself om ons te helpen. Allerlei formulieren worden ingevuld, pasfoto inleveren, en dan moeten we weer terug naar de immigratiebalie waar een andere douanebeambte het formulier afscheurt en drie stempels in ons paspoort zet. Het verliep eigenlijk heel vlot en de ambtenaren waren heel vriendelijk.

  • Facebook
  • Twitter
Welcome in Cambodia. Suasedasi.
Nu moeten we weer rechts gaan rijden, dus even opletten geblazen dus en elkaar even scherp houden. Zoevend dalen we af, want de berg is aan deze kant net zo steil als aan de Thaise kant. Ook Cambodjanen kijken ons vreemd aan als we langsfietsen en roepen hello. Na een uurtje bereiken we Anlong Veng. Hier heeft Pol Pot van de Rode Khmer nog gewoond en is hier gecremeerd. Het dorp is eigenlijk een grote bebouwde rotonde. We vinden al snel ons hotel. Prima kamers voor 15 dollar per kamer.
We hebben wat dollars meegenomen uit Nederland en proberen Cambodjaanse Riels te pinnen, maar dat lukt ons niet. Wel kunnen we dollars uit de automaat krijgen. Je kunt hier overal met dollars betalen en je krijgt dan Cambodjaans geld terug. Wel even wennen met dat geld. 1 miljoen Riels is bijna 200 euro.
En ook het eten is even wennen. We houden maar onze Thaise methode aan en bestellen vier verschillende gerechten. IJskoffie na. Overheerlijk gegeten en niet zo knetterheet als in Thailand.

Zadelpijn en andere ongemakken
Een traditioneel Thais ontbijt van rijst met kip en groenten moet een goed begin zijn van de langste etappe van onze tocht. Maar liefst 127 km moeten we vandaag fietsen, en de wolken laten het vandaag afweten. Het wordt heet! We ontbijten in het restaurant naast het hotel. Er is zowaar een Engelse menukaart met een westers ontbijt. We kiezen toast met ei en ham, orange juice en thee. Dat is al een hele klus om aan het lieve Thaise meisje uit te leggen. Ze schrijft alles uitgebreid op en even later komt ze zeggen dat er geen toast met ei en ham is en ook geen orange juice. Alleen de thee is er. Wat nu? Op thee komen we niet ver. Hans gaat met haar naar de keuken en probeert uit te leggen dat we dan rijst met kip en groenten willen hebben. En dat lukt door ook maar even zelf in de ijskast aan te wijzen wat we willen eten. Het is even wennen, nasi op je nuchtere maag, maar voor het fietsen moet het goed zijn.

We gaan op pad en we zijn Anlong Veng nog niet uit of we zien diverse mannetjes op de brommer met een mand met heerlijke verse stokbroodjes. Shit, hadden we dat maar eerder geweten. Een overheerlijke Franse baguette had natuurlijk wel gesmaakt. Cambodja is ooit een Franse kolonie geweest, en de stokbroden vonden ze blijkbaar zo lekker, dat ze die zelf ook nog steeds eten.

We proberen in de ochtend zoveel mogelijk te fietsen zodat we het grootste deel hebben gehad voor de hitte. We rijden steeds in een treintje met Hans of Fred voorop en dat rijdt super. We raken steeds meer op elkaar ingespeeld. De route is zwaar, het is licht heuvelachtig en vaak vals plat omhoog. Het gaat meer omhoog dan omlaag vinden we.

We zien duidelijk verschil met Thailand, de mensen zijn hier toch armer en leven nog veel in vervallen houten huizen op palen. De kleding van de kinderen is vaak vies en versleten. De Cambodjanen zijn ook heel vriendelijk en roepen steeds hello naar ons als we langsfietsen. De mensen zijn aan het werk. Ook hier wordt cassave verbouwd en dat ligt te drogen op het land en aan de weg. Hele families en ook kleine kinderen zijn bezig om de cassave in kleine stukken te hakken.

We rijden door stukken dichtbegroeide jungle. Ook zien we regelmatig mensen die een been, hand of arm missen. In het verleden heeft het hier immers vol gelegen met landmijnen. De meeste mijnen schijnen nu opgeruimd te zijn, maar je ziet dus nog af en toe de sporen van de Rode Khmer.

Er zijn hier nauwelijks eettentjes onderweg, we zijn dus heel blij als we om 1 uur een restaurant zien. We hebben dan inmiddels 80 km erop zitten en we zitten bijna tegen de hongerklop aan. Ook beginnen we wat ongemakken te krijgen, zoals zadelpijn, zere voetzolen en stijve schouders.
Na de lunch trappen we maar weer stevig door en je merkt dat we dichter bij Siem Reap komen, de grote toeristische trekpleister van Cambodja. Het tempelcomplex van Angor Wat moet heel bijzonder zijn en daar verheugen we ons nu al op. Er rijden nogal wat motortuktuks op de weg en de toeristen hangen lui onderuit gezakt in de tuktuk en kijken ons meewarig aan. Wel lekker hoor in zo’n tuk tuk. Gaan we morgen ook doen!

Hoe dichter we bij Siem Reap komen, hoe drukker het wordt. Ook vangen we af en toe al een glimp op van een prachtige tempel. Als we nog tien km te gaan hebben, twijfelen we een paar keer of we goed zitten en af en toe vragen we voor alle zekerheid maar de weg. Dan rijden we Siem Reap binnen en dit is echt Azië ten voeten uit. De hoofdweg is een brede superdrukke weg waar auto’s, fietsen en brommers kris kras door elkaar rijden. We moeten een straat naar rechts inslaan, maar welke moeten we dan hebben? Dan maar weer 400 meter terugrijden, maar hoe kom je in hemelsnaam aan de overkant. Dat is onmogelijk! We doen het net als de Cambodjanen en rijden dan maar helemaal links tegen het verkeer in.

Als we de zijstraat inslaan, vragen we ons af waar we terecht komen. Het hotel zag er op internet super uit. De straat is vol met kuilen en zwerfvuil en vervallen huizen. Even later vinden we het hotel, en dat valt niet tegen. Ook het zwembad werkt!!!
We zijn allemaal doodmoe, nemen snel een douche en dan een biertje!
Morgen laten we ons door Siem Reap rijden met een tuk tuk en kunnen wij en onze billen een beetje bijkomen van het fietsen. We hebben er na vandaag 650 km op zitten.

