Onthaasten in Thailand

FRED HEUTINK

  • Facebook
  • Twitter
Mijn echtgenote was zo enthousiast na haar fietstocht in Thailand vorig jaar dat ze beslist terug wilde, mét mij deze keer – en zowaar! Het lukte haar om mijn lichte xenofobie te overwinnen. De mogelijkheid om een aantal dagen lang langs de legendarische Mekong rivier te fietsen had een bijna mystieke aantrekkingskracht. En dan was er ook nog die (moderne?) legende over het ontstaan van de rassen…

Er waren eens een vader, een moeder, en drie kinderen. De middelste zoon werkte op het land en werd bruin van de zon. De oudste zoon moest het afval van het land verbranden en werd zwart. Het jongste broertje was nog te klein en bleef bij vader en moeder – en bleef dus wit.