Thailand en Laos – langs de Watervallen

RENE EN BEN

De vlucht van Amsterdam, via Bangkok naar Ubon Ratchathani verliep glad. Het hotel bleek een gastvrij hotel, waar Ben en ik, tot onze verbazing, onze fietsen rijklaar mochten maken in de glanzend schoon geboende lobby. Hierbij werden we nauwlettend gadegeslagen door een aantal High Class Thaise vrouwen die een symposium over het Engels in het Thais onderwijs bezochten.

2 Augustus de eerste etappe naar Khong Chiam, 84.9 km. Niet al te moeilijk, over glad asfalt, door een mooi landschap, in een licht druilerige regen. Ook hier weer een vriendelijk welkom in het mooie Sibae Guest House. Hier konden we alvast wennen aan de snoeiharde matrassen waar we overal in Laos op getrakteerd zouden worden. Een nachtje extra geboekt voor een bezoek aan het Pha Taem National Park, heen en terug 45.3 km. Het was behoorlijk warm, boven de 30 graden. Maar het park was de moeite waard, ondanks het feit dat de waterval nog onvoldoende water had. Prachtig uitzicht op de Mekong. Prima mogelijkheden om te eten in Khong Chiam.

  • Facebook
  • Twitter
Op naar Laos; bestemming Paksé. Erg warm, vooral het stuk vanaf de grens , maar goed te doen door op tijd de schaduw op te zoeken en te rusten. Al direct bij het overgaan van de grens werd duidelijk dat Laos een stuk armer is dan Thailand. Aan de mensen valt dat niet echt af te zien, wel aan de huizen, de auto’s en andere vervoermiddelen. Paksé blijkt zo’n typische Zuid-Oost Aziatische stad; een heerlijke chaos met de geur van uitlaatgassen vermengd met die van kruiden en een permanente baklucht. Wij houden ervan. Heerlijk gegeten op het dak van een hotel en de Bier Lao bleek van zeer goede kwaliteit.

De volgende etappe was 38,2 km. Het eerste stuk van zo’n 6 km reden we door de stad. Een belevenis apart. We keken onze ogen uit naar wat er zich allemaal op de weg voortbewoog en in welke staat van ontbinding sommige voertuigen zich bevonden, niet echt goed voor het milieu. Het was een fantastische wirwar, waar je ondanks alles goed je weg kon vinden. Als je maar bedacht bleef op hier en daar een spookrijder. Er moest 33 km aan één stuk worden geklommen met hellingen variërend van 1,5 tot 3,4%. Dat lijkt niet zo zwaar, maar in de gloeiende zon bleek dat voor mij op sommige plekken moeilijk verteerbaar. Ben ging het een stuk beter af. Een lange rustpauze in een wegrestaurant bracht uitkomst, maar ik was wel zó moe, dat ik aan het begin van het 800 meter lange modderpad naar de lodge direct onderuit gleed. Prachtig resort in een mooi gebied. Twee watervallen, die door de nevel niet altijd zichtbaar, maar wel steeds hoorbaar waren. Veel vlinders en vuurrode libellen. Het restaurant was verrassend goed. We bleven een extra nacht.

De val 2 dagen eerder indachtig deed ons besluiten om vervoer van de fietsen naar de hoofdweg te regelen. Een keertje vallen hoeft niet erg te zijn, maar direct al vanaf de start onder de modder te geraken trok mij niet. Ik meende vervoer met een pickup truckje te hebben geregeld, maar dat bleek niet het geval. Eén man pakte de fiets van Ben over en sjokte ermee naar de weg. Een andere jongen sprong op mijn volledig bepakte fiets en verdween in een noodtempo uit het zicht, mij verbluft achterlatend. ‘Wedden dat hij niet valt,’ verzekerde Ben mij. En zo geschiedde. Glimmend van trots stond de jongen mij op te wachten. ‘Nice bike!!’ riep hij.

De volgende tocht was 50,4 km, vrijwel geheel in lichte regen tot zware plensbuien afgelegd. Toch niet moeilijk, want het was op de eerste 6 km na alleen maar dalen. Doorweekt aangekomen. Het dorp waar we aankwamen was sinds kort een ATM rijk. Door de plaatselijke bevolking wordt daar kennelijk niet veel gebruik van gemaakt. Dus Ben mocht zich verheugen op een enorme belangstelling. Met verbazing zag de menigte hem 800.000 kip (€ 70) uit de machine halen. Ondanks het feit dat Laos bekend staat als een veilig land, ben je dan toch blij als die 800.000 kippen zijn opgeborgen en de menigte zich weer heeft verspreid. Het hotel bleek erg matig. De maaltijd in het restaurant had smakelijker kunnen zijn, als buurman niet op het idee was gekomen om uitgerekend op dat moment wat verfresten te gaan verbranden. Niet echt fijn, maar toch ook wel weer lachen.

Het routeboekje beloofde ons een tocht, waar we bestoft en bemodderd zouden arriveren, want de weg was grotendeels slechts halfverhard. Maar niks daarvan. Het gehele traject van 28.3 km bleek inmiddels geasfalteerd. Ondanks de warmte een makkie dus. Gaf ons de gelegenheid om onderweg goed te kijken naar de vele plaatsen waar houtskool werd gemaakt. Tim’s Guesthouse was uitstekend, met goede maaltijden en de mogelijkheid om te internetten. Dat konden wij op onze route door Laos alleen daar en in Paksé. Een hele middag om in het dorp rond te kijken en de stroomversnellingen met spelende kinderen op te zoeken.

De volgende etappe van 55.4 km, ging grotendeels door een schitterend ‘Conimex-

  • Facebook
  • Twitter
landschap’. Talloze rijstvelden en veldjes, rijkelijk bedeeld met bamboehutten met daken van palmbladen. Een lastige klim aan het begin en aan het einde. Ik zal nooit een berggeit worden. Ietsje minder warm. Inmiddels was er de gewoonte ontstaan om onderweg een bord noedelsoep te eten, zonder vlees maar met visballetjes en veel verse, knapperige groente. Overal prima van kwaliteit. Eens te meer werd duidelijk dat tafels en stoelen pas geen dienst meer kunnen doen als ze minder dan 3 poten hebben. Ben had een lange conversatie met een oude man. De man in het Laotiaans, door Ben in het Nederlands beantwoord. Ben kon niet meer stuk! In Tadxe Phasouan wordt de vreemdeling erop gewezen dat prostitutie en het maken van pornografische afbeeldingen streng verboden is. Overtreed je die regels dan kost je dat een koe ten behoeve van het dorp, 1.000.000 Kip boete voor de provincie en 3 maanden cel. Maar wij kwamen voor de natuur en de cultuur en werden ruim op onze wenken bediend. Op aanraden van AWOL bungalow 13 gevraagd. Gevolg: een nacht niet geslapen vanwege de enorme herrie van de waterval + die van een enorme 2 uur durende plensbui. De mieren namen ’s nachts bezit van mijn laatste rolletje mentos, maar dat merkte ik pas toen ik die in het donker op de tast had gevonden en een snoepje in mijn mond stopte. Mieren smaken zuur, maar die smaak werd al spoedig overvleugeld door die van de mentos. Wat extra eiwitten dus!

Van Tadxe Phasouan naar de volgende etappe was 55.9 km. Dat werd de eerste 13 km klimmen in de plenzende regen, daarna 20 km dalen in de motregen . Het laatste deel was het droog. De temperaturen vielen erg mee. Het rijden door de dorpen bleef een groot feest. Vooral de kinderen roepen je toe, Sabadie, hello of (?) thank you. Aan het eind van de dag een spannende overtocht over de Mekong, die op deze plek zeer sterk stroomde en zo’n 400 meter breed was.
We ontmoetten daar een stel met een dochter van een jaar of tien dat op de bonnefooi in Laos aan het fietsen was. Met z’n vijven stonden we sterk genoeg om ons niet af te laten schepen met een instabiel vlot. De overtocht werd zodoende gemaakt in een redelijk comfortabele longtail boot. Champassak bleek voor een groot deel te zijn ondergelopen. De bank was gesloten vanwege het water. Als westerling blijf je je verbazen, als Laotiaan niet en dat is maar goed ook. Het hotel was zeer matig. De eigenaren hadden hun bedden direct achter de balie gelegd en dat was dan wel weer vermakelijk. Prima gegeten in een Italiaans (!) restaurant.

De volgende dag wederom de Mekong over, nu met z’n tweeën, maar toch in een stabiele boot. De Mekong stroomde nog harder dan de dag daarvoor. Naar de Kingfisher Ecolodge (vooraf gereserveerd) was het maar 33,6 km. Onderweg in een Landbouw Bank geld gewisseld, doch niet eerder dan dat aan de hoofdvestiging van de bank toestemming was gevraagd. Dat werd een intensief heen en weer gebel, door de andere bezoekers van de bank met veel belangstelling gevolgd. Je ziet daar per slot van rekening niet iedere dag Euro-biljetten. De laatste 10 km klimmen op een onverharde weg vol bulten, gaten, modder en plassen. Deden we iets meer dan een uur over, maar het was zeer de moeite waard. Links en rechts prachtig landschap. Ben schoot nog een man te hulp, die onderuit was gegaan met zijn veel en veel te zwaar beladen brommer. Van alle gemotoriseerde vervoermiddelen wordt in Laos het uiterste gevraagd. Bijvoorbeeld, een bus is pas vol als op alle bankjes 3 personen zitten en het middenpad volledig is bezet door personen op krukjes. Daarna passen er nog zeker enige honderden meloenen of witte kolen op het dak. En dat kruipt dan met een vaart van zo’n 5 km per uur de berg op! De Kingfisher Ecolodge was absoluut een van de hoogtepunten van de reis met, waar je je ook bevond, een adembenemend uitzicht over bossen en wetlands. Vlak voor onze lodge minutenlang naar een circa 1 meter lange groene slang gekeken, die vanuit een boom intensief met zijn tong de omgeving afspeurde op een mogelijke prooi. Hier geen waterbuffels, want het water stond te hoog, maar overal onderweg buffels genoeg. ‘Ik voel me als een buffel in een modderpoel’, werd onze vaste uitdrukking om aan te geven als we het naar onze zin hadden. De extra dag benut om te luieren, een wasje te plegen (dat maar gedeeltelijk droog werd), de fietsen wat schoon te maken en rond te wandelen. Ook heerlijk eten!

  • Facebook
  • Twitter
Hier besloten om niet ook nog naar de eilanden te gaan. Hiermee kochten we de vrijheid om ook op andere plaatsen een extra nacht te blijven, dus gingen we de volgende dag terug naar Paksé, 49,6 km lang in de gloeiende zon. De afstand was eigenlijk 59 km, maar naar beneden op de fiets door de modder en de plassen leek ons te gevaarlijk. Dit keer wel een truck geregeld, waarvan uiteraard weer het uiterste werd gevergd. Oververhit aangekomen in Paksé, maar toch niet zonder dat we hadden genoten van een weer uiterst fraai landschap. Bij een dorp geruime tijd staan kijken naar kinderen, die van de brug in de rivier doken. Toen ze in de gaten kregen dat sommige sprongen onze bewondering konden wegdragen, ontaardde het spel in de Laotiaanse kampioenschappen schoonspringen voor kinderen.

De afstand van Pakse naar Thailand bedroeg 97 km. Dit leek ons bij verwachte temperaturen van

  • Facebook
  • Twitter
ver boven de 30 graden te veel. Daarom regelde ik vervoer voor ons en de fietsen naar de grens. De weg was door werkzaamheden slecht aangegeven, met als gevolg dat we zo’n 12 km omreden en al met al 64.3 km moesten afleggen. De warmte met de klimmetjes dreigden wederom te veel voor mij te worden. Bij stukjes en beetjes bereikten we tenslotte een dorp, waar een behulpzame vrouw 4 kartonnetjes instant noedels met ‘pork-flavour’ voor ons klaarmaakte. Dat werden de lekkerste noedels, die ik ooit gegeten heb. Tot Ben’s verbazing en opluchting bleek ik niet alleen in een razend tempo bijna volledig te kunnen instorten maar ook verrassend snel te kunnen herstellen. We huurden voor veel te veel geld ieder een hok met een bed en een TV. Aan de overkant van de weg waren eettentjes, maar die bleken op één na allemaal gesloten. Alleen de Karaoke bar was open, maar daar begrepen ze ons verkeerd en stuurden 2 veel te schaars geklede meisjes op ons af. We besloten maar niet de ‘Karaoke te gaan bedrijven’ met deze dames en dat betekende min of meer zonder eten naar bed. Ieder 2 koekjes, 1 banaantje en een blikje bier.

Het ontbijt de volgende dag, vergoedde veel. Het blijft prachtig om de bedrijvigheid in een Thaise stad gade te slaan. Naar het Phuchongnayo National Park was 45 km door louter schitterend landschap. Veel rijstvelden, rubber- en cassaveplantages. Halverwege de etappe heerlijk geluncht en een internetcafé opgezocht. In het resort stevig onderhandeld over de prijs van de bungalow. 800 Bath per nacht voor een bungalow zonder ontbijt, terwijl het hele resort leegstond, leek me te veel. Uiteindelijk 650 betaald, maar als het aan mij had gelegen, had ik nog meer aangedrongen op reductie, maar Ben was bang dat we dan alsnog een eind verder voor overnachting moesten gaan zoeken. Eenmaal overeenstemming over de prijs, werd het een aangenaam verblijf van 2 dagen, waarin de vrouwen waar we mee hadden onderhandeld hun best deden om het ons naar de zin te maken met heerlijke ontbijtjes en diners (die natuurlijk apart betaald moesten worden). De dag daarop weer naar het dorp (heen en terug 23.1 km) om de markt te bezoeken en te kijken of ze m’n leesbril in het internetcafé hadden gevonden. En…. dat bleek het geval. Op de markt ontdekt hoe de padden voor de consumptie zo vers mogelijk worden gehouden. Ze worden in grote hoeveelheden aangevoerd vanuit de kikkerfarm en in een teil gedropt. Dat laatste niet eerder dan nadat hun de achterpootjes worden gebroken. Ze zouden anders maar zo uit de teil kunnen springen. Ja, Marinanne Thieme zou hier nog een zware kluif aan hebben. We hebben op de markt diverse huwelijksaanzoeken met succes afgeslagen.

De volgende dag togen wij naar onze Noorse vriend Trond in de Suan Loon Daeng Farmstay (57.5 km). Trond is samen met zijn Thaise vrouw eigenaar, maar in de praktijk blijkt hij weinig in de melk te brokkelen hebben. Hij haalde ons over ook hier een 2e nacht te blijven door ons een ‘Off Road Tour’ van zo’n 22 km door rijstvelden en plantages in het vooruitzicht te stellen. Daar hebben we geen spijt van gehad. Trond wil voortaan deze tour aanbieden en, in de droge tijd, een wandeling met picknick in de bergen. Zeker de moeite waard!!

Om de extra dag goed te maken de stad overgeslagen. We hadden een truckje geregeld dat ons net buiten de stad afzette voor een laatste tocht naar Ubon Ratchathani. Zelden zullen de Thai 2 mannen van rond de 60 op volledig bepakte fietsen in zo’n razend tempo voorbij hebben zien flitsen. In nauwelijks meer dan 3 uur overbrugden we de nog resterende 72 km. Daar wachtte ons een mooie kamer met een fruitmandje en een kaartje ‘welcome back’. Uiteraard de dag daarop de smerige fietsen weer in de lobby gereedgemaakt voor de vliegreis terug. We hebben al met al zo’n 875 km gefietst in soms lichte, maar geregeld ook zware omstandigheden.

  • Facebook
  • Twitter
Een prachtige toer die ons meer heeft gebracht dan wat we hoopten. Maar bovenal, wat een vriendelijke mensen daar in Laos en Oost Thailand!!! Een ander afgesloten met 3 dagen Bangkok, die zeer aangenaam waren, maar voor dit verslag niet relevant.