  • Facebook
  • Twitter

Hobbelen in een tuktuk (Angkor Wat)
Lange tempelroute op de fiets
Vandaag hebben we weer de fiets gepakt en hebben we de grote toer gefietst in Angkor Wat. Op de fiets met 32 graden valt eigenlijk wel mee omdat je rijwind hebt dat het heerlijk aangenaam maakt. Zodra je stil staat gutst het zweet aan alle kanten van je lichaam. Omdat we vandaag een paar tempels willen bezoeken die we gisteren niet hebben gezien moeten we vaak van de fiets. Soms zijn de trappen zo hoog en zo steil dat we eerst moed moeten verzamelen om naar boven te klauteren. Naar boven gaat dan nog wel maar naar beneden gaan veel mensen achterstevoren. Gera geeft zelfs nog traplooples aan een toeriste met hoogtevrees.
Bij alle tempels worden we steeds aangesproken om souvenirs te kopen. Fred en Hans willen eigenlijk wel zo’n Aziatische wijde broek. In deze hitte bijna een must om te dragen. Zodra je maar naar een broek kijkt komen de verkopers op je af. Het is altijd “special price for you sir” of “I give you extra discount sir”. “Today you are my first customer”. Afdingen hoort hier bij het kopen, maar is niet altijd leuk. We kopen de broeken voor de helft van de prijs. Ook worden we steeds aangesproken door straatkindjes die souvenirs willen verkopen. Je komt bijna niet van ze af, ze blijven maar met je meelopen.\”Please sir, by this souvenir, please madame. Only one dollar.” En zo gaat het minutenlang door.

We hebben het vandaag een beetje rustig aan gedaan. Na het fietsen heerlijk afkoelen in het zwembad van het hotel en vanavond weer door een tuktuk naar een restaurant laten brengen. Het is ook wel vreemd dat we in Cambodja alles in Amerikaanse dollars betalen en dat er uit de bankautomaten gewoon dollars kunnen worden getrokken. Morgen gaan we naar de oude markt in Siem Reap en laten we ons lekker masseren zodat we weer fris en uitgerust aan het volgende deel van de tocht starten.

Massage bij Seeing hands
Vandaag hebben we ons zelf nog een dagje rust gegund na alle tempelbezichtigingen. Morgen worden we naar de grens met Thailand gebracht omdat we niet de 150 km terug gaan rijden die we heen ook al hebben gereden. Dat hadden we van tevoren al zo bedacht. Niet dat jullie in Nederland denken dat we het fietsen nu al zat zijn. Vanaf de grens gaan we weer op de fiets. En daar hebben we weer heel veel zin in! De billen zijn weer een beetje geheeld.

  • Facebook
  • Twitter
Vanmorgen vroeg zijn we naar de oude markt in het centrum van Siem Reap geweest. We hebben onze fietsen gestald in een bewaakte stalling. Volgens ons gewoon twee slinkse Cambodjanen die bij een dikke boom zijn gaan staan en zeggen dat ze op je fiets passen. Het kost overigens maar twee dollar voor vier fietsen. En toen we terugkwamen stonden ze er nog netjes zoals we ze hadden achtergelaten. De markt is een drukke overdekte markt waar je echt van alles kunt kopen. De souvenirkraampjes staan naast de vis en tussen het vlees. Het is opvallend dat de Cambodjaanse vrouwen allemaal boven op hun kraampje zitten tussen hun koopwaar. Dus tussen de vis en tussen het vlees. We zien nog steeds allerlei vruchten, groenten en vissoorten, onder andere gedroogde vis, waarvan we niet weten wat het is. Soms mogen we best proeven, maar het ziet er ook niet altijd even aantrekkelijk uit. Het is een geweldig leuke levendige markt waar iedereen je toelacht maar niet opdringerig is.

Bij een kraampje wordt suikerriet geperst en dat durven we wel te proberen. Voor de Cambodjanen gaat het in een plastic zakje met een rietje. Voor ons gaat het in een plastic beker, gelukkig maar. En het smaakt nog heerlijk ook.

Na onze weer overheerlijke lunch trakteren we ons zelf op een lichaamsmassage bij Seeing Hands. Dat zijn blinde (www.seeinghands.com) masseurs die je masseren. Je ziet deze stichting wel vaker in Azië. Het was nog wel een kunst om deze masseurs te vinden in Siem Reap. Op de kaart wisten we ongeveer waar we moesten zijn. Met gevaar voor eigen leven rijden we weer gewoon tegen het verkeer in. Onbegrijpelijk dat het telkens gewoon goed gaat. Niemand rijdt overigens heel hard en iedereen houdt rekening met elkaar. Ergens in een stoffig steegje zien we een bord staan met Seeing Hands.
Een blinde jonge vrouw hoort ons aankomen en begeleidt ons naar binnen. In een smoezelig houten gebouwtje staan een stuk of tien tafels met dunne matrassen. Gelukkig staan er tussen de bedden ook ventilatoren. We moeten onze kleren aanhouden en op onze buik gaan liggen. Hans wordt als eerste geholpen en na enige tijd komen er nog drie masseurs binnen. Ze pakken ons af en toe stevig aan en na een uurtje zijn we allemaal van top tot teen aangepakt. Ook hoofd, handen en voeten krijgen een massage.

We eten ’s avonds weer bij de old market. Dat is echt de buurt voor de toeristen. Het is erg gezellig, met een ruime keuze aan restaurants. We kiezen een bbq-restaurant aangeraden door de Lonely Planet. We krijgen een soort BBQ op tafel, maar dan met een ring waar bouillon in gegoten wordt. Heel bijzonder. Bovenop braad je het vlees of de vis, in de ring met bouillon de groenten.
We kunnen kiezen uit allerlei soorten vlees en vis, en ook uit kikkerbillen, slang en krokodil. Wij houden het maar bij vlees en vis, maar kiezen wel kangoeroe en struisvogelbiefstuk. Het is een hele leuke afsluiting van vijf dagen Cambodja. Morgen vroeg uit de veren voor onze rit naar Thailand.

Sawaddi Kha Thailand

  • Facebook
  • Twitter

Het relaxen is voorbij! We gaan weer op de fiets en we gaan weer terug naar Thailand. We gaan het eerste stuk met een busje. En die staat om kwart voor acht keurig klaar. De chauffeur begroet ons hartelijk en doet meteen de klep open. Hier kunnen echt geen vier fietsen in. Dat zien we meteen. Maar je weet het nooit. De chauffeur is bezig met origami met zijn autostoelen. Wij halen onze fietsen. De chauffeur ziet ons aankomen met onze zwarte “Hummers” van Duitse makelij. Holy shit, zie je hem denken.

Rond 11.00 uur zijn we weer bij de grens met Thailand. Na de formaliteiten dalen we af Thailand in. Het is verwonderlijk dat we meteen voelen dat we weer in Thailand zijn. De mensen begroeten ons weer met Sawadi Ka en rijden in ieder geval rustiger. Vrouwen zeggen overigens Sawadi Ka en mannen zeggen Sawadi Kab. De mensen lachen en giechelen weer als we voorbij fietsen en tot twee keer toe gaat er een auto naast ons langzaam rijden en vraagt dan al rijdend waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan. We krijgen zelfs makam wan uit het raampje aangeboden. Fruit dat op een pinda lijkt en smaakt als een soort dadel. Het is heerlijk om weer lekker in te fietsen, vandaag maar vijftig km, maar het is wel flink heuvelachtig.

Het landschap is mooi groen met veel rijstvelden. We zien mannen en vrouwen in een modderige poel een soort alikruiken vangen. We stoppen op de plaatselijke markt om wat fruit in te slaan. Ook daar zien we rare etenswaren liggen, gebakken maden, sprinkhanen en dikke kevers. No thank you! We kiezen maar heel veilig voor fruit. We nemen het eerste hotel uit ons routeboekje en de kamers zien er prima uit. Morgen weer een langere dag, 70 km. Maar daar draaien we onze hand niet meer voor om.

Hopeloos verdwaald
Gisteren schreven we nogal optimistisch dat we voor 70 km onze hand niet meer omdraaien. De dag verloopt echter wat anders dan gepland. Het begint al meteen bij de start. We twijfelen over het beginpunt van de route. Na wat heen en weer rijden, vinden we het beginpunt. We beginnen daardoor al een uurtje later aan de echte tocht. Na een km of tien klopt de routebeschrijving voor geen meter. Wellicht klopt de routebeschrijving wel, maar wij zijn niet op de plek waar we moeten zijn en kunnen niet fietsen wat wordt beschreven.
Na de lunch gaat alles weer prima. Het was me het dagje wel, met uiteindelijk 90 km op de teller, waarvan een behoorlijk aantal km onverhard en kuilenasfalt, komen we om vier uur Prasat binnen. Het resort heeft jammergenoeg geen kamers met airco, maar gelukkig wel met een fan (ventilator).
De eigenaar is een Engelsman, met een Thaise vrouw. Morgenochtend dus een Engels ontbijt.

Relaxte dag langs suikerrietplantages
Gisteren laat in de middag zagen we op de plaatselijke markt nog wat hele vreemde etenswaren. We hadden een paar dagen geleden al sprinkhanen, maden en dikke kevers gezien, maar op deze markt, zagen we ratten en rode mieren. Waarschijnlijk trokken we er hele vieze gezichten bij, want iedereen moest lachen als we naar de uitgestalde etenswaren keken. Behalve dat je deze beesten kan kopen om thuis te bereiden kan je het ook als snack op de markt kopen.

Na onze vermoeiende dag van gisteren, hebben we vandaag een relaxte dag. We starten wat later, na een uitgebreid ontbijt met scrambled eggs en rijden vandaag 60 km zonder omwegen naar de plaats van bestemming. We zien hier veel suikerrietplantages en het is oogsttijd. Dat gebeurt hier nog gewoon met de hand. De suikerriet ligt hoog opgestapeld in de pick-ups.

We fietsen nu weer langs de grens met Cambodja en rijden nu naar het westen en over een paar dagen naar het zuiden richting de kust. We hebben er nu 900 km opzitten. We zijn heel tevreden over onze fietsen. Ze zien er niet uit en zitten dik onder het stof, maar ze doen het voortreffelijk. We hebben nog geen lekke band gehad en er is niets kapot gegaan.

Pech onderweg op onverharde weg
We offeren een van onze rustdagen op om twee lange routes van bij elkaar 160 km op te knippen in drie wat kortere. Dat bevalt ons beter, een hele dag rust en een beetje hangen aan een zwembad in een resort is niks voor ons. Gisteren sliepen we in een leuk resort van een Zwitser en zijn Thaise vrouw. Bij gebrek aan een Thais restaurant in de buurt hebben we een keer geen Thais gegeten, maar pizza in het restaurant van het resort. En eigenlijk smaakte het ook heerlijk, na ruim twee weken rijst, rijst en nog eens rijst.

De route van vandaag is prachtig. Er is nauwelijks verkeer op de weg en we fietsen op kleine landwegen in een prachtig landschap met veel suikerriet- en rubberplantages, bananen- en kokosnootbomen. We komen langs een aantal prachtig gelegen stuwmeren en rijden soms op een stuwdam. We fietsen al snel op onverharde stoffige zandwegen, maar de prachtige uitzichten en het mooie landschap vergoeden het zware fietsen. De zandwegen worden weliswaar afgewisseld door asfalt, maar het is heel slecht asfalt met enorme kuilen. We zigzaggen langs de kuilen, en dat kan goed vandaag, want eens in het kwartier komt er een keer iets langs. Dat geeft trouwens wel enorm veel stof. Ook zitten er vandaag een paar stevige klimmetjes in het parcours.

We komen heel af en toe langs een paar huizen, en dan zijn de mensen weer enorm verbaasd dat er van die gekken op een fiets langskomen, maar we komen geen eettentjes tegen. Gelukkig hadden we vanochtend wel bananen ingeslagen.

Om 14.00 uur komen we pas een eerste eettentje tegen en dan rammelen we van de honger. Even later zijn we in onze bungalow.

  • Facebook
  • Twitter
Een gekko op de gang
Het is al weer verschrikkelijk warm. Strak blauw als we opstaan. We rijden vandaag een rustige etappe met wat klimwerk. De temperatuur loopt weer op tot ruim 33 graden. De etappe is een overgangsetappe om twee lange etappes op te knippen in drie kortere dagen.
Het valt ons op dat de Thaien uitermate vriendelijk blijven onderweg. Iedereen vindt het verschrikkelijk knap wat we doen.
In het dorp waar we nu zitten spreekt niemand een woord Engels. Dat wordt dus weer heel lastig om iets te bestellen voor het eten. ’s Middag slenteren we wat door het dorp. Op een hoek zit een Thais echtpaar iets lekkers uit een zakje te knabbelen. Blijkt het een zak met gebakken sprinkhanen en dikke vette zwarte kevers te zijn. We mogen het proberen, maar aan onze gezichten is te zien, dat we dat echt niet hoeven. En blijkbaar is dat erg grappig. Fred wil het wel proberen. Hij kijkt eerst hoe de Thaien het eten en met wat gebarentaal komt hij er wel uit. Je breekt gewoon de vleugeltjes er af, en de rest eet je op. Het Thaise stel vindt het heel leuk en wij vinden het ook wel heel stoer van Fred. Het smaakte volgens Fred nog ook. Net een restje kroket.
Van een Zweed die hier woont horen we dat deze temperaturen echt heel ongewoon zijn voor deze tijd van het jaar. Hier verandert het klimaat dus ook. In de zomermaanden kan de temperatuur hier oplopen tot 40 – 45 graden. Het hotel van vandaag is heel eenvoudig, maar redelijk schoon. Er lopen wat mieren in de badkamer, wat hagedissen op de muur en een gekko op de gang maakt behoorlijk wat herrie, en verderop in de straat is er karaoke. Alles went!

Khmer tempel langs de Cambodjaanse grens
We starten de laatste dagen gelukkig met wat bewolking. Dat maakt de temperatuur een stuk aangenamer.
Langzaam zakken we verder af naar het zuiden heel dichtbij de Cambodjaanse grens. Dat is te merken aan nogal wat controleposten. We groeten de douanebeambten maar steeds heel hartelijk, en dan zwaaien ze terug en we mogen altijd doorrijden. We rijden op hele rustige landwegen langs suikerrietplantages. Het is oogsttijd van het suikerriet en dat gaat allemaal met de hand. Het lijkt ons erg zwaar werk en hele families zijn aan het werk. De wegen zijn niet zo best vandaag, soms onverhard, en als het weer asfalt worden dan zit het vol met enorme putten. We worden er al aardig behendig in en zigzaggen langs de putten en geven elkaar met handgebaren aan als er weer een put aankomt.

Van de honden zijn we niet erg gecharmeerd. Soms liggen ze heel sloom midden op het asfalt en blijven ze gewoon liggen. Maar er zijn er ook bij die nogal tegen ons tekeer gaan en dan een stuk blaffend met ons mee oplopen. De kuiten van Hans lijken ze het aantrekkelijkst te vinden. Gera weet de beste manier om ze weg te jagen. Gewoon recht op ze afsturen, heel hard bellen en dan nog een soort oerkreet en dan druipen ze met de staart tussen de benen af.
We zijn even van de route afgegaan om een mooie gerestaureerde Khmertempel te bezoeken. Het was een tempel in dezelfde stijl als het Angkor Wat tempelcomplex in Cambodja en duizend jaar oud. Het Cambodjaanse Khmerrijk omvatte jaren geleden ook grote delen van Thailand. We mochten de tempel gratis bezoeken en we parkeerden onze fietsen op de oprijlaan van de tempel. Hier was geen toerist te bekennen.
Om een uur of vier reden we Aranyaprathet binnen, een middelgroot stadje, dichtbij een belangrijke grensovergang naar Cambodja. Genoeg keuze van hotels, restaurants. Aan het eind van de middag merken we dat de markt al weer op zijn eind loopt. Ik kijk nu op alle markten of ik een doerian kan kopen. We naderen ten slotte nu de streek waar de doerian groeit.

Thais is moeilijker dan we dachten
Na twee trossen bananen te hebben ingeslagen zijn we op pad gegaan. De route is heerlijk rustig en kronkelt weer tussen de suikerrietplantages door. We zien in de verte een bijzonder gebergte met vreemde vormen. Het asfalt is vandaag voor de verandering prima. We stoppen om wat te drinken bij een stalletje van een oud tandeloos klein vrouwtje. Haar mond is rood en dat zien we hier wel vaker bij bejaarde Thaien en vragen ons steeds af wat ze dan eten. De Thaise oude vrouw smeert een rood papje op een groen blad, vouwt er een pakketje van en maalt het fijn in een vijzel. Vervolgens stop ze het in haar mond en haalt dan nog uit een busje een plukje pruimtabak. Af en toe spuugt ze dan wat rood sap uit.

We zien ook vandaag weer hele ploegen mensen op het land aan het werk, ook op het heetst van de dag, zowel mannen als vrouwen. De Thaise vrouwen werken hier hard. We hebben ze ook al in de bouw zien werken, en doen dan hetzelfde werk als de mannen.
We stoppen om twaalf uur al voor de lunch, want later is er waarschijnlijk geen eetgelegenheid meer. De eigenaar spreekt zowaar goed Engels en vindt het erg leuk dat wij zijn stalletje aandoen.
Om drie uur komen we op de plaats van bestemming aan. Even zoeken naar het resort. We belanden op een stoffige rommelige weg en ja hoor aan het eind is dan toch ons resort. De bungalowtjes zijn erg eenvoudig, maar de plaats is heel idyllisch en dat maakt erg veel goed. De eigenaresse kookt voor ons fried rice, we krijgen nog een soort Zwitserse rol als toetje en we kijken uit op een prachtig meer net waterlelies, terwijl de krekels tsjilpen. Prachtig!

Avontuur in grot
Vanmorgen rustig aan vertrokken. Vandaag wel een lange dag maar niet veel kilometers. We gaan na 17 km namelijk een grot bezoeken, Tham Nam Khaos Siwa. Gisteren zagen we al een mooi spits gebergte opdoemen. Na 17 kilometer wijzen grote borden met foto’s ons de weg. Hans wordt wat stil en trekt wit weg. Op de posters staan mensen met zwemvest tot hun kin in het water. Er schijnen twee gidsen mee te gaan en er zijn stukken dat je moet zwemmen omdat je niet meer kunt staan. Er gaan twee jonge jongens met ons mee als gids. Als we net vijf meter in het water staan, vliegen de vleermuizen rakelings langs ons hoofd. Omdat de gids met een sterke lamp schijnt vliegen de vleermuizen telkens voor ons uit. Even later schijnt hij op een enorme grote spin die op een wand zit. Na een meter of twintig wordt het water steeds dieper en even later moeten we inderdaad zwemmen omdat we niet meer kunnen staan. We zijn de enige bezoekers in de grot. Het is een geweldig mooie ervaring. We zien alle mooie plekjes. De gids maakt op alle fraaie plaatsen foto’s van ons . Na twee uur zijn we weer buiten, nog ruim dertig kilometer te gaan. We hebben honger gekregen en na een lekkere lunch fietsen zijn we op onze bestemming. We vinden een prachtig resort waar we allebei een bungalow aan het water hebben.

We boeken nog een Thaise massage, dat willen we ook nog proberen. De dame van de receptie gaat het meteen voor ons regelen. Helaas zijn er maar drie dames en slaat Gera de massage over. We kiezen voor een oil total body massage. De drie dames kunnen er wat van en vooral onze kuiten, bovenbenen en schouders worden flink onder handen genomen. We voelen dat we die spieren de afgelopen weken goed hebben gebruikt.

Het eten viel vanavond eigenlijk voor het eerst tegen. De avond begon al niet goed. We dachten dat we in het restaurant zaten en kregen een Thaise kaart, maar eigenlijk konden we er niets eten. Vervolgens gingen we naar het echte restaurant en daar zat de kokkin duidelijk niet meer op gasten te wachten. In Thailand eten ze namelijk best wel vroeg.

Tropische regenbui
Vanochtend wat vroeger opgestaan, vandaag hebben we een langere tocht van 75 km. De omelet smaakte heerlijk en na ruim een uur gingen we pas op pad.
De route ging naar Chantanaburi. Het was wat heuvelachtig, maar vooral veel dalen en dat ging natuurlijk heerlijk. Het was lastig dat we het eerste stuk op een drukke weg reden en dan is het uitkijken geblazen. Langzaam verdwenen de bergen van gisteren weer achter ons. Het tweede deel van de route was prachtig en liep kronkelend door een heel groene omgeving van grote bomen: kokosnoten-, bananenbomen en bomen waaraan mangostenen groeien, een vrucht die lijkt op een lychee. In ons routeboekje waren we al gewaarschuwd. Let op de honden! Fabienne gewapend met wat stenen in haar stuurtas en Gera met een stuk hout, waarmee ze een hele kudde olifanten op drift kan krijgen, begonnen we aan de ‘hondenroute’. Bij de eerste de beste blaffende hond brak bij een kamikaze actie de stok van Gera al af en de stenen van Fabienne maakten ook niet erg veel indruk. Het grootste deel van de honden keek trouwens nauwelijks naar ons om, maar als de honden blaffend op ons afkwamen had Gera een sprint in de benen waar Jan Raas jaloers op zou zijn geweest. Hadden we ons daarvoor zo druk gemaakt?

Elke dag is het bloedheet en na drie weken steeds gemiddeld 33 graden, zijn we heel blij met wat bewolking. Ook zeggen we de laatste week tegen elkaar dat een regenbui best wel heerlijk zou zijn. Hans had al geschreven dat hij al drie weken voor niets met een poncho in zijn tas reed. Dat is de goden verzoeken, natuurlijk. De wolken werden vandaag wat dikker dan andere dagen, maar dat daar nu regen uit zou vallen hadden we eigenlijk niet verwacht. Het werd steeds donkerder in de verte en de wolken kwamen dichterbij. Het zal toch niet…. Nee dat kan niet, het is januari, de droge periode. Maar ineens begint het toch te hozen. Het was net een warme douche, en we konden pas na tien minuten schuilen bij een huis, maar toen waren we al helemaal verzopen. Het water stond letterlijk in onze schoenen. Zo snel als de regen kwam, zo snel was het ook weer weg en toen we naar een half uur in Chantanaburi arriveerden, waren we bijna opgedroogd. Chantanaburi is een heel leuk plaatsje en is nog bezet geweest door de Fransen rond 1900. Je ziet hier wat Franse invloeden. Er is zelfs een kathedraal. Het stadje ligt mooi aan een rivier en aan de oever liggen oude houten huizen. We hebben vanavond heerlijk gegeten aan de oever van de rivier in een restaurant met leuke live muziek. Morgen zien we voor het eerst de Thaise kust!

Hittegolf terug en eindelijk de zee
Het was al warm toen we opstonden, de hitte is weer terug. De regenbui van gisteren heeft niet echt geholpen. De komende dagen wordt het 35 graden. Hopelijk is het wat aangenamer aan de zee. Vandaag fietsen we verder richting het zuiden naar de zuidkust van Thailand. Dan fietsen we een paar dagen langs de kust naar het westen om vervolgens schuin weer het binnenland in te fietsen richting Bangkok.

Het was een mooie route vandaag. Al snel nadat we Chantanaburi uitfietsen zagen we de eerste garnalenkwekerijen. Natuurlijk even kijken hoe ze dat doen hier. Er zijn grote vierkante bassins met waterradschoepen om de stroming na te bootsen. Na drie maanden zijn de garnalen volwassen en kunnen ze gegeten worden. Ook ruiken en zien we verschillende soorten vis, die hier en daar hangt drogen. Na 20 km komen we via een prachtige groene weg met kokosnotenbomen en bananenbomen bij de zee: wat een paradijs hier. We genieten van het prachtige uitzicht. Leuk om na drie weken inspanning de laatste week aan te komen aan de Thaise kust. Na nog wat pittig klimwerk van 8 en zelfs 13 procent komen we om half twee al aan in Chao Lao Beach. We zoeken snel twee leuke bungalows en nemen dan een duik in het water. Het is net een lauwwarm bad, maar het is heerlijk. De zee is zo warm, dat je als je eruit komt eigenlijk pas afkoelt. We eten ’s avonds aan het strand garnalen en vis en het smaakt heerlijk zo genietend van de zonsondergang en het geruis van de zee.

Scrambled eggs uit een glas

  • Facebook
  • Twitter

We hebben een lange dag voor de boeg dus we gaan vroeg ontbijten. We zitten op een geweldige locatie en ontbijten op het strand vijf meter van de zee. We bestellen bij een vriendelijk meisje dat geen woord Engels verstaat, maar op de menukaart staat alles in vier talen, dus geen probleem. We wijzen het gewoon aan op de kaart. Drie keer scrambled eggs en 1 plain toast. De orange juice wordt al weer lastiger. Die gaat Hans zelf uit de koelkast halen. Maar dat zijn we wel gewend de laatste weken. Even later brengt het leuke meisje ons ‘breakfast’. We zijn nog niet helemaal wakker en kijken wat appelig. We krijgen drie glazen met twee rauwe eieren en een scheutje melk erin. Het ziet er niet echt smakelijk uit. Uiteraard zien Fred en ik er na drie weken fietsen uit als Rambo in Thailand, maar dit gaat ook ons te ver. We vertellen dat we de eieren wel graag gebakken wilden hebben. De bazin neemt de glazen weer mee. En even later krijgen we drie heerlijke omeletten.

Met enige vertraging vertrekken we voor onze tocht van bijna 90 kilometer. We rijden langs heel veel garnalenkwekerijen en langs de kust. Het is prachtig om de zee steeds al fietsend te zien. Na een kleine 40 kilometer weten we dat we een rivier die uitmondt in de zee moeten overvaren en in ons routeboekje staat dat dat nog wel eens problemen kan geven. Als we niet kunnen overvaren, dan moeten we een heel stuk terugfietsen en dan via een brug onze route oppakken. Net voordat we op zoek gaan waar het punt is waar we kunnen overvaren komen we langs een markt. We willen nog wat bananen kopen. De verkoopster van de kraam ligt te slapen in haar kraam. Als we in haar kraam bekijken welke tros bananen we willen slaapt onze verkoopster gewoon door. Ze wordt luidruchtig gewekt door een van de andere verkoopsters en schrikt zich een hoedje van ons. Nog helemaal slaperig verkoopt ze ons de bananen. Het is inmiddels 12.00 uur. We rijden via een heel smal paadje meteen door naar het punt waar we kunnen overvaren. Geen boot dus. Aan een muurtje zou een telefoonnummer van de schipper moeten hangen, zodat we hem kunnen bellen. We vragen aan een Thaise man waar we kunnen overvaren. Ja hier dus, begrijpen we uit zijn Thais en handgebaren. Maar er is geen boot en geen schipper. Hij belt voor ons met de schipper. Na een half uur komt er een heel klein bootje met een vriendelijke schipper. Hij helpt ons de fietsen aan boord te sjouwen. Het bootje is bijna meteen vol. Er vaart ook nog een Thai mee met zijn visvangst van die dag.

We betalen voor de overtocht 100 baht, omgerekend 2,50 euro voor vier personen. We vervolgen onze weg aan de overkant van het water. We rijden weer langs garnalenkwekerijen en dicht langs de kust. We ruiken ook de vis voortdurend die overal hangt en ligt te drogen. Pas om twee uur vinden we een restaurant. Dat is prachtig gelegen aan de zee. Alle restaurants hier hebben grote bassins met verse vis en we zien de meest vreemdsoortige vissen, krabben, kreeften en garnalen. Uiteraard eten we allemaal lekker vis.

Vlak voor onze eindbestemming begint een lange strook kust met hotels en resorts, maar het valt nog niet mee om iets geschikt te vinden, dus we fietsen nog wat kilometers extra en vinden dan toch een leuk resort met twee bungalows. Morgen hebben we onze echte rustdag en gaan we een dag genieten van het strand en de zee.

  • Facebook
  • Twitter
Eindelijk Doerian
Vandaag onze eerste rustdag. Toch staan we om half zeven op om te zwemmen en naar de binnenkomende vissers te kijken. Een geweldig gezicht om die stoere vissers te zien die alleen op een klein vissersbootje van de volle zee weer binnenvaren met de vangst van vannacht. Zij vangen voornamelijk krabben, die meteen na binnenkomst door de vrouwen uit de nylon netten worden gehaald. De vrouwen helpen ook om de boten binnen te halen en staan dan met hun kleren aan tot over hun middel in het water. Ook mooi om te zien hoe de inwoners elkaar helpen om de bootjes op het droge te krijgen.

Het begint vandaag bewolkt en het heeft vannacht flink geregend. De zee is behoorlijk wild. Dus vanmorgen dan maar niet zwemmen. Jammer dat het net op onze rustdag zo bewolkt is. Maar in de loop van de dag breekt de zon door en wordt het toch gewoon weer 33 graden.

In de ochtend gaan we even lekker gezapig doen wat toeristen altijd doen, we gaan naar de markt in het dichtstbijzijnde dorp. Halverwege knijpt Fabienne snoeihard in de remmen. Wij kunnen haar maar net ontwijken. Doerian roept Fabienne. Wat? Doerian! Er staat inderdaad een Thai die doerian vanuit zijn auto verkoopt. Voor wie niet weet wat een doerian is: een grote ovale vrucht met stekels. De geur moet heel onaangenaam zijn, maar het vruchtvlees moet werkelijk goddelijk zijn. Sterk overdreven die verhalen over de doerian. Op de plaatselijke markt zien we gedroogde vis hangen in allerlei soorten en maten en ook gedroogde vruchten. Overal mogen we proeven.

We lunchen in een hele leuke strandtent waar we uiteraard weer vis eten. We bewaren de doerian tot na de lunch. Wat een vreemde en rare vrucht. Het stinken valt nu wel mee en de smaak is bijzonder. Het is een beetje een zachte vrucht die zich moeilijk laat eten. ’s Middags is de zon doorgebroken en liggen we lekker te luieren aan het strand en nemen we natuurlijk een duik in de zee. Ook hier is de zee prachtig en het zeewater lauwwarm.

Na het strand denken we weer aan de doerian en willen we het laatste stuk nog even verorberen. Nou dat hebben we geweten. Wat een lucht zeg. Onze kamer, maar vooral onze ijskast is vergeven van de stank van de doerian. Het is niet echt te omschrijven wat voor het lucht het is, maar het stinkt echt heel erg. De Franse Munsterkaas is er niks bij. We denken dat de eigenaar van het resort niet blij met ons zal zijn. Gelukkig ontbijten we niet hier en hebben we al betaald. Dus met de noorderzon vertrekken.
Morgen gaan we weer landinwaarts richting Bangkok. Nog zo’n kleine 200 km te gaan in drie dagen.

  • Facebook
  • Twitter

De laatste loodjes
Vanmorgen eerst nog even een duik in de zee genomen. Het water is heerlijk lauw en gelukkig is het nog een beetje bewolkt. We gaan zonder ontbijt op pad omdat we hebben besloten in het dorp te ontbijten. Daar ontbijten we bij een Fransman. Even over negenen gaan we op pad. We hebben fors wind tegen. We rijden langs ‘wetlands’ waar in ondiep water groente wordt verbouwd. Bijzonder om te zien dat in zo’n warm land toch stukken grond voortdurend onder water staan. Vervolgens rijden we langs ananasvelden. Weer een heel ander gewas dan we tot nu toe hebben gezien.

Deze streek heeft wel heel veel tempels. Om de paar kilometer is er wel een tempelcomplex. We hebben de afgelopen weken nog niet zo veel tempels gezien. Bij een van de tempels vraagt een Thaise man geld voor eten. Dat doen we natuurlijk niet. We hebben nog wel zes bananen en een flesje water. Hoewel dat wel onze brandstof is voor het eind van de ochtend. Maar oké Fred heeft wel wat over voor een goed karma. Hij wil tenslotte straks ook weer een beetje als goed persoon terugkomen. Hij geeft de bananen weg aan een onze zwerver. We lopen nog wat rond en maken nog wat foto’s. De route loopt verder langs de tempel. Hans ziet onze ‘stakker’ wel naar een pick-up lopen. Het zal toch niet waar zijn om eerst bananen te vragen en vervolgens in je pick-up naar huis te rijden. Maar goed dit is Thailand.

Om half drie komen we aan in waarschijnlijk het mooiste resort van deze reis. We hebben een prachtige kamer in een splinternieuw hotel van een Zweedse eigenaar. En dat is te merken, werkelijk de hele inrichting tot en met linnengoed en servies is van Ikea. We hebben het zwembad helemaal voor ons zelf. We liggen heerlijk in de zon een beetje te luieren en af en toe ploempen we in het water.

Onverwachte complicaties
We verlieten ons mooiste resort in Thailand met pijn in het hart. Vanmorgen eerst nog even gezwommen, ontbeten en hup, op de bikes dan maar weer. Tijdens het ontbijt vertelden Fred en Gera hun slaapkamerervaring van de vorige avond. Fred heeft twee uur lang achter een 10 cm grote bruine kever aan gezeten. Zo’n enge met van die grote kromme voelsprieten. Gelukkig had hij de tor na zo’n half uur te pakken in een plastic zakje. Maar de discussie met Gera wat met de tor te doen, duurde de tor te lang, dus ontsnapte hij weer. De tor vond het spel wel leuk en kroop overal in en onder totdat hij er genoeg van kreeg en zich niet meer liet zien. Nou had Gera zich net zo verheugd op een nacht in het meest comfortabele bed wat je je maar kunt bedenken. Nou ze heeft geen oog dicht gedaan.

We gaan vandaag 20 km meer rijden dan de route zodat we morgen iets meer tijd overhebben om de fietsen alvast in te laten inpakken voor de vliegreis. Het valt meteen fors tegen. We hebben een tegenwind die we nog niet eerder hebben gehad. We schatten zelf windkracht 5/6 en dan pal tegen. We rijden netjes in een treintje. In een waaier rijden gaat op sommige stukken net want we rijden vandaag langs hele drukke wegen. We gaan merken dat we in de buurt van Bangkok gaan komen. Veel bedrijvigheid hier en we zien ook mooie woonwijken, waarschijnlijk van die compounds voor expats.

Na 50 km zien we ons hotel dat op deze dag was gepland. Het is een eenvoudig hotel en we vinden het niet erg om door te rijden. Na dik 70 km komen we eindelijk in Phan Thong. Volgens de routebeschrijving kunnen we bij het districtskantoor van de politie vragen waar faciliteiten zijn om te overnachten. Dat is maar goed ook want het is al dik vier uur en om zes uur wordt het hier al snel donker. Als we naar binnen gaan worden we door iedereen aangekeken. Nee, er is geen hotel en er zijn ook geen kamers of bungalows te huur. Doorrijden naar Lat Krabang (55km), onze overnachting voor morgen, is ook geen optie meer. Ze weten uiteindelijk toch nog iets 5 km verderop. Een jonge knul maakt een tekeningetje. We gaan weer op pad. En ja hoor we vinden een resort. De bungalows waren al verhuurd en de gasten moeten nog komen. De andere kamers waren ze aan het opknappen en die mochten we van haar niet gebruiken vanwege de verflucht. Maar ze wist nog wel iets drie km verder. Oké dan maar weer verder. Na 5 km en een paar keer vragen komen we weer bij een resort. Hans legt uit dat we op de fiets zijn en vannacht willen slapen. Oké dat kan. De kamers vallen mee en zien er eigenlijk heel keurig uit. We zitten alleen een beetje buiten de stad, dus waar kunnen we straks eten?

Nou dat is onze grootste verrassing geworden. We rijden op de fiets naar het volgende dorp en vinden een geweldig groot terras met heel veel tafels. Het is een groot BBQ restaurant waar je een BBQ op tafel krijgt en aan een enorm groot buffet zoveel als je wilt kunt opscheppen. We zijn hier de enige buitenlanders en er zitten wel 150 Thaien heerlijk te eten. Nou dit is onze kans allerlei dingen te proberen die we niet eerder hebben gegeten en dat ook nog bij leuke live muziek. Het was onvergetelijk en we hebben heerlijk gegeten. Een dag die behoorlijk lastig was en met wat belemmeringen maar uitstekend is geëindigd.

Onze laatste fietsdag
Omdat we vroeg op onze eindbestemming willen zijn, zitten we al om half acht zonder ontbijt op de fiets. Het is nog heerlijk koel. Na 9 km komen we in een stadje en scoren we maar weer eens een ontbijt bij de 7Eleven. Sinaasappelsap, yoghurt, wat zoete cakejes en koffie. We ontbijten op de trap van de supermarkt en voor onze neus is net een hele drukke markt. Een leuk begin van de dag om naar de mensen te kijken.

We fietsen langs prachtige groene rijstvelden, waar wat mensen aan het werk zijn. De weg is niet zo goed en zit vol met kuilen, maar daar weten we na vier weken wel behendig mee om te gaan. En onze stoere Rose fietsen zijn wel tegen een kuil of put bestand. En…. even afkloppen, we hebben geen lekke banden gehad. Dus hopelijk vandaag ook niet. We fietsen in een flink tempo door en ook vandaag is er weer veel wind. Ook zijn er erg veel steile bruggetjes over de irrigatiekanalen.

Als we dichterbij Lat Krabang, onze eindbestemming komen, wordt het drukker en drukker. We lunchen in Lat Krabang als we nog 6 km moeten fietsen. Deze keer lunchen we in een soort zelfbedieningsrestaurant. Nou ja restaurant, het is meer een tent. We weten niet hoe het werkt, maar sluiten maar achteraan in de rij. Een aardige mevrouw die goed Engels spreekt, vraagt wat we willen eten. Er is alleen maar noedelsoep, maar daarin kun je dan wel aangeven wat je er in wilt hebben. Zij vertaalt het voor ons en we krijgen een heerlijke gevulde noedelsoep. We zijn inmiddels heel bedreven om de soep met stokjes en een lepel te eten. De laatste kilometers naar ons hotel moeten we kris kras door het verschrikkelijk drukke verkeer fietsen. Alles staat hartstikke vast. We fietsen eerst naar de fietswinkel die onze fietsen kan inpakken. Althans dat staat omschreven in ons routeboekje. Jammer, maar de Thaise winkelbediende heeft geen dozen voor onze fietsen en heeft er ook geen zin in om onze fietsen in te pakken. Hij wijst ons naar een zaak verderop. Weer 2 km zigzaggen door de stad. De tweede fietswinkel heeft wel dozen maar die zijn te klein. En inpakken doet hij al helemaal niet. We kunnen wel de dozen kopen, maar tja hoe krijgen we die dozen mee op de fiets….???? Omdat de dozen te klein zijn kopen we zes dozen en gaan we eerst naar het hotel. Misschien hebben zij een bus die de dozen voor ons kan ophalen. In het hotel treffen we voor het eerst in vier weken geen aardige Thaise. Nee hoor, dat kan niet. We vragen of zij dan de fietswinkel voor ons kan bellen. Dat doet ze dan wel met veel moeite en we spreken af dat hij de dozen komt brengen. Na een kwartier zijn de dozen er al. Fred en Hans zijn de hele middag bezig om de vier fietsen in zes dozen goed in te pakken. Ze passen niet in één doos, dus er moet heel wat worden geïmproviseerd. Gera en Fabienne worden op pad gestuurd om rollen tape te kopen. Om zes uur staan de fietsen keurig ingepakt. Twee dozen met twee wielen er nog uit en twee dozen die doen vermoeden dat we twee onderzeeërs hebben ingepakt. We zijn benieuwd wat de mensen van Emirates er morgen van vinden.

Morgen op onze laatste dag in Thailand gaan we naar Bangkok. Zonder fiets uiteraard.

See Bangkok in 8 hours
Op onze laatste dag in Thailand gaan we zoveel mogelijk van Bangkok bekijken in 1 dag. We huren bij het hotel een auto met chauffeur. See Bangkok in 8 hours. We maken eerst een boottocht over de rivier die door Bangkok loopt. We hebben een soort gemotoriseerde gondel voor zijn vieren die in een uur ons de belangrijkste bezienswaardigheden laat zien. Daarna worden we afgezet bij het Koninklijk Paleis en tempelcomplex Wat Phra Keo. We mogen niet naar binnen omdat zowel Hans als Gera niet netjes gekleed zijn voor een tempelbezoek. Hans had ’s ochtends zijn pijpen van zijn wandelbroek in het hotel achtergelaten en Gera dacht een sjaal om haar blote armen om te slaan, maar helaas. Gera moet een bloesje halen en Hans een enorm gedateerde lange broek. Een leuke jonge gids leidt ons in anderhalf uur door het indrukwekkende complex en vertelt ons van alles over het ontstaan van de gebouwen, het Koninklijk huis en het Boeddhisme in Thailand. In een van de tempels staat de beroemde Smaragden Boeddha terug, het meest vereerde beeld van Thailand. Het beeld is slechts 66 cm hoog en is gemaakt van jade. Het complex bestaat uit verschillende prachtige tempels en alles is bijna goud wat er blinkt.

We lunchen snel wat en kopen dan nog wat souvenirs, maar dan is de tijd al weer om. We rijden terug naar ons hotel, nemen nog snel even een douche en dan eten we in de buurt voor de laatste keer in Thailand. Om 21.30 uur staan er twee busjes klaar om ons naar het vliegveld te brengen.

Tot slot
Op maandag 21-1 landen we om 13.00 uur in een koud Nederland waar worden opgehaald. Dat is wel even wennen die kou. 35 Graden verschil!

Onze fietsen hebben de vlucht goed doorstaan.

We hebben totaal 1640 km in Thailand en Cambodja gefietst. Dat klinkt toch wel indrukwekkend. Precies net zover als van huis naar Rome. We hebben gefietst over geasfalteerde wegen, soms goed asfalt maar vaak met enorme kuilen en putten, stuiterasfalt dus, stille wegen door groene gebieden en soms ook drukke wegen door de stad. We hebben geen lekke banden gehad, geen valpartijen, geen problemen met de fietsen. Alleen een los getrild spatbord. Ook wij zijn onbeschadigd thuisgekomen.
We kijken terug op een geweldig mooie reis en een hele bijzondere ervaring. Het is indrukwekkend om een land op de fiets te ontdekken. Het grootste deel van onze route was totaal niet toeristisch en we zijn nauwelijks westerlingen tegen gekomen. We hebben genoten van de mooie natuur, vriendelijke mensen, het heerlijke eten en de bijzondere dingen die we hebben gezien.