Thailand Chiang Mai – Phuket

CARLO EN ANNEKE

  • Facebook
  • Twitter
Hoe kom je er toe om zo’n fietstocht te maken en waarom Thailand? Daar waren hoofdzakelijk twee redenen voor. Ten eerste houden we van reizen en van verre landen bezoeken en Anneke had van een collegaatje gehoord dat ze dit ook gedaan hadden, zo’n reis door Thailand. Dat leek haar ook wel wat.
Ten tweede was 2011 het jaar dat we beiden stopten met werken en we zochten naar een leuke mogelijkheid waarin we het ene konden afsluiten en het andere “nieuwe leven” konden starten.

Dat je dat leuk vindt, zo primitief. Is acht weken samen niet lang? Dat elke dag “moeten” fietsen is toch geen vakantie. Ik ben jaloers op jullie. Hoe gaat dat dan? Kan ik niet mee? Veel wisselende reacties. Dat zette ons natuurlijk tot nadenken, maar droeg er ook toe bij dat in ons geval het plan vorm begon te krijgen en de keus zoals dat heet: wel overwogen, was. Toen we op de “Fiets en Wandelbeurs” waren in de RAI en we bijna uitgekeken waren, zagen we een stand van Asian Way of Life (AWOL). Daar raakten we in gesprek en we waren zo onder de indruk van de reismogelijkheden en het enthousiasme van de medewerkers, dat we met een gevoel naar huis reisden, dit is het.

Na een gesprek in Hoogland, op het kantoor bij AWOL, waren we helemaal om en werd een offerte gemaakt voor een reis van 8 weken in plaats van ons idee van 4 á 5 weken. Dit is niet meer veranderd. Op advies van AWOL zijn we op 29 december vertrokken, om zodoende oud en nieuw in Chiang Mai te kunnen vieren. Ons “nieuwe jaar” kon beginnen. Het verslag is een weergave van onze reiservaringen en pretendeert niet de enige waarheid te zijn. Het is onze beleving. Mocht je het lezen, dan hopen we dat het een indruk geeft van de prachtige 8 weken die we samen hebben beleefd. Ga je zelf fietsen, dan zitten er mogelijk nog tips bij waar je iets aan hebt. Ga je niet fietsen, beleef dan de reis met ons mee en geniet mee.

We rijden meerdere routes:

• Noord Thailand, ca. 830 km
• Drie dagen uit de route Chiang Mai- Bangkok, ca. 198 km
• Midden Thailand, ca. 890 km
• Totale afstand gereden, inclusief dagtrips en boodschappen ritten: 2175 km

Voorbereiding
Je pakt niet zomaar je koffer en gaat op pad. Op zo’n reis mag je 30 kg bagage per persoon meenemen, maar dat is wel inclusief de fiets. De fiets moet gedeeltelijk worden gedemonteerd en verpakt. Je moet zorgen voor reserve materiaal zoals banden, ketting, spaken en de fietsen moeten in Nederland goed afgesteld zijn, zodat je daar ter plaatsen weinig of geen problemen zult hebben. Ook gereedschap is van belang. Alles klein, licht en minimaal.

Op internet kun je veel vinden over type banden, demonteren en verpakken van de fiets en andere tips. Ook kregen wij van AWOL al vroegtijdig een goede handleiding voor de fiets met checklijstjes, tips en adviezen. Zoals zo vaak, zie je op internet dat de een zweert bij iets en de ander het volledig afkraakt.

Je moet dus met een forse dosis GBV (Gezond Boeren Verstand) de zaak benaderen en de keuze maken. Wij hebben remblokken en banden in Nederland vernieuwd en een buitenband (vouw band) en binnenband meegenomen als reserve voor de vier gelijke wielen. Wij kozen voor de Schwalbe Marathon Suprême banden. Ook een aantal reserve spaken heb ik tegen een stang getapet. Dozen om de fiets te verpakken haalde ik bij de fietsenmaker en die heb ik zo klein als mogelijk gemaakt. Dan zijn ze handelbaar op Schiphol en de fietsen zijn toch goed beschermd omdat ze niet in de doos kunnen schuiven.

Verder pillen, vaccinaties en een Dazer, om de honden af te schrikken. Kompas en een fluitje om elkaar te waarschuwen onderweg kunnen handig zijn. Spiegeltjes op de fiets zijn ideaal. Je kunt elkaar zien en ook het naderende verkeer achter je. Wij reden constant met een helm op. Dat is overigens minder warm dan een petje dat dicht op je kop zit. Een helm weegt niets en de wind speelt door de spleten, waardoor wij geen warme kop kregen. Verder hebben we thuis een en ander gelezen over Thailand en zoals gezegd, kregen we van AWOL ook veel tips.

De reis

Vrijdag 29-12-2011

We waren vroeg op Schiphol. Alles ging heel voorspoedig. Op een speciale band konden we de fietsen aanbieden en toen de fietstassen ook verdwenen op de bagageband hadden we de handen vrij. Op Schiphol zijn we in het Rijksmuseum geweest en hadden nog tijd voor een kop koffie. We vertrokken mooi op tijd en het was een prima vlucht, al blijft 13 uur een hele zit. De overstap op Singapore verliep vlekkeloos en we zagen nog meer mensen die met een fietstas als handbagage liepen. Anneke vroeg aan een man waar hij naartoe ging. Hij zei Singapore. Anneke snapte het niet want we waren nu toch al in Singapore. Hij zei, nee, ik fiets van Chiang Mai naar Singapore…In Chiang Mai aangekomen hebben we op de luchthaven geld gewisseld en zijn we met de fietsen in een taxi naar het hotel gereden. Een goede plek, goede kamer op de vijfde etage en een zwembad, al hadden we daar op dat moment niet zoveel interesse in. Wel in de douche en het bed. De wekker gezet en twee uur geslapen om de ergste vermoeidheid te verdrijven. Inmiddels was het ook 30 december omdat we 6 uur tijdverschil met Nederland hadden. Het was tijd voor een verkenning en om even de nieuwe geluiden en reukjes van een stad in Thailand te ervaren. Dus wandelen door de stad, zonnebrand crème, water en Deet gekocht.

Zaterdag 31-12-2011

Anneke gaat op jacht om yoghurt en fruit te kopen en Carlo gaat de fietsen rijklaar maken.

De jaarwisseling vieren we op een plein bij één van de vier stadspoorten van het oude Chiang Mai. ‘s Avonds wandelen we naar Tha Phae Gate waar we golvend op de stroom mensen langs standjes met eten, handelswaar en souvenirs meegevoerd worden. We zien het plein met een groot scherm waar ook een Thaise Nick zonder Simon het publiek staat te vermaken. Ook wij kopen een lampion van 1 meter, die we aansteken en oplaten op een goede vriendschap met alle vrienden en familie en een voorspoedig nieuw jaar. Voor ons heeft het iets heel speciaals om hier samen te zijn op dit tijdstip. Onze nieuwe start na een werkzaam leven. We eten in een restaurant met plastic tafels, tl verlichting en heel veel mensen. Het ligt aan de straat dus we zien alles voorbij schuifelen. Daarna gaan we vlak voor 24.00 uur naar een Italiaan, jawel, om een glas echte wijn te drinken en samen te toasten op ons nieuwe jaar. Vervolgens lopen we het gewoel in en zien op het scherm de seconden aftikken naar 2012. Het vuurwerk begint en in de lucht hangen honderden lampionnen die hun weg naar boven zoeken, tot de vlam op is en ze naar beneden dwarrelen. De volgende dagen komen we ze veelvuldig tegen in de bermen.

Zondag 01-01-2012

Bij het ontbijt troffen we Ton en AWOL. Ton vertrekt om vanuit Chiang Mai naar Singapore te fietsen en AWOL was er voor de controle van bestaande fietsroutes en het uitzetten van een nieuwe tocht rondom Bangkok.

Na wat gepraat te hebben over ieders reizen, waarbij wij natuurlijk alleen maar luisteren en het bewust even niet hebben over ons rondje IJsselmeer, nodigt AWOL ons uit om een korte fietstocht naar een tempelpark buiten Chiang Mai te maken. Dat leek ons een prima idee om onder deskundige leiding te wennen aan het linkse stadsverkeer. Dus helmen op en de fietsen gepakt. We bereikten Wat U Moug. Daar hebben we heerlijk rondgewandeld en de vissen gevoerd.

Het voer koop je bij de ingang en het heeft ook een religieuze betekenis als je voor deze beesten zorgt. Dus namen we het zekere voor het onzekere. Alleen waren vele Thai ons al voorgegaan, zodat de vissen geen trek meer hadden. Op de terugweg hebben we nog met elkaar geluncht. Bij het afrekenen zei AWOL dat deze lunch ons werd aangeboden. Heel attent. Inmiddels kunnen we links rijden.

Fietsroute Noord Thailand

Maandag 2-01-2012

De grote trek gaat beginnen. We ontbijten met Ton. Ton gaat ook zo weg. Alleen hij rijdt zuid en wij noord. We hebben vandaag een pittige etappe van 70 km met wat klimwerk. En natuurlijk de nieuwigheid, wennen aan je tassen en het verkeer en de temperatuur. Rond de 25°C. Allemaal best spannend Carlo heeft zoals gebruikelijk de zaak goed voorbereid en kent het eerste stuk van de route uit zijn hoofd. Denkt hij. Het resultaat is gelijk 3 straf kilometers omdat we een stukje terug moeten rijden. Het maakt je gelijk wel scherp. Daar is het gelukkig ook bij gebleven. Zie het maar als even wennen aan het systeem en dat je beter goed op het route boekje kunt vertrouwen. Na 5 km zijn we al in een landelijke omgeving.

Om 15.30 uur kwamen we aan in het Royal Ping Garden Resort. Een prachtig oosters huis met een prima kamer en er is een zwembad. Het eten kon beter. Langs de weg is voordeliger maar vooral veel lekkerder. Gister had Anneke al bij aankomst van de prijs afgepingeld. Het is rustig dus ze willen je wel hebben.

Dinsdag 3-01-2012

We rekenen na het ontbijt af . We hebben een korte etappe van 27 km naar Chiang Dao, maar wel met klimmen en dalen. Het verschil in lengte van de etappes komt soms omdat er zwaardere stukken in zitten of omdat er geen goede overnachtingen zijn. Dan moet je iets verder. Maar daar heeft AWOL over nagedacht.

Om 9.30 uur, later dan we gepland hadden, zitten we op de fiets. We onderbreken de tocht bij een plaats waar olifanten getraind worden voor allerhande werkzaamheden.
Op een drukke weg met veel wegwerkzaamheden, is Carlo ineens Anneke kwijt. Hij ziet haar rode shirt niet meer in zijn spiegel. Door de hoge rand van de weg door de werkzaamheden duurt het even voor hij veilig kan stoppen en rijdt hij over de grindberm terug. Anneke blijkt te zijn gevallen. Vermoedelijk op het losse grit. Niets gebroken maar wel schaafwonden op haar elleboog. Met drinkwater gewassen en de wonden ingesmeerd. Geen schade aan de fiets. Daarna rijden we door, richting Chang Dao. Er is op de route ook een soort country fair met muziek, ossen, plantjes en eten. Dus daar lopen we even rond. In het stadje Chang Dao weer bonus kilometers gepakt omdat het bordje van de afslag verstopt was tussen nog 10 bordjes met alleen Thaise tekst. Onderweg eten we bij een aanwijstentje. Een schoolmeisje dat ons eten brengt, speelt ook met een Golden Retriever . Honden horen er wel bij, zeker op het platteland.

We vinden daarna moeiteloos Malee Bungalows en de laatste bungalow is voor ons. We gooien de tassen er af en fietsen een stukje terug om de grotten te bezoeken. Zeer indrukwekkend. Daar we laat gegeten hadden tussen het dorp en Malee, hadden we nog niet zoveel trek in avondeten. Bij Malee dus een glas wijn en een pannenkoek genomen. In de bungalow nog even gelezen en om 22.00 uur gaan we slapen. Morgen een korte etappe van 37 km naar Chiang Dao Hill Resort.

Woensdag 4-01-2012

Om 08.00 uur zitten we aan het ontbijt. Omdat we tijd hebben en niet zo lang fietsen vandaag, wandelen we eerst nog naar een tempel complex in de bergen. Wat Thom Pha Phong. Indrukwekkend en heel mooi en rustgevend, heel puur. Er heeft tot voor enige tientallen jaren een zeer vooraanstaande monnik geleefd die het geheel ook heeft gesticht. Er staat een wassen beeld met zijn afbeelding. Teruggekomen bij Malee besluiten we een nacht te blijven. Nu we een extra dag hebben, gaan we een fietstocht de heuvels in maken naar een Karen dorp.

De eigenaresse heeft een geprinte tocht voor ons van 20 km enkele reis. Op de terugweg worden we door een bui overvallen. Daar waren we niet op voorbereid en we schuilen onder een tweepersoons bananen blad. Op de terugweg eten we in Chiang Dao soep met van alles er in. Zeer pittig. Bij terugkomst biedt de Amerikaanse man aan even naar de fiets van Anneke te kijken In de heuvels heeft ze wat problemen met schakelen. Hij stelt de derailleur nog wat na en vraagt uiteindelijk hoe ver we nog moeten. We zeggen zeker nog 1600 km. Hij kijkt bedenkelijk. De ketting, het enige dat Carlo niet heeft vervangen omdat thuis alle goed werkte, is versleten. Nu wil het geval dat over twee dagen in Fang een goede fietsenmaker zit. We zullen daar overleggen wat we doen.
De eigenaresse van het ressort is een Thaise die getrouwd is met een Zwitser. Hij verzamelt planten en fotografeert ze. Leuk toch? Wij gaan nog even zwemmen en omkleden voor de BBQ.

Donderdag 5-01-2012

Opgestaan om 07.00 uur. We ontbijten en pakken in, waarna we om 09.00 uur rijden voor de trip van 37 km naar Chiang Dao Hill Resort. We rijden door de teakbossen en langs houtskool branderijen. De heuvels links van ons zijn al Birma. Het aanbevolen koffie restaurantje is helaas dicht.
Dus nemen we een slok water en rijden we verder. Dan vinden we een soort park waar wel koffie is, aan een meer met waterlelies. De dag is voor zover hij dat nog niet was, weer helemaal goed. Om 12.30 uur zijn we al bij C.D.H.R. Het is stil dus we onderhandelen even over de prijs. Een mooie, hooggelegen bungalow voor B 1000. Tot nu toe is alles schoon en netjes. Even rondgewandeld en met de tablet de mail bijgewerkt. Het andere AWOL stel, de vogelspotter Bas, kwam ook binnen. Zij hadden eerst nog bij Malee een vroege wandeling gemaakt om vogels te zien. In de bergen bij Malee komen nog zeer mooie en zeldzame vogels voor, dus een Eldorado voor vogel liefhebbers. Bas en zijn vrouw fietsen naar Laos en rijden een klein stuk onze route. In het restaurant bij het hotel gegeten en weer vroeg naar bed want we hebben al om 07.00 uur ontbijt besteld.

Vrijdag 6-01-2012

Vandaag 56 km naar Fang. Om 07.00 uur zitten we te ontbijten. Daarna de laatste dingen inpakken en op de fiets. Het is nog koel en dat is maar goed ook.
Na 5 km, dus de spieren zijn inmiddels warm, volgt een klim van 4 km met een stijgingspercentage van 5%. Daarna nog heel wat heuvels en door een verlaten gebied. We knikken nog even naar een groot Boeddha beeld en stoppen om te eten.
Dat is op een kruispunt als we uit een landweg de grotere weg opdraaien. De vouw van het tentje is verlegen en haar man probeert wat te regelen met water en gerechten. Uiteindelijk wijzen we iets aan en eten weer heerlijk. Van de overkant komt iemand geroosterde eend brengen.

Is for Happy New Year. Ook bood hij een soort Whisky aan, maar dat vonden we nog wat vroeg. Voor B 80 zitten we even later met gevulde magen weer op de fiets. Om 14.30 uur rijden we Fang binnen en vinden een hotel, het Baan Fang Hotel. Een schone nette kamer kost B 450 voor de nacht. Het hotel ligt pal naast de eerder genoemde fietsenmaker. Carlo gaat met de fiets van Anneke naar Py Bike Shop en overlegt. Ze meten de ketting en hij zegt dat die slecht is. Voor B 800 worden ketting en achter cassette vervangen (€ 20). Carlo haalt gelijk zijn fiets en, hoewel die ketting beter is, adviseert men gezien de nog te rijden afstand met bergetappes, deze ook te vervangen. Een lekker gevoel dat deze zaak nu in orde is.

Zaterdag 7-01-2012

We hebben maar 35 km te gaan, dus we besluiten eerst nog naar de Hotsprings te rijden. Om 07.00 uur gaat de wekker. De voordeuren van de kamers komen uit op een overdekte binnenplaats. Daar staat brood, koffie en jam. Zelfbediening. De tassen ingepakt en bij de receptie gebracht. Daarna rijden we zonder bepakking naar de Hotsprings. Deze liggen in een National Park. De rit van 9 km voert door dorpjes en landbouwgebied. We fietsen en wandelen door het park en lopen naar de stuw. Er is ook een waterturbine om elektriciteit op te wekken. De generatorruimte is helemaal betegeld als een badkamer. Nog wat bronnen bekeken en koffie gedronken. Vervolgens rijden we terug naar het hotel en halen de bagage op. Daar rijden we om 12.30 uur weg, richting Tha Ton, aan de rivier. De tocht voert langs landelijke routes, plantages en door dorpjes. Toen we een aanwijs Thai langs de route zagen hebben we gegeten want we begonnen trek te krijgen. Wat de pot schaft en dat was goed. Uiteindelijk via een druk stuk weg van 5 km Tha Ton binnen gereden. Op de brug over de rivier konden we van het uitzicht genieten. Een van de vele parkjes aan de rivier leek ons wel en men bood ons een bungalow met uitzicht over de rivier. Wij kozen voor een kamer op een rijtje dat wat verder terug lag. Prima en voordeliger. Scheelde toch mooi B 200.!! Vanuit Tha Ton voert de route de bergen in. In de aanwijzingen staat dat de komende 3 dagen zwaar, zo niet zeer zwaar worden. We overwegen de geboden omleiding via boot en Chiang Rai te nemen. Daarom fietsten we naar de pier om te zien waar we de bootkaartjes eventueel kunnen kopen. Het loket is dicht maar we hebben de boel nu in beeld. Het park heeft een restaurant aan het water en daar eten we.

Zondag 8-01-2012

Gisteravond in alle wijsheid en rust echt besloten dat we de omleiding doen en de zware bergetappes laten liggen. We komen zeker versnellingen te kort op onze fietsen en zelfs met behulp van taxi’s klinkt het zwaar. Daarom lijkt het ons goed om zondag te vieren en wel als volgt. ’s Morgens wandelen we 3 km de berg op naar een tempel en zien onderweg de grote witte Boeddha. Rond 11.30 uur koffie en inpakken en dan gaan we naar de pier. Eerder hadden we al weer gevraagd hoe we aan kaartjes konden komen want het loket was nog steeds dicht. De man waar we het aan vroegen trok zijn mobiel, sprak wat en zei dat het goed was. Toen we vlak voor vertrek naar het loket liepen en probeerde uit te leggen dat er met de telefoon besteld was, lachte ze en gaf ons kaarten voor twee personen en twee fietsen. Helemaal goed. De fietsen moesten we naar de waterkant sjouwen en daar werden ze voorin een long tail boot gelegd met alle bagage van iedereen ertussen. De boot had wat bankjes en iedereen nam plaats. Later bleek dat we goed zaten want anderen passagiers kregen regelmatig buiswater over maar wij net niet. Onze bestemming is My Dream Guest House en dat is ongeveer twee uur varen. Echt hoge school stuurmanskunst om met flinke snelheid door stroomversnellingen, om rotsen en langs zandbanken te varen. Het is een heel ander gezicht als je vanaf het water de dorpen ziet. De was werd gedaan en overal speelden kinderen in het water en zwaaiden naar ons. Ook de begroeiing langs het water is mooi en soms ruig. De long tail werkt tevens als roer en de schipper hangt soms met zijn volle gewicht aan de beugel die verbonden is aan de automotor. Deze staat op een soort statief waardoor hij door de stuurman in de goede positie geduwd kan worden. Richting en snelheid van de motor geven samen de goede koers. Na bijna twee uur te hebben gevaren draait de boot stroomopwaarts en wordt de punt op een strandje gevaren. De schipper knikt naar ons, doch Carlo ziet geen halte bordje. Gekheid, het was My Dream.

Carlo stapt in het water en pakt de tassen een voor een aan. Toen de fietsen op het strand gezet waren liet de boot zich weer meedrijven, de inzittenden zwaaiden en wij stonden op een strandje met de hele boel. Geen fietspad, helemaal niets. Boven ons zagen we de My Dream bungalows. Twee jongens van een jaar of 12 komen naar beneden en vinden het interessant om onze mooie fietsen omhoog te duwen. Wij nemen de tassen en boven gekomen worden we welkom geheten en krijgen we een bungalow met rivierzicht toegewezen. Ook hier zijn we de enige gasten. In het restaurantje / keuken / kantoor liggen boekjes met je hut nummer op de kaft. Daarin schrijf je wat je uit de koelkast pakt of eet. Bij vertrek reken je af. We fietsen nog even verkennend rond, maar rijden al gauw het dorp uit. Wel gaan we lopend over een hangbrug en zien als we 10 minuten aan de overkant lopen, onze bungalow liggen. ’s Avonds komt de eigenaar ons overhalen om een tour te boeken voor de volgende dag, 4 wheeldrive langs watervallen, Hotsprings en zeker 5 bergstammen.

Maandag 9-01-2012

We zetten wee

  • Facebook
  • Twitter
r de wekker om 07.00 uur. Daarna ontbijt. We pakken in en laden de boel op de fiets. Na te hebben afgerekend fietsen we om 09.30 uur weg. Eerst nog even door het dorpje om de zwarte varkens te zien en op de foto te zetten. Daarna lopen we over de hangbrug met de fiets aan de hand. Echte softies want de Thai rijden gewoon vol gas met een brommertje met een zak rijst voorop of drie kinderen achterop over de brug. Die maakt dan een mooi ratelend geluid van de banden over de planken. Lopend zorgen wij voor een opstopping in de spits. We volgen niet het route boekje maar besluiten een keer eigenwijs te zijn. Het begin van de weg is zo’n 3 km gravel en flink klimmen maar de route is zeker de moeite waard. We gaan door zware bossen en zien steeds de rivier links onder ons liggen. Uiteindelijk wordt de weg al gauw asfalt en fietsen we klimmend en dalend naar de Hotsprings. Heerlijk even met de voeten in het zwavelwater. Je kunt ook in een groot bad of in privé huisjes baden als je geen zwembroek bij je hebt. Al eerder zijn we door een Akha dorpje gefietst waar Anneke van twee vrouwen armbandjes koopt en een foto mag nemen. We volgen verder de rivier waar we ook nog een keer zicht hebben op het olifantenkamp aan de overkant. (daar kom je langs als je de route wel volgt). Je kan hiervandaan met een bootje de rivier over. De olifanten lopen door de rivier met toeristen op hun rug. Af en toe zien we nog een tempel die we vastleggen op de foto. Na verloop van tijd rijden we zodanig dat we weer op de AWOL route komen. Ons avontuur was zeer de moeite waard en kostte slechts 6 extra kilometers. Om 13.30 uur rijden we bij de Golden Triangle Inn in Chiang Rai de tuin in. We krijgen een nette kamer met twee bedden en een mooie badkamer. De kamers liggen, hoewel het hotel midden in de stad ligt, in een rustige tuin. We betalen B 800, inclusief ontbijt.

De dag markt is ons volgende doel en we pakken nog een tempel mee. Wel leuk om even in een stad te zijn. Bij een echte koffie zaak drinken we koffie met wat lekkers er bij. Dat is een welkome afwisseling voor de instant koffie, hoewel die vaak goed is. Daarna sjokken we terug naar GTI. Daar drinken we een biertje en kunnen we een tour voor morgen boeken. Goedkoper dan bij My Dream en van deze man krijgt Carlo geen vlekken in zijn nek. We gaan onder andere naar Doi Mae Selong, het bergdorp waar wij dus niet met de fiets heen geklommen zijn. De trip klinkt goed. Morgen zullen we verslag doen. ‘s Avonds om 19.00 uur gaan we naar de lichtshow op de klokkentoren kijken. We denken dat het allemaal nog van het Nieuwjaars feest is. Daarna lopen we naar de night bazaar. Je ziet, het is werken op zo’n vakantie. We eten in een te toeristische tent, nadeel van de stad, een visgerecht, maar dat viel tegen. Ook moesten we steeds lang wachten en de gerechten kwamen niet gelijk op tafel.

Dinsdag 10-01-2012

Na het ontbijt stappen we in een 4x4 Suzuki van Jane. Carlo heeft al 3 flessen water gekocht in een winkeltje om de hoek. De eerste stop is bij “Black House”. Een aantal overwegend zwarte gebouwen met meubels van buffel hoorns, beesten huiden, beesten schedels, etc. Heel bijzonder en een beetje bizar. De kunstenaar is Thawan Duchanee. Hij heeft ook geschilderd en is momenteel al erg oud. Bijna een uur later vervolgen we onze weg naar een soort openlucht museum, waar 5 dorpen zijn gebouwd die worden bewoond door bergstammen. Je ziet verschillen in huttenbouw, creatieve uitingen, weven, bamboe bewerking en muziek. Het voelt wel gek om als bezoeker door alles heen te banjeren, maar het levert voor de mensen wat geld op. Ze willen van alles verkopen en je mag foto’s maken. Vooral de Long Neck zijn erg indrukwekkend. Er is thans een verordening dat het niet meer mag gebeuren, maar we zagen toch nog jonge meisjes met de eerste ringen om hun nek. Het park heet Hill Tribe Village. De Ahka bewoners wisten ons te verleiden om naar een muziek voorstelling te luisteren en te kijken. Het klonk wel goed maar ze keken niet echt vrolijk. De Long Neck, gevlucht uit Nepal, wel. Zo’n nek ring van een volwassen vrouw weegt 4 ½ kg. Als je te water valt verdrink je volgens mij. Op de route nog even een bliksembezoek aan een Yao dorp net buiten Mae Chan. Vervolgens een lange pittige weg de bergen in om uiteindelijk uit te komen in Doi Mae Salong. Deze weg hadden we dus zullen fietsen!!! De auto had er soms de grootste moeite mee. We zagen nog een stel op een tandem, (anders past het niet), en nog een eenzame fietser. Heel gek, want je voelt je op een of andere manier verbonden met ze, stopt en vraagt of alles goed is en of ze water nodig hebben. We hebben geen wroeging meer dat we niet op de fiets naar boven zijn gegaan. Dat was echt veel lopen en duwen geweest. Doi Mae Salong ligt op een hoogte van 1700 meter en is een dorp dat bijna geheel Chinees is. Deze Chinezen zijn oud vluchtelingen, belaagd door het communistische leger van Mao Zedong. De vluchtelingen mochten van de Thaise regering blijven, mits ze meehielpen de Thaise communisten te onderdrukken. Als dank hebben ze in het noorden een stuk land gekregen om te settelen. Het dorp heeft een duidelijk Chinees karakter.

Verder zijn er diverse bergmensen die van alles te koop aanbieden. Een heel gezellig geheel. Jane neemt ons mee naar een Chinees eethuis en vraagt of we alles lusten. Niet zonder risico zeggen we ja. Er komt een heerlijke maaltijd op tafel.

Uiteindelijk zetten we via een lange afdaling, waarbij er ook nog het nodige klim werk was, langs theeplantages onze reis voort. Ook zien we “hoge en lage” ananas. Lychee planten en rubber plantages completeren de educatieve rit. Om 17.00 uur zijn we terug. Nog even met de Engelse buren zitten praten. Daarna kopen we water, lezen de mail, pakken in en gaan slapen. We besluiten wat bagage achter te laten, want over een aantal dagen zijn we hier weer en we hebben nog wat klim werk te doen. Morgen een rit van 67 km naar Mae Chan.

Woensdag, 11-01-2012

Vandaag een rustige fietsdag. De kortste weg van Chiang Rai naar Mae Chan is erg druk. De lange route voert door landbouwgebieden en dorpen. Dit is erg de moeite waard. Wel heuvelachtig en vals plat, maar dat kunnen we inmiddels hebben, zeker met wat minder bagage. Aan ons linkerhand zien we regelmatig in de verte de bergen van Birma. Morgen zullen we de grens bereiken. Rond 12.00 uur eten we. We zitten dan al ruim 2 ½ uur op de fiets. Onze ervaring is dat je niet eens zo veel hoeft te eten, als je maar op tijd wat binnen krijgt. Dat kan zijn, de eerder genoemde yoghurt en fruit onderweg en af en toe een koel flesje vruchtensap. En natuurlijk veel water. We stoppen steeds om water te drinken en pakken niet de bidon onder het rijden uit de houder. Met die tassen achterop en een stuur tas, reageert de fiets toch anders dan je gewend bent. En één val is genoeg.

De mevrouw langs de weg spreekt geen Engels en Carlo nog geen Thais. Het blijkt dus tot de keten “aanwijst tent” te behoren. Het gaat weer helemaal goed. We wijzen het bord aan van een andere gast. Dat ziet er goed uit en dat is ook zo. Heerlijk. Rijst, groente, zoutige soepje en een prutje. Het is nog 11 km trappen, dus dat moet lukken op deze volle tank. Morgen komen we hier weer langs, maar dan is het te vroeg voor een stop. We vervolgen de route over een weg in aanleg, maar die is goed te rijden. In het resort krijgen we een mooie bungalow. Zwemmen en rijden naar het dorpje. Geen leuke plaats.

Donderdag, 12-01-2012

Vandaag staat een landelijke vlakke etappe op de planning. Bij Lena’s Shop eten we een voortreffelijke noedel soep.

  • Facebook
  • Twitter
Op 45 km missen we een echt fietspad, maar met behulp van het reeds eerder genoemde GBV, en de scouting ervaring, komen we der toch. We rijden door tot de grote poort in de hoofdstraat. Dit is de grenspost met Birma. Veel winkels, een overdekte permanente markt en ontzettend veel grensverkeer. Heel boeiend en veel te zien. We hebben geen visum voor Birma, dus we blijven aan deze kant en vinden boven aan de grensrivier bij Mae Sai Guesthouse een bamboe hut. We kijken op de rivier en aan de overkant, ca. 60 meter, ligt Birma. Birma is tegenwoordig beter te bezoeken en te bereizen, al horen we dat je nog wel in de gaten wordt gehouden als toerist. Het is erg arm en heeft geleden onder het regiem. Als we van de hut terug wandelen naar de hoofdstraat, komen Martin en Janine de berg op fietsen. Ze ruiken stal want ze rijden in een keer omhoog. We spreken af elkaar later te treffen. We lopen langs de winkeltjes. Heel veel van hetzelfde en je vraagt je af waar men van bestaat. Wel een leuke sfeer. Toen we voor de hut zaten, zagen we in de rivier twee vlotten van bamboe balken varen met op elk vlot een man met een lange stok. Ze stuurden de vlotten op de stroom. In het dorp zien we de vlotten in een zijarm liggen waar ze worden losgemaakt. Alle balken worden aan de wal gebracht en een mevrouw turft het aantal. De bouwmaterialen zijn afgeleverd. Later op de middag wisselen we met Martin en Janine allerlei wetenswaardigheden over de route uit. We besluiten samen bij de buren te gaan eten. Terras aan de rivier.

Op advies van AWOL besluiten we morgen later te vertrekken en eerst een wandeling naar een mooi tempelcomplex te maken. Het is op een berg en je hebt prachtig uitzicht over Birma. Weer een heerlijke dag voorbij. Het is zo leuk als er dingen gebeuren die niet gepland staan. Het geeft je een gevoel van onafhankelijkheid en sommige zaken worden volkomen onbelangrijk. Je hebt je fiets, twee tassen, een route en alle vrijheid.

Vrijdag, 13-01-2012

We ontbijten met z’n vieren en wij gaan op pad naar de tempel. Martin en Janine gaan nog even verder de berg op om wat te bekijken. Terwijl we de lange trappen van de tempel oplopen, ze moeten kennelijk zo hoog mogelijk liggen, worden we aangesproken door een jonge monnik. Where from? See Wat? En hij liep met ons mee naar boven en begon ons een rondleiding te geven. Hij noemt zijn naam en zijn klooster en nodigt ons uit morgen zijn monisterie te bezoeken. We proberen hem uit te leggen dat wij morgen al weg zijn en bovendien ligt zijn klooster in Birma, en daar hebben we geen visum voor. Er waren veel geweide ruimten dus steeds de slippers uit. Een tip, ga niet zoals wij een Wat bezoeken met veter schoenen. Je blijft strikken. Na circa 8 keer schoenen uit, schoenen aan en veteren, heeft Carlo voldoende cultuur gesnoven. Beneden laden we de boel op en om 11.00 uur rijden we we. Het is bewolkt. We rijden vandaag naar Chiang Saen, een rit van 43 km. We zien de borden van de Golden Triangle, het drielanden punt. Na 20 km wordt de weg flink heuvelachtig. Dat is om te oefenen want na 30 km volgt een klim van 900 meter, maar wel een stijging van 9 %. Dat is gewoon stoempen. We stoppen eerst nog om een yoghurt te eten. Uiteindelijk brengt het ons bij het beroemde drielanden punt. Net als Vaals, toeristisch en veel bussen. Uit elke flinke plaats in het noorden gaan dagtochten per bus naar de Gouden Driehoek. Er is ook een tempel, maar daar zijn ook weer attracties binnen de tempel, dus dat is wel gek. Aan de overkant van de rivier zie je Birma en Laos. We besluiten op een terras met zicht op de Mekong rivier en het drie landenpunt te lunchen. We zien onder ons de bootjes naar de overkant af en aan varen. Dat doen wij niet. Na het eten bezoeken we het opium museum. Zeer boeiend. Als we buitenkomen valt er motregen. Daar hadden we niet op gerekend. We rijden door en zoeken naar een getipte accommodatie.

Zaterdag, 14-01-2012

We worden wakker en het regent hard. We ontbijten op ons gemak. Het lijkt droog, dus rijden. We bezoeken nog even de haven en zien nu schepen laden en lossen. We stappen op en het gaat weer regenen. Nu is het goed mis. Hoezen om de tassen en regenjacks aan. De kleren zijn al in plastic verpakt dus alles moet goed gaan. Na 45 km in de stromende regen te hebben gereden is er een restaurant met tevens overnachtings- faciliteiten.

We besluiten door te fietsen naar onze bestemming.
Nu volgen drie zware klimmen. Als beloning wordt een mooi uitzicht in het vooruitzicht gesteld. De zwaarte van de hele tocht is 2 ½ op een schaal van 5. Nou, deze klimmen zorgen voor de balans, want het lijkt zeker wel 6. Als tegenhanger voor de vele vlakke kilometers door de rijstvelden. Een lichtpuntje, het wordt droger. Een beetje uitgewoond maar wel heel voldaan komen we aan in het dorp. We eten “thuis” op het terras en liggen redelijk bijtijds in bed.

Zondag 15-01-2012

Een dichte mist hangt boven de Mekong. Echt smokkelweer stellen we ons voor. We pakken vroeg in en besluiten de gele regenhoezen over de tassen te doen, nu niet tegen de regen maar om beter zichtbaar te zijn in de mist. Dit weer is zeer ongebruikelijk voor deze tijd van het jaar. Gaande het ontbijt trekt de mist iets op. Om 09.00 uur rijden we voor een rit van 111 km. naar Chiang Rai.

Na 41 km hebben we de eerste klim aan ons broek. Hij is 700 meter maar pittig. Na 53 km nog een van maar 300 meter, maar ook deze hakt er in. We nemen water en banaan om de bagage te minderen. Buiten deze klimmen is het terrein heuvelachtig, dus het blijft werken. Na 70 km wordt de weg vlakker en kunnen we elkaar aflossen met kopwerk. Het klimmen en dalen doet ieder op eigen tempo. Boven wachten en samen afdalen. Nu rijden we weer achter elkaar. Onderweg eten we nog en om 16.45 uur rijden we de poort binnen van het hotel. Wij houden van de Thaise keuken en het eten is overal prima tot zover. We besluiten nog een dag in te blijven. Carlo heeft uitgevonden dat er een soort gratis stads toer is met een bus. Je gaat dan langs 7 bezienswaardigheden die je kunt bekijken.

Maandag, 16-01-2012

Toeristische dag. Gisteren de bergen verlaten en geen eens watervallen bezocht. 29 Km ten zuiden van Chiang Rai zijn de hoogste watervallen van de provincie. Met de taxi er naar toe. Toch nog een rit van drie kwartier. Daarna een klim door het bos naar de waterval. Het is zeker de moeite waard. Weer beneden gekomen, bood de chauffeur aan om via de White Temple terug te rijden. Die hadden we de vorige keer met Jane gemist, en zou morgen de route ook verlengen. Dus dat doen we. Erg indrukwekkend.

De White Temple is ontworpen door de gerenommeerde Thaise kunstenaar Chaloemchai Khositphiphat en heeft een moderne architectuur. De aandacht voor details is opvallend en je moet de nodige tijd doorbrengen om dit allemaal te bestuderen. De White Temple is gebouwd in een stralend witte kleur om op deze manier de reinheid van Boeddha weer te geven. Het witte mozaïek glas dat gebruikt is slaat op de wijsheid van Boeddha.

Om de White Temple te bereiken moet je eerst over een brug die gebouwd is over de ‘put van de hel’. Beneden in de put bevinden zich vele mensenarmen die angstvallig uit de grond omhoog gestoken worden. In de White Temple zelf bevinden zich prachtige gekleurde moderne muurschilderingen met motieven van het Boeddhisme.

De bouw van het tempelcomplex van de White Temple begon in 1997 en is nog steeds niet afgebouwd. Naar verwachting zal het 90 jaar duren alvorens de gehele bouw voltooid is. Als het complex uiteindelijk afgebouwd is zal het uit negen gebouwen bestaan, elk met een eigen unieke betekenis en schoonheid.

Bij terugkomst in Chiang Rai zijn we helaas te laat voor de gratis rondrit. De kamers liggen allemaal in een tuin, dus dat is lekker.

Dinsdag, 17-01-2012

Om 09.00 uur rijden we de poort uit de drukte in. Vandaag een licht heuvelachtige dag van 64 km. Na 27 km rijden we de rust in. En dat blijft zo. Wel hebben we net als eergisteren een beetje wind. Ook weer lauw warm. Rond de middag fietsten we een stoet achterop. Veel mensen met een parasol en somber gekleed en een geluid wagen met fluitmuziek. Het was een rouwstoet. De politieman nodigt ons uit om mee te gaan maar dat lijkt ons niets. Wij rijden ook niet in sombere fietskleding.

Na even te hebben gewacht besluiten we toch maar met de nodige eerbied de stoet in te halen. Nadat we echter zo’n 500 meter verder rijden, zien we rechts een weggetje met veel auto’s en mensen. Ook een gebouwtje en een groot afdak tegen regen en zon. Dus besluiten we even te kijken. Anneke doet haar wikkel rok om en voor we er erg in hebben, krijgen we twee stoelen aangeboden en zitten we eerste rang. Twee jongetjes bieden ons een glas ijswater aan.

Even later, we kunnen met goed fatsoen niet meer weg, komt de stoet aanlopen. De vier monniken voorop.

Onderweg hebben we gegeten bij een Thais sprekend echtpaar. Weer goed. Dan, via rijstvelden komen we in een dorp aan en op onze bestemming om 14.30 uur. Een hotel is snel gevonden.

Woensdag, 18-01-2012

‘s Morgens na het ontbijt fietsen we naar een Boeddha. Die zagen we vanaf het dak van het hotel. Op de hoofdweg zetten we de teller op “0” en beginnen we aan een trap van 86 km naar Phayao. Via de hoofdweg is het korter, maar dat is niet lekker fietsen. De beloning vanavond is uitzicht op een mooi meer. Door een foutje rijden we ineens wel heel rustig. We staan op de kaart te kijken want de werkelijkheid klopt niet meer met de aanwijzing. Ineens herkennen we de aanwijzing op de routeomschrijving weer. Het blijkt dat we 6 km hebben omgereden, maar het was mooi. Na een paar km worden we aangesproken door een Zweed. Hij geeft aan dat als we van de weg afgaan en door het veld rijden, we een Wat kunnen zien die gebouwd is op de resten van een 2000 jaar oude tempel en bewoning. Dat besluiten we te doen. We rijden een paar kilometer gravel en komen uiteindelijk bij een mooie oude Wat. We spreken met een monnik over onze afkomst en reis en gaan verder. De 91 km worden er 101. Het is zeer warm en flink heuvelachtig maar we hebben er geen spijt van. We vinden een hotel en fietsen naar het beloofde meer. Het is inderdaad heel mooi. Er is ook een gezellige drukte op de boulevard. We besluiten wat te drinken en omdat we nog niet willen eten.

Donderdag, 18-01-2012

We hebben nog 2 à 3 dagen te fietsen om in Chiang Mai te komen. Het zijn wel zware dagen. Je moet een echte klimmer zijn om het te doen. Ook moet je een pas van 891 meter over. Het alternatief is om hier te stoppen met fietsen en de bus naar C.M. te nemen. We besluiten tot het laatste. We hebben nog voldoende te fietsen de komende weken en we hoeven niets te bewijzen. De bus gaat om 10.30 uur vertrekken. We kopen kaartjes en de fietsen gaan op het dak, de tassen achterin.

Vrijdag, 20-01-2012

Op het betonnen zitje voor het guesthouse ontbijten we. Even later stappen we in de wachtende taxi en gaan op weg. Een soort Lourdesachtig gebeuren in en rond een zeer mooie tempel. We moeten zelf een lange trap oplopen. Omdat we vroeg zijn is het uitzicht over de stad niet helder.

Zaterdag, 21-01-2012

  • Facebook
  • Twitter
Om 6.15 uur staan we op het station. Na wat zoeken vinden we de juiste persoon om de fietsen aan te bieden. Onze kaartjes hadden we al, maar de fietsen moet je op de dag zelf aanbieden. Dan begint het wachten tot de trein zal aankomen. Om 6.45 uur, het tijdstip van vertrek, is er nog geen trein te zien en het zal tot 8.15 uur duren eer er een trein arriveert. Op het perron spreken we twee mannen, Engels en Frans, die al langer in Thailand wonen. Ze zeggen: ”Jullie kunnen beter op de fiets naar Uttaradit. We hadden gereserveerde stoelen en een fan en dat was verder prima. Veel beenruimte en van de verwachte drukte van het Chinese Nieuwjaar was gelukkig weinig te merken. Het was een lange reis en i.p.v. 12.39 uur kwamen we om 15.00 uur aan. De rit was op zich is wel mooi, afwisselend tussen vlak landbouwgebied en flinke bergen en af en toe zelfs een tunnel door de berg. Er komen regelmatig mensen langs met drinken en hapjes en zelfs hele maaltijden. In Uttaradit zoeken we nog even naar het hotel. We krijgen een hele luxe kamer op de zevende etage. Lekker bed en weer een echte warme douche.

 

Deel van de fietsroute Chiang Mai- Bangkok

Zondag, 22-01-2012

We rijden vandaag 52 km naar het Chaliang Historical Park. Licht heuvelachtig en wat drukker. Om 8.15 uur rijden we bij het hotel weg. We zoeken even naar de aansluiting met de route uit het nieuwe route boekje. Uiteindelijk hebben we de goede weg.

De route wordt landelijk en gaat langs plantages en bossen. Na een forse klim bij km 48 komen we bij het nationale park. Door een foutje, komen we via een paadje achterom, zonder betalen het park binnen. We moeten nog zo’n 3 km rijden en dat doen we op GBV. Als we in plaats van links rechts gaan en de aanwijzingen verder volgen, komen we tenslotte bij Papong Homestay.

Maandag, 23-01-2012

We gaan vandaag rijden van Chaliang Historical Park naar Sukhothai. Twee opties, over de drukkere weg of langs de rivier. We gaan natuurlijk voor de 66 km langs de rivier. De extra 13 km nemen we graag voor lief. Echt een schitterende route. Door de velden, links de rivier en stukjes bewoning, rechts bebost en akkertjes. De route geeft een aantal keren aan dat je even terug moet naar de hoofdweg, omdat de weg langs de rivier een grindpad wordt. Dat doen we en het werkt steeds goed. Ineens beseffen we dat er meer aan de hand is. Daar waar het routeboekje langs de rivier gaat, is geen weg meer. Volledig weggeslagen door de recente overstromingen. We gaan nu dus steeds vaker naar de hoofdweg, maar moeten gokken wanneer we terug kunnen. Soms is er een paadje van 40 cm over langs de rivier. Links 3 meter talud omlaag naar de rivier en rechts ruw terrein. En dan maar hopen dat er geen brommertje als tegenligger komt. Als Anneke een lelijke schuiver maakt en gelukkig naar rechts valt, besluiten we naar de hoofdweg te gaan en daar te blijven. Doordat we nu anders Sukhothai binnen rijden, rekenen we kennelijk vanaf de verkeerde brug, waardoor we de overnachtingsadressen niet in een keer vinden. Een meisje brengt ons met de brommer naar het gevraagde adres. Voor de afwisseling een tempo rit op gravel achter de brommer als gangmaakster. We vonden het Guesthouse. Dat had o. e voorkeur omdat er een zwembad is. Ze zijn echter verhuisd en hebben wel prachtige bungalows maar geen zwembad. De dame was zo vriendelijk ons de oude locatie te wijzen. Dat is voortgezet door iemand anders en heeft wel het beloofde zwembad. Erg gezellige mensen, mooie kamer en zowel het zwembad als het biertje siste in het begin. Heerlijk.

Dinsdag, 24-01-2012

Een tussen dag om te onthaasten. We fietsen we zonder bagage naar Old Sukhothai. De overblijfselen van een oude stad in een nationaal park. Bijna 200 tempels, chedi’s en andere monumenten liggen verspreid over een gebied met lanen, bomen en vijvers. Er is ook een museum. Je kunt er met de fiets rondrijden want het is behoorlijk uitgestrekt. Aan het eind van de rit, als we weer thuis zijn, klokken we 35 km op de teller. Aan het zwembad houden we een luie namiddag en Carlo heeft de kettingen van de fietsen schoongemaakt en gesmeerd. Die hebben er ook al weer 1000 km opzitten.

Woensdag, 25-01-2012

We gaan proberen de trein te halen. Dat is 60 km fietsen naar Phitsanulok. Wat minder is het dat het echt warm wordt. 36° C, dus veel (water) drinken. Na het ontbijt nemen we afscheid van de aardige beheerder en zijn staf. We rijden dus al vroeg. Echt in een record tijd overbruggen we de 60 hete kilometers en om 12.00 uur rijden we Phitsanulok binnen. De trein hoort ons om 14.15 uur hier op te pikken. Het is dezelfde trein die we eerder hadden uit Chiang Mai, maar natuurlijk een stuk later op de route. We kopen de kaartjes voor ons en de fietsen. Slechts drie kwartier te laat loopt de trein binnen. Carlo biedt de fietsen aan en we krijgen een plaats in dezelfde wagon als het eerste stuk. De rit is afwisselend en er is veel te zien. Pas om 23.00 uur rijden we Bangkok binnen. Een overdekt eindstation waar alle diesel locs staan te brullen of tijdens het rangeren uitlaatgassen uitstoten. Boven in de kap van het station hangt een grijze mist. Het is nu nog 30 minuten fietsen naar het hotel. We zijn wat verreisd en besluiten een taxi te scoren. Echter in Bangkok zijn geen taxi’s zoals in Chiang Mai, waar de fiets in kan. Dus nemen we vermoedelijk voor iets te veel geld, twee tuk tuk’s. De fietsen achterop en de tassen er in. Wij ook natuurlijk. Het hotel blijkt in een wat stillere wijk te liggen.

Bangkok

Donderdag, 26-01-2012

  • Facebook
  • Twitter
Als je vier weken in alle vrijheid door het land hebt gefietst, is Bangkok wel even een omslag. We zijn er allebei 40 jaar geleden geweest, maar deze hectiek, warme, lawaaierige en vergeven van uitlaatgassen atmosfeer, is even schakelen. We lopen wat in de buurt rond maar komen er al gauw achter dat lopen veel tijd kost. We besluiten met de sneldienst per boot over de rivier te reizen. Voor
B 20 heb je een enkeltje en omdat de rivier zich door de stad buigt, kun je met een van de vele opstapplaatsen redelijk dicht bij je bestemming komen. Daarna is lopen of een taxi een optie. Taxi’s rijden op de meter en dat is betrouwbaar. De tuk tuk is leuk en spectaculair, maar je moet altijd onderhandelen en betaalt gauw te veel. Voor onze begrippen nog niets, maar toch. We betrappen ons er op dat we het hier “duur” vinden. Waar we langs de weg voor B 80 samen ons buik vol aten, kost een hoofdgerecht hier al gauw B 120. Dus eet je voor B 300 samen. Dat is duur. Een verschil tussen
€ 2 langs de weg en € 7.50 hier in Bangkok. Maar we denken maar zo, elke keer dat we hier eten, verdienen we ten opzichte van Holland. We stappen uit bij China Town en wagen ons in de vele straatjes. Lawaai, lekkere kookluchtjes, warenhuizen, winkeltjes en steegjes. We wanen ons in een film waarbij we iemand schaduwen. Alle straten zijn nog versierd voor het Chinees Nieuwjaar, enige dagen geleden.

Vrijdag, 27-01-2012

Aan de andere kant van Bangkok, achter in de zakenwijk, is een bedrijfje van een Hollander, die fietstochten door Bangkok organiseert. Dat hebben we geboekt en nemen een taxi om de afstand te overbruggen. We zijn bijtijds en lopen nog door de wijk Sukhumvit. Gigantische kantoren en warenhuizen. Het begin van de tocht gaat over het trottoir. Dat is minder. Er is geen normale stoep, de luifels zijn laag en soms zijn er putten of kraampjes midden op je pad. Carlo vraagt zich af waarom we dit doen en begint de voorgaande weken te idealiseren. Die 1000 km waren tenminste leuk. Maar nadat de stoepen klaar zijn, rijden we een wijk in. Langzaam verandert het straatbeeld en de luchtjes. Oude wijken met kleine thuiswerkbedrijfjes, marktjes, een rivier met een brug die over een soort open riool loopt en er ernstig over denkt in te storten en een heel dorp onder de verhoogde snelweg (dan heb je geen waterdicht dak nodig). Soms stoppen we en krijgen van beide gidsen informatie.

Na verloop van tijd komen we bij de rivier. De fietsen worden in een boot geladen en we stuiven naar de overkant. Daar begint, na een fruitstop met uitleg wat we allemaal eten, een tocht door een watergebied, waardoor allemaal betonnen weggetjes op palen zijn aangelegd. De weggetjes waren ca. 1 meter breed. We fietsten dus door een dorp op korte palen. Een snoepstop is inclusief en na cola en chips rijden we naar een park met mooie waterpartijen..

We nemen weer de boot en fietsen terug naar de zaak. Al met al was het leuk maar niet spectaculair. Mogelijk komt dat omdat wij graag afwijken van de toeristische dingen en al gauw andere wijken opzoeken.

Zaterdag, 28-01-2012

We besluiten weer vanaf de rivier diverse stops te maken. De rivier is schoon en niet zo lawaaierig. Bij de eerste stop, waar we de liggende Boeddha willen bezoeken, begint het te stortregenen. Na nog een tussenstop in een cel, komen we aan in het tempelcomplex van de liggende Boeddha. Indrukwekkend, 40 meter liggend goud. Hier staat een waarschuwing dat er Thaise Pickpockets werkzaam kunnen zijn. Het eerste signaal in Thailand waaruit blijkt dat mensen het niet zo nauw nemen met andermans spullen. Het wordt buiten wat lichter en we lopen nog verder over het complex. Daarna steken we de rivier over naar Wat Arun. Daar wordt door Chinezen feest gevierd, vermoedelijk nog gerelateerd aan Nieuwjaar. We zien ook een draken dans. Weer terug gereisd naar het hotel en langzaam maar zeker de spullen weer zodanig gesorteerd, dat ze weer in de tassen passen. Morgen vertrekken we. Het is lang genoeg, drie dagen Bangkok. Carlo controleert de banden van de fietsen. We zijn er weer klaar voor.

Zondag, 29-01-2012

Om 09.00 uur staat het busje van Vieng Travel voor het hotel. De chauffeur heeft wat moeite met de maat van de fietsen en uiteindelijk worden er banken neergeklapt. Hij spreekt geen Engels, dus overleg is lastig. Carlo had namelijk al een stuw plan gereed, maar zo lukt het ook.
De rit duurt 1 ½ uur. De bedoeling is om geen fietsdag te verspelen door de stad en de gigantische buitenwijken en voorsteden van Bangkok. Op een rustig plekje in Phetburi worden we in de berm gezet en de chauffeur wijst welke kant we op moeten rijden. We monteren de tassen en drinken water. Daar staan we, klaar voor de volgende route. Midden Thailand. Het geeft een heerlijk gevoel. Hoewel het hier een drukke weg betreft, voelt het toch beter dan de hectiek van Bangkok. We staan in Phetburi en rijden vandaag 42 km. We pakken de route op en rijden. Eigen baas. De zon schijnt, heerlijk. Zo slecht als het weer gisteren was, zo mooi is het nu. Wel erg warm. Veel drinken en we kopen ook weer bananen. Na 15 km beleven we een heerlijk moment. We zien het strand, het eerste op onze reis door Thailand. De fietsen gaan tegen een palmboom en een paar minuten later staan we tot ons knieën in de zee. De temperatuur van het zeewater is goed. Een heerlijk vooruitzicht. Bij een aanwijstentje eten we wat. Het valt wat tegen omdat ze veel inktvis in de noedels hebben verwerkt. Rond 14.00 uur rijden we Cha-am binnen. Het is een badplaats met een lang strand.

Maandag, 30-01-2012

Vandaag rijden we een afstand van 31 km. Rond 10.00 uur wordt het droog en we gaan terug om op te laden en op alles voorbereid, vertrekken we. De optie om de landelijke onverharde weg te nemen, laten we voor wat hij is. Met deze enorme regen kan dat alleen maar glibberen worden. We rijden de afstand binnen twee uur. Een beetje met het idee dat de zware regen terugkomt. We kijken wel naar de lucht, maar met de kust (warm zeewater) en de heuvels en bergen, reageert het weer toch anders dan wij denken. Hoe dan ook, we zijn droog over. In de hoofdstraat is een echte koffie zaak. Met gebak, dus helemaal goed. We fietsen naar het strand omdat daar onze adressen liggen en we graag bij de zee zijn. Ons voorkeuradres heeft nog maar één kleine kamer met douche en toilet op de gang. Daar we overal hotels en guesthouses zien, gaan we eerst verder kijken. Een kamer op de eerste verdieping met een galerij lijkt ons prima. We verstoppen de fietsen in een binnenruimte en pakken de boel uit. We hebben ramen, airco en een koelkastje.

Hua-Hin is een echte badplaats, veel toeristen. Tijdens de rondwandeling begint het weer te storten. We hebben echt geluk gehad met het fietsen. We hopen een strand / wandel dag te kunnen houden. Dit weer is zeer ongebruikelijk in dit seizoen. Een wandeling op de visserspier is leuk. Het is donker en je ziet de boulevard mooi verlicht liggen. Ook de drie patrouilleboten van de marine, die vanuit zee het paleis van de koning permanent bewaken. Hier ligt n.l. een zomer paleis, voor als de koning even de hectiek van Bangkok wil ontvluchten. Veel mannen staan met werphengels een visje te vangen voor bij het eten morgen.

Dinsdag, 31-01-2012

  • Facebook
  • Twitter
Vooralsnog geen stranddag. Rond 10.00 uur is het droog en we fietsen naar het bijzondere treinstation. Hier is ook gefilmd voor “The Killing Fields”. Als we net onder de overkapping zijn, regent het weer, maar er is een koffie zaakje. Dan ineens breekt de lucht. We ruilen de fietsen om voor boeken en zwemspullen en kopen nog twee Subway broodjes voor je weet maar nooit. Na 1 ½ uur lopen over het strand, komen we bij een Boeddha. Die zagen we al veel eerder liggen, maar je verkijkt je op de afstand. Daar drinken we een Pepsi en wandelen weer terug. Twee keer gezwommen en tijdens het opdrogen lekker gelezen. We waren door de boeken heen en de tablet met boeken werkt niet meer. Maar vaak zie je in guest houses kasten met boeken. Daar zet je het boek dat je uit hebt in, en pakt een ander. Een enkele keer vragen ze een vergoeding. Mooi toch. Carlo leest kleine boeken met slappe kaften. Die zijn niet zo zwaar achterop de fiets. Vlak voordat we het strand af willen lopen, zien we een aantal tafeltjes die op nog geen 10 meter van de vloedlijn staan. Daarachter staat men onder een afdakje te koken. Dus dat is een mooi plekje voor ons om te eten. Het is dus als het ware een strandtent aanwijs restaurant. Het eten was weer heerlijk en we slenteren naar huis om te douchen. Anneke wil nu na 5 weken eindelijk een massage scoren. Voor Carlo hoeft het niet zo, maar omdat hij geen overtuigende tegenargumenten kan aanvoeren, gaat hij ook mee. En zo kon het gebeuren dat we 10 minuten later allebei op een matrasje op de grond lagen, terwijl een dame je van teen tot kruin masseert en olie ververst. Soms was het gevoelig en wat pijnlijk, vaak lekker ontspannend, maar het kwam uiteindelijk allemaal goed. Heerlijk geslapen met ontspannen spieren en ruimte in de gewrichten.

Woensdag, 1-02-2012

De route gaat vandaag 46 km verder naar het zuiden. Het gaat grotendeels over rustige wegen. We hebben wind mee en de zon doet het ook weer. Rond 12.00 uur rijden we onze bestemming binnen. Een langgerekt dorp met rechts allemaal accommodatie en links het strand. Er is een stuk weg verdwenen, vermoedelijk door de storm en overstromingen en tussen het strand en de weg liggen her en der nog muurtjes van zandzakken. We worden aangeroepen om bij iemand een kamer of bungalow te nemen. Vanaf de fiets vragen we de prijs en we stappen niet eens af. We hebben wel geleerd dat de eerste niet altijd de goedkoopste of beste is. Eerst nog een duurdere bezocht en uiteindelijk bij opa een kamer genomen van B 600 Een grote kamer, airco, koelkast en tv.

En voor we het wisten zaten we aan een salade en een biertje. ’s Middags naar het strand. Wel 20 meter lopen. Carlo koopt bij opa twee flesjes fris voor B 21. Je koopt je rijk. ’s Avonds eten we bij een Indiër, een stuk verderop. Als de muggen erg opdringerig worden, besluit Carlo even naar huis te rijden om de Deet te halen. Morgen rijden we 69 km, dus bijtijds naar bed.

Donderdag, 2-02-2012

Vandaag slechts 10 km over de grote weg en de rest secundair en landelijk. Doordat we door het Khao Sam Roi Yot National Park rijden, weten we niet wat we voor dorpen we tegenkomen. We passeren enorme hoeveelheden garnalen kwekerijen. De bassins worden gevoed met zeewater dat door een pijpsysteem soms over grote afstand landinwaarts wordt gepompt. We vragen ons af hoe de verzilting is geregeld, want dat lijkt me onvermijdelijk. Ook zien we mooie vergezichten en overal bergen. De weg slingert er gelukkig tussendoor, zodat het klim werk meevalt. De bergen zijn ons dus vergevingsgezind. Na 15 km slaan we linksaf via een gravel weg naar een strand en voelen de eerste druppels vallen. We hadden eerder al een keer gestopt om de gele regenhoezen uit voorzorg om de tassen te doen. Als de bui over lijkt te waaien gaan we weer terug naar de weg. Nog 55 km te gaan. Tot km 55 regent het, daarna wordt het droog. Langs de apenrots rijden we richting P.K.K. Over de hele weg lopen en zitten de apen. Anneke neemt foto’s en wacht tot er een aap in de buurt is. Daar we geen monkey vaccinatie hebben, heeft Carlo het er niet zo op. Het gaat goed en we fietsen verder. We komen op een iets hoger gelegen boulevard met rechts allemaal hotels en restaurants. Daar achter ligt het stadje. De goedkopere guesthouses zijn vol of hebben een kamer zonder raam en dat zouden we niet meer doen. Dus het wordt een hotel, kamer met balkon en sea view. Doe eens gek. Na wat door het stadje te hebben gelopen, besluiten we bij hoge uitzondering eens geen Thais restaurant te nemen, maar we eten bij Bob Marly een heerlijke pizza. Hij had ook wijn per glas voor niet al te veel geld. Morgen en overmorgen zijn twee pittige dagen van elk 90 km. We besluiten om daar drie dagen van ca. 60 km van te maken, want we hebben tijd genoeg. Tevens hopen we dat het weer wat gaat opknappen.

Vrijdag, 3-02-2012

Om 9.15 uur rijden we na een zeer uitgebreid ontbijt buffet bij het hotel weg. De eerste 15 km zijn zeer landelijk. Daarna draaien we High Way 4 op, waar we 38 km over een soort vluchtstrook zullen rijden. Niet echt leuk, maar op deze route is er af en toe geen keus. De weg heeft redelijk wat lange heuvels. Net of iemand aan je fiets trekt de hele tijd. Het land is hier zo smal dat je regelmatig van de enige hoofdweg noord-zuid gebruik zult moeten maken. Het is niet anders. We stoppen bij een aquarium om wat meer van de vissen en natuurprojecten te zien. Het is warm, zonnig en druk. Gelukkig pakken we af en toe schaduw van wat bomen langs de weg. We passeren nu het smalste deel van Thailand, slechts 10,9 km breed. Links de zee, rechts Birma. Na km 52 gaan we weer landelijk rijden. Dwars door kokos plantages en ananasvelden. We eindigen na 66 km in Ban Krood en vinden een mooie bungalow aan het strand. Er dreigt weer regen en de straten zijn nat, maar wij zijn droog over. De lucht trekt open en we zwemmen en lezen aan het strand. We besluiten hier het avondeten te gebruiken. Alle twee een flinke vis. We zijn tenslotte aan de kust en elk restaurant kent volgens ons wel een vissertje waar ze de vis kopen. Verser kan niet.

Zaterdag, 4-02-2012

Het ontbijt gebruiken we met Arie en Jantien. Het is leuk en vaak ook interessant wat hij heeft te vertellen en allemaal heeft meegemaakt. Na het ontbijt maken wij onze bungalow leeg, zodat zij er in kunnen en mogelijk nog wat kunnen rusten. Wij fietsen een km terug en gaan zonder bagage de berg op naar een tempel met mooie beelden en een mooi uitzicht. Bij terugkomst drinken we nog met elkaar koffie en om 11.30 uur vertrekken we voor een rit van ongeveer 63 km.

Helaas gaan we weer een stuk langs de drukke HW no 4, maar er zijn ook landelijke stukken bij. We missen een afslag, maar, jawel, met ons GBV komen we weer op de route, weliswaar met een paar bonus kilometers. Ook zien we een mooi strand, waar we nog een half uur pauzeren. Dan komen we door een stukje waar de etappe van 90 km mocht overnachten, maar wij hadden 3 keer 60 km besloten dus trappen we nog even door, richting Thung Wua Laen Beach. Maar het venijn zit in de staart. HHWWT!!! (heet, heuvelachtig, warmte, wind, tegen) en soms een klim van 1 of 1 ½ km, heel gemeen. Op km 33 van etappe 06, slaan we linksaf naar de in het routeboekje aangegeven resorts.

I.p.v. rechtdoor te fietsen, slaan we na twee km rechtsaf een splinternieuwe weg op. Net als we besluiten terug te gaan naar de afslag omdat we verkeerd zitten, zien we een resort. We zijn moe van het klimmen en de warmte en gaan kijken wat het is. Als we de prijs horen, besluiten we maar één nacht te blijven. B 1200!!

We schrikken al van € 30 inclusief ontbijt. We vragen of er korting mogelijk is op een tweede nacht, maar dat doen de meisjes niet. De tent werd n.l. bevrouwd door een aantal jonge dames. Waarschijnlijk hebben ze toch de manager gebeld, want even later komen ze zeggen dat ze ons voorstel accepteren. We hebben een mooie bungalow, 50 meter van het strand en er is een prachtig zwembad. Onze foute afslag is al lang vergeten. Eten doen we ’s avonds buiten met het rollen van de golven als achtergrond muziek. Carlo heeft een (te) hete curry, dus neemt nog een biertje. In Holland vriest het.

Zondag, 5-02-2012

Een luie dag. We slapen wat uit en ontbijten weer op het terras aan zee.
Om het niet te verleren, pakken we na het ontbijt de fiets en rijden terug naar de afslag, om uiteindelijk te zien waar we ook hadden kunnen overnachten. Een leuk vissersdorp met wat restaurantjes en resorts. Na wat foto’s te hebben gemaakt drinken we koffie. De man rekent af. B 30, maar zijn vrouw roept B 20. Ze vindt ons zeker aardig. Wij hen ook.

Maandag, 6-02-2012

  • Facebook
  • Twitter
Doordat we eergisteren “verkeerd” reden naar dit paradijs, besloot Carlo nu de ingeslagen weg te vervolgen. Volgens hem en zijn scouting gevoel zou je de weg 3411 weer op moeten kunnen pakken, verder op de route. Bovendien is deze nieuwe weg aangegeven als “scenic road”. Na 24 km hebben we ineens een “klik” met de route van AWOL. Wij reden 24 km, een verschil van 5,5 km. Onze route van 24 km was de mooiste route die we tot op heden hebben gereden in Midden Thailand. Het gaat langs het strand, door duinen en zandverstuivingen, langs plantages, bossen en via een lange klim naar een Wat, met uitzicht over een prachtige baai. De oorspronkelijke opgepakte route brengt ons naar weg 4004. Deze weg is zo verschrikkelijk slecht dat we ons afvragen of we door zullen gaan. De kaart biedt geen antwoord, dus voorzichtig verder maar. 4 km gravel, grind, gewalste stukken en overal stukjes waar ze aan het werk zijn. Omleidingen bij bruggen en stof, stof en nog eens stof. Maar ook aan 4 km komt een eind, al wisten wij aan het begin niet dat het 4 km zou zijn. We kopen weer water, want dat hebben we verbruikt. Het is nog steeds bloedheet. Rond 15.30 uur rijden we uiteindelijk Wu Laen Beach op. Een stuk weg is ook hier weggeslagen, maar er is een goede by pass gemaakt. We krijgen, met een korting van B 100, een prachtige bungalow. Als we voor de bungalow zitten, brengt de verhuurster 2 kokosnoten met een rietje er in. Carlo heeft ze graag met een rietje, want dat drinkt makkelijk, dus dat is top. Later brengt ze nog twee lepels om het vruchtvlees er uit te schrapen.

AWOL schreef in het boekje dat de weg na km 78,5 heuvelachtig zou worden, op en neer maar leuk fietsen. Wij hebben na het zwemmen een grote Chiang genomen en nog geprobeerd te reconstrueren wat “leuk fietsen” is, op en neer bij een temperatuur van 40°C, aan het eind van de rit. Nou, het is gewoon zwaar. We nemen er nog een. ’s Avonds eten we vis, die nog nooit zo lekker is bereid als deze. Dat dachten we al eerder, maar dit overtreft alles. Een waar feest met het rollen van de golven op de achtergrond. Arme vis. Op zee zien we tientallen lichtjes van vissers die voor de mensen na ons, weer lekkere vis vangen.

Dinsdag, 07-02-2012

Vandaag maken we de doorsteek van de oostkust naar de westkust. De route aan de westkant is uiteindelijk wat rustiger, dus AWOL heeft de doorsteek beschreven. We rijden dus over 79 km naar Kraburi. 14 km langs de kust, 10 km stedelijk en 56 km rustig en heuvelachtig langs plantages en door regenwoud. We stappen vroeg op. Na 15 km komen we in Chumpon langs het station. Daar, op perron 1 vinden we een restaurantje en kunnen we ontbijten. Toen we de stad uitreden, zagen we twee fietsers oversteken. Duidelijk Hollanders. Wij even een tandje erbij gezet en ja hoor, het zijn Hollanders, Chris en Corry uit Baarn. Ze rijden voor een deel dezelfde route, maar haken voor Phuket af, omdat ze door Zuid Thailand doorrijden naar Singapore. Na een praatje gaan we elk onze weg. Dat rijdt lekkerder. We volgen HW 4. Druk maar wel een mooi stuk. Rond lunchtijd zien we C&C en we besluiten samen te eten. Onderweg hebben zij ook een jongen uit Liverpool gezien, Ritchie. Die rijdt alleen en ook iets harder. In de loop van de middag vinden we het resort uit de beschrijving. Een aller hartelijkste ontvangst door een dame. We krijgen water, fruit en een bungalow. Ritchie blijkt er al te zijn, en na enige tijd komen ook C&C binnen. Dus we hebben wat te praten, op te scheppen en wetenswaardigheden uit te wisselen. Heel gezellig. De gastvrouw, Aungkana geeft Anneke een massage. De anderen hebben meer dorst. Op verzoek zou Aungkana eventueel ook koken, maar met vijf man had ze daar kennelijk geen zin in. Ze heeft een plan. We wonen even buiten het dorp, dus we zijn benieuwd. Ze biedt aan samen naar het dorp te wandelen en daar met elkaar te eten in een aanwijstent. Dat lijkt ons goed een kwartier later zitten we aan tafel. Het is echt Thais en de kok gooit af en toe kruiden in de hete pan die zo’n lucht verspreiden, dat we bijna ademhalingsproblemen krijgen.

Woensdag, 8-02-2012

Uiteraard betaal je er voor, maar we hebben het beste ontbijt tot op heden. Na met Aungkana op de foto te zijn geweest, krijgt Anneke nog een blouse en oorbelletjes. Eerst vertrekken C&C, daarna wij en Ritchie is nog wat aan het rommelen en ziet wel. We rijden vandaag naar Ranong. De afstand is 57 km over een flink heuvelachtige weg. Het belooft een prachtige tocht te worden. Het is zwaar maar we kunnen precies in de goede cardans trappen. Uiteindelijk de beloning. De afdaling gaat niet zo snel als Anneke wil, omdat er een vrachtwagen voor haar rijdt die steeds moet afremmen.

Voor Carlo gaat het hard zat. We besluiten gezien de hitte, de rit af te maken en daarna te eten. Om 13.30 uur zijn we er en vinden een kamer met fan. Douchen en uitpakken, waarna we gaan lunchen. Een heerlijke salade. Wij wandelen naar een opgegeven adres om de boot voor morgen te boeken. We willen naar een eiland voor de kust.

Uiteindelijk bellen we ze op en spreken af dat ze ons morgen ochtend oppikken. Carlo regelt de stalling van de fietsen en de helft van de bagage voor de tijd dat we naar het eiland Ko Payan zijn. Ritchie heeft inmiddels een verkenning van de omgeving gedaan en weet een restaurant even verder in de straat. Zo zitten we weer met zijn vijven te eten. Bij de bungalow nemen we afscheid van elkaar. R. blijft en gaat zijn fiets morgen laten repareren, C&C gaan verder, want zij hebben niet zo veel tijd om overal te blijven en wij vertrekken vroeg naar Ko Payan. Het was leuk zo’n periode samen te zijn.

Donderdag, 9-02-2012

Om 08.00 uur staat de taxi van Kiwi Guest House voor de deur. We hebben de fietsen en de meeste bagage opgeborgen. Bij Kiwi ontbijten we en ze vertelt ons wat ze voor ons kan betekenen. Vervoer naar de boot, kaartjes en een boeking voor een overnachting op het eiland Ko Payan. De prijs lijkt goed en het scheelt een hoop sores. De boot vertrekt om 09.30 uur en neemt behalve passagiers ook allerlei goederen mee voor het eiland. Onderweg wordt een keer gestopt om nog goederen over te laden in een klein bootje voor nog een ander eiland. Een jong stel stapt ook over. Na ruim twee uur varen zijn we op Ko Payan. Er rijden geen auto’s dus nemen we allebei een brommer taxi. De “chauffeurs” lachen een beetje als we het adres Palm Beach Resort noemen. Daar willen we heen want daar hebben we uiteindelijk voor betaald. Na een rit van 20 minuten dwars over het eiland, over smalle betonweggetjes, zetten ze ons op het strand af. Ze wijzen naar links. We pakken onze bagage en lopen het strand op. Ineens zien we ietwat verscholen aan de linkerkant een resort met wat verscholen en verzakte hutjes en een toiletgebouwtje dat we nu niet nader zullen omschrijven. Hoewel er een bordje staat: ”bungalow B 250” en er bij één hutje wat was hangt, gaan we er vanuit dat dit het niet is. We lopen verder over het strand en aan het eind, tegen de berg, zien we Pon, die ons tegemoet komt. Hij verwacht ons in elk geval. Er is een aantal hutjes op de berghelling gebouwd met een lastig pad dat van hut naar hut loopt. Beneden is een algemene ruimte, keuken, bar en eettafels onder palmbladeren dakjes. Het stromend water komt uit een tank, boven op de berg. De verlichting gaat via zonnepanelen. Het spreekt ons wel aan. Ons hutje is om een boom gebouwd en er is geen voorgevel aan de balkonzijde. Daardoor hebben we de hele dag vrij uitzicht over zee. Er hangen doeken langs het balkon voor de privacy. In de hut zijn een toilet en een eenvoudige douche gemonteerd. Om het bed laat je een klamboe zakken. Je woont dus eigenlijk overdekt buiten. ’s Avonds, als het vloed wordt, rollen de golven onder ons tegen de rotsen. In het hippie dorpje weet Pon heerlijke dingen te koken. Als je wat pakt uit de ijskist, schrijf je het in een boekje. Heerlijk dat vertrouwen. Pon heeft in Duitsland gestudeerd, heeft diverse restaurants gehad en zoekt nu zijn geluk hier op het eiland.

Vrijdag, 10-02-2012

Geen wekker gezet. We worden wakker van het licht en ontbijten bij Pon, beneden aan het strand. Vandaag houden we een luie dag en we zwerven over het strand.

Zaterdag, 11-02-2012

Reisdag. Daar de boot pas om 14.00 uur gaat, wandelen we nog naar een privé strand, zo’n twee km achter de berg waar we slapen. Prachtig, het echte Bounty gevoel bekruipt ons. Als de vloed ons langzaam naar de rotsen drijft en Carlo ook een stenen torentje heeft gestapeld tussen de vele andere, lopen we terug. Pon heeft twee brommers met chauffeur besteld die ons hier helemaal over het strand ophalen. Dat scheelt een eind lopen in de warmte. De boot ligt er al, maar men is nog volop aan het lossen. Om 13.30 uur gaan wij aan boord. Het is niet zo’n mooi schip als op de heenweg. We komen met enige vertraging aan in Ranong.

Terug bij de bungalow hebben ze alleen nog één kamer met airco. Dat vinden we best goed. We halen de bagage op, douchen en nemen een biertje. Het is uiteindelijk zaterdagavond.
Voor B 70 laat Carlo zijn haar knippen. Niet geheel zonder risico want de oude kapper spreekt geen woord Engels. Het resultaat mag er zijn en nadat Carlo afrekent en twee duimen omhoog steekt, ontdooit de kapper. Het is ook best spannend voor zo’n man. Toch. We zoeken nog even naar een drogist om iets te kopen tegen de bultjes van Anneke. De winkels zijn aan het sluiten en we belanden bij een soort dokterspost. Grote hilariteit bij de dames en ze willen toch wel dat de dokter Anneke ziet, want het lijkt op waterpokken. Anneke weet zeker dat ze die gehad heeft en met een zalf verlaten we de post.

Zondag, 12-02-2012

Er st

  • Facebook
  • Twitter
aat een rit van 57 km op het programma naar Ban Beng.
Inmiddels denken we een beetje verstand van het weer te hebben. Het belooft een warme dag te worden, dus we willen vroeg rijden. Het ontbijt kan bij de kamer verhuurder, maar koffie en toast lijkt toch voor de nodige problemen te zorgen. Uiteindelijk rijden we toch pas om 8.30 uur. We pinnen geld en kopen water en bananen. Omdat het zondag is nemen we bij onze eerste rust koffie en yoghurt. De route voert over een heuvelachtig parcours met links de bergen en rechts is af en toe de zeearm zichtbaar. Verder gaat een deel van de tocht door een mangrove gebied. Met nog 10 km te gaan besluiten we te lunchen. Uiteindelijk komen we tegen tweeën aan bij het Wasana Resort van Boudewijn Boers. Zo als de naam doet vermoeden, een Nederlander. Ik verwachtte jullie al zei hij. Het is een prachtig plekje en hij heeft nog één bungalow vrij. Die nemen we dus. We drinken koud water en houden ons rustig, want het is nog warm. Rond half vijf stappen we op de fiets om een en ander te verkennen. We kunnen hiervandaan vier stranden bezoeken. De weg waar het resort aan ligt is een doodlopende weg op een land engte. Het strand met de visserijpier is voor vanmiddag het doel. Lekker klimmen over de rotsen en schelpen zoeken.

Een aantal van de bungalows is verhuurd aan een televisie ploeg van SBS6 die op dat onbewoonde eiland aan het filmen is. En je voelt het al, wij kunnen dus niet naar dat eiland. Het is “gesloten”. Ze filmen een soort “Wie is de mol”. Boudewijn grilt een prachtige vis voor ons met sla en andere gezonde zaken. Dus wat hebben we nog te wensen. Achter dit resort is loopt een zeearm. Ons huisje is iets verzakt in die richting. Dat zijn nog de gevolgen van de tsunami. Deze hele regio is ook getroffen en Boudewijn laat een fotoboek zien. Door dit hele gebied, en later zullen we dat ook zien, staan waarschuwingsborden en verwijzingen naar verzamelpunten en hoger gelegen gebieden. Best eng. De enige geruststelling is dat er nu een waarschuwingssysteem is ontwikkeld.

Maandag, 13-02-2012

Rustdag, dus we doen het kalm aan. Geen excursie, dus we pakken de fiets. Die hadden we toevallig bij ons. We fietsen naar strand nummer drie. Via een beste klim komen we op een strand dat in een grote bocht ligt. Een soort “horse shoe beach”. We zwemmen, slenteren, zoeken schelpen en lezen wat. Na verloop van tijd geeft de vloed aan dat het tijd wordt op te letten, omdat anders de plek waar de fietsen staan, wordt ingesloten door de vloed. Het is ook lang genoeg in de zon. We rijden weer door een paar dorpjes en langs hutjes naar de bungalow. Hier zie je veel buffels grazen langs de weg of in het veld. De varkens zie je niet meer. Duidelijk meer moslim bevolking. Tegen vijf uur rijden we naar strand vier. Langs een grote school, door een dorpje met een moskee, belanden we in een vissersdorpje. Een deel van de bomen is op het strand omgevallen door onderspoeling. Ook wat huisjes op palen zullen volgens ons over vijf jaar in de vloedlijn liggen. We weten niet wat de oorzaak is en vergeten dat aan Boudewijn te vragen. De moeders en oudere meisjes zitten met kleine kinderen te spelen en bij te praten.

Jongens voetballen en er heerst een heerlijk sfeertje in zo’n stranddorp. De boten van de mannen liggen op strand of aan ankerboeien. Ook hier worden we toegezwaaid en roepen kinderen naar ons het bekende “Hello en where you go?”. Anneke heeft inmiddels een aardige schelpenverzameling opgebouwd. Boudewijn waarschuwt ons dat je geen schelpen mag uitvoeren en in Holland invoeren. Dat kan een boete kosten. Stom, want het zijn gewoon gevonden schelpen. Hij tipt ons de schelpen op te sturen naar huis. We krijgen een doosje van hem en zullen morgen naar een postkantoor gaan.

Dinsdag, 14-02-2012

We zitten ruim in de reistijd, dus besluiten we de etappes wat korter te maken. Dan fietsen we in de morgen voor de ergste hitte. Bovendien zijn hier ook nog heuvels, dus dat lijkt ons luxe om het zo te doen. De route geeft vandaag 80 km en voert door mangrove gebied en is heuvelachtig met wat pittige klimmetjes. Op km 54 is een accommodatie, maar omdat hij nieuw is, heeft AWOL nog geen informatie. We besluiten het te onderzoeken. Boudewijn gaf ook nog een adres op van een mooi parkje daar in de buurt.

We fietsen dezelfde route als de heenrit, omdat we van de landtong af moeten. In Kapoe volgen we de aanwijzing van Boudewijn en vinden het postkantoor. We besluiten het maar even over te pakken. Een krant is gauw gevonden in de prullenbak en daar zitten we onze schat zorgvuldig op een bankje in het postkantoor in te pakken. Toen we thuis kwamen lag het doosje ongeschonden bij de post. Het is klimmen en dalen en de vluchtstrook is smal, of slecht. Na 25 km hebben we een echt zware klim.

Nadat we door het verkeerd rijden ook nog via een zware klim een strand bereiken en zwemmen, strijken we neer bij het Boudewijn adres. We hebben een goede beschrijving voor AWOL gemaakt. Mooie bungalows om een vijver, kamers naast elkaar met een waranda en een goed restaurant. Ze zijn nog steeds aan het bouwen. Alleen staat alles in het Thai. We hebben de eigenaar geadviseerd ook hun naam in Europees schrift aan de weg te zetten.

Woensdag, 15-02-2012

Inderdaad, vandaag maar 40 km. We rijden door naar Khuraburi en pakken nog een stukje van de volgende etappe. We zijn volop de route aan het “knippen” omdat we voldoende tijd hebben. Er zitten een paar klimmetjes in vandaag, maar niet zo heel heftig. Als we het dorp Khuraburi binnenrijden, zijn we te laat voor de ochtendmarkt. Bij 7/11 kopen we een kop koffie en yoghurt. Na de pauze kijken we nog wat rond en beginnen aan de laatste 12 km van vandaag met aan het eind een klim. Daar vinden we Khuraburi Greenview Resort aan het eind van de afdaling. Wel duur maar erg mooi en we krijgen korting voor de tweede nacht en we verheugen ons op het zwembad. Aan de weg, bij het hoofdgebouw, is een echte koffie zaak. Dat mogen we van ons zelf. Een uur later liggen we aan het zwembad en bestellen zeer decadent een club sandwich. De bamboe hut, die in een soort park tuin ligt, heeft een buitendouche. Het is een prachtige hut. ‘s Avonds, als we in het hoofdgebouw eten, valt een tropische bui, heel heftig. Als we weer naar de hut lopen is het gelukkig weer droog.

We rekenen nog eens de route en de beschikbare tijd door en besluiten het Khao Sok National Park over te slaan. Wandelen lukt momenteel niet zo goed en het rijden op een olifant is voor toeristen. We zullen wel de beschreven schitterende natuur missen maar we maken een keus.

Donderdag, 16-02-2012

We nemen het er van. Een mooi park, een zwembad, een koffie zaak en een boek.

Vrijdag, 17-02-2012

Vandaag willen we naar Takua Pa rijden, eigenlijk het eind van de geknipte etappe. Het zal 43 km zijn. Licht heuvelachtig en tussen hoge bergen door. We zitten vroeg aan het ontbijt en hebben de fietsen met bepakking al boven aan de weg staan. Bij wat winkeltjes tanken we water. De rit is mooi, door bossen en door de heuvels, met steeds de bergen naast ons. Het is weer warm dus trappen we door. Dan zijn we voor de ergste hitte op de bestemming. We vinden de fietsenmaker uit de reisbeschrijving en Carlo laat voor B 460 nieuwe remblokjes monteren, terwijl we bij de buurvrouw wat eten. Daarna fietsen we 15 km naar een strand en zwemmen, zonnen en wandelen. ’s Avonds wandelen we nog wat rond in het stadje en vinden nog wat route wijzigingen die we aan AWOL zullen doorgeven.

Zaterdag, 18-02-2012

Al voor de wekker zijn we wakker. Daarom zijn we om 7.20 uur, met fietsen en bepakking, bij 7/11 aan de overkant en halen yoghurt, tosti’s en koffie. Bij de buren staan terrasstoeltjes opgestapeld, waar we er twee van lenen. Op de stoep naast 7/11 ontbijten we. De fietsen staan tegen de stoeprand.

Daarom rijden we om 08.00 uur de straat uit. We hebben ruim 70 km te rijden naar Phang Nga en het wordt zeker een warme dag. Het is klimmen en dalen, maar het is een heel mooie route. Rubberplantages, mangrove bossen, garnalen kwekerijen en kleine dorpjes. En, wat het meest belangrijk is, we rijden niet meer op de drukke HW4. Dat begon wat tegen te staan, vooral door het vele vrachtverkeer. Het is volop oogsttijd en wagens met aanhanger rijden af en aan met suikerriet, palmolievruchten, kokosnoten en ananas. Op de vaak smalle vluchtstrook heb je dan best last van de zuiging van de vrachtwagens. Vandaag dus niet of nauwelijks. Een gemene lange klim volgt. Aan het brullen van de motoren van bussen en vrachtwagens horen we dat het nog even duurt. We rusten twee keer even. De klim eindigt bij de geestenhuisjes boven op de berg. Een aap snoept van de geofferde bananen. Die bananen zijn eigenlijk om de geesten mild te stemmen, maar de aap eet ze op. Ze zullen er wel afspraken over gemaakt hebben en we gaan er vanuit dat de geesten dat goedvinden. Tijdens het dalen hebben we geen last van de aap of de geesten.

We tanken weer water bij een klein winkeltje, terwijl de winkelier vraagt waar we heen willen. We zeggen Phang Nga. Oh zegt hij, dat is ongeveer nog 30 km. Na 100 meter gefietst te hebben zien we een bord: Phang Nga 56 km!!!! Hoewel we even blij waren met zijn informatie, schrokken we niet van de nieuwe opgaaf. Die klopte redelijk met onze eigen berekening. Als we even later stil staan in de berm om te drinken en de route te lezen, stopt er een auto achter ons. Een man stapt uit en vraagt waar we heen willen. Mogelijk keken we wat verdwaasd door de warmte. Toch zeer attent van hem. Hij wijst ons de weg en wacht achter ons tot we de goede richting oprijden. Dan haalt hij ons in en toetert als groet. Echt weer een van die vriendelijke contacten die we steeds ervaren in Thailand. De beste locatie voor een overnachting ligt zo’n 5 km door Phang Nga, dus nog even doorbijten. Het is ruim 38⁰C en het water is bijna op. Net voor we leeg zijn rijden we het Phang Nga Bay Resort binnen. We boeken twee nachten en mogen de fietsen in de hal parkeren. We hebben een prachtige kamer met balkon op de vierde verdieping, met uitzicht over een baai en aan de overkant mangrove bossen. Bootjes varen af en aan.

Zondag, 19-02-2012

Deze dag is vrij en naar behoefte in te vullen. Het belooft weer warm te worden en we besluiten niet te gaan fietsen maa

  • Facebook
  • Twitter
r te varen. In het hotel verkopen ze toertjes van B 1250 per persoon. Dat vinden we aan de prijs. Niet wetend hoe nu verder, lopen we langs de vele piertjes. Een man spreekt ons aan en vraagt of we een tour willen met een privé boot. Dat vinden we niet zo belangrijk want we zijn niet mensen schuw, maar de prijs willen we wel weten. Voor een tocht van 3 uur rekent hij B 1500. We kijken geschokt en het werkt. Wat is jouw prijs is zijn wedervraag. We zeggen dat het hotel B 1250 rekent. Uiteraard zeggen we niet per persoon. Voor B 1200 hebben we een privé boot voor 3 uur. Een mooie tocht met een longtail boot voert ons langs diverse eilanden, grotten met wandschilderingen uit pre historische tijd en langs mangrove bossen. Ook doen we James Bond eiland aan, maar daar hebben we geen interesse voor om aan de wal te gaan. Wat we wel doen is nog een kano tocht langs allerlei rotspartijen en door grotten. Het is een kano met chauffeur, dus dat is luxe en je bent ook weer op tijd terug. Hier zie je wel dat men gewend is aan toeristen en aan tip. De chauffeur van de kano begint halverwege al over zijn tip te praten. In het noorden kennen ze dat totaal niet. Hier komen duidelijk meer brassende toeristen.

We eten nog vis op een visserseiland en zijn pas na vier uur terug. Wel waar voor je geld. Thuis zwemmen we, lezen en gaan naar binnen omdat er weer een bui valt.

Maandag, 20-02-2012

We zijn er vroeg bij vandaag. Een heel raar gevoel. Vandaag rijden we de laatste etappe in Thailand. We gaan iets afsluiten vandaag. Niet de vakantie maar wel het fietsen. Het is een rit over 75 km, licht heuvelachtig en een paar klimmetjes. Maar het prettigste is dat we bijna niet over de drukke HW4 rijden vandaag. De tocht gaat door mooie agrarische gebieden. Rubber, thee of koffie, palmolie. Een soort finale overhoring van wat we de afgelopen weken hadden geleerd over gewassen. Ook hier zie je steeds meer moslim dorpen, vrouwen met een hoofddoek en mannen met een hoofddeksel. Maar nog steeds heel gewoon en vriendelijk naar ons als toerist. We rijden nog door een mangrove dorp met huisjes op palen. De vissersbootjes liggen droog omdat het eb is. Het lijkt een beetje op Oud Loosdrecht, huisjes aan beide zijden en de bootjes aan een kant van de weg. Na km 50 rijden we Sarasin Bridge op, de verbinding tussen het vast land met het eiland Phuket, onze eind bestemming. Bij het politie check point besluiten we te rusten en te lunchen. Tenslotte rijden we langs de landings- en startbaan van Phuket Airport. Om 13.30 bereiken we Golddiggers Resort en geven elkaar een kus. De reis is volbracht en met ruim 2100 km door Thailand te hebben gefietst, ronden we ons verblijf hier af met een paar dagen rust en strand.

Achter de balie ontstaat wat onrust, want men verwacht ons pas op woensdag. En het is maandag, dus…. Een blanke man, die later de eigenaar blijkt te zijn, kijkt in zijn papieren en zegt iets van “upgrade” tegen een van de dames. We krijgen een super kamer met echt alles er op en er aan. Helemaal top. Na wat geharrewar over de betaling en de voucher is het dan toch in orde. Er is ook een zwembad. De tv is helaas stuk. Morgen regelen ze dat. Tomollo we fix. Het diner gebruiken we thuis. Na het eten praten we nog even snel met twee Duitse dames. Ze vinden ons flink dat we zo’n tocht gefietst hebben. Wijzelf ook. Daarna lezen we in de zeer luxe zithoek in onze kamer.

Dinsdag, 21-02-2012

Al vroeg is er een monteur voor de TV. Een van de dames weet me inmiddels te vertellen: Lightning, boem. Er wordt een nieuwe versterker geplaatst en alles werkt weer. Daarna fietsen we naar de luchthaven om een afspraak te maken om de fietsen in te laten pakken. Morgen om 16.00 uur kunnen we ze aanbieden. Het strand is de volgende bestemming. We huren stoelen en een parasol en zwemmen en lezen. Als we weggaan besluiten we in een aanwijstentje bij het strand kip te eten. We moeten het nu nog waarnemen. Het smaakt prima.

Thuis kunnen we nog even tv kijken maar de boeken willen we ook uit hebben. Dus nog een drukke avond.

Woensdag, 22-02-2012

Weer een luie stranddag.

Donderdag, 23-02-2012

  • Facebook
  • Twitter
Na alles te hebben afgerekend, komt het fiets inpak bedrijf keurig op de afgesproken tijd, met de ingepakte fietsen in de auto, om ons op te halen en naar de luchthaven te brengen. De fietsen zijn in karton verpakt en onherkenbaar. We hopen dat er op Schiphol weer fietsen uitkomen.

De rit naar de luchthaven is kort en alles verloopt soepel. Alleen bij de controle van de veiligheidsmannetjes en vrouwtjes gaat het fout. Ze willen weten wat er in die dozen zit. Carlo laat de gegevens van het inpakbedrijf zien, maar men wil toch in de dozen kijken. Dus 10 minuten later staan ze met en groot mes de dozen weer open te snijden om naar binnen te kijken. Overtuigd dat het uiteindelijk fietsen zijn, knikken ze dat het in orde is. Carlo vraagt tape en wil dat ze de dozen weer dicht maken. Snijden kunnen ze wel, dichtplakken niet. Dus Carlo doet dat zo goed en zo kwaad mogelijk zelf. Waardeloos, want ze waren zo mooi verpakt. Uiteindelijk gaan de fietsen op de band en houden we onze vinger gekruist.

De vlucht vertrekt op tijd en na een voorspoedige vlucht, met een overstap in Singapore, zijn we vrijdagmorgen om 06.30 uur op Schiphol.

We hebben een heerlijke reis gehad en het heeft ons in alle opzichten gebracht wat we hoopten. De voorbereiding was al leuk, de adviezen van AWOL prima en het land en vooral de mensen waren helemaal het einde. Plaats daarnaast nog een goede reisgenoot en je weet alles.

Wij gaan vol vertrouwen onze nieuwe toekomst tegemoet en kunnen terug zien op 8 weken eenvoud, geen zaken van materiële aard en de wetenschap dat er niet veel nodig is om goed met elkaar en anderen om te gaan. Een aanrader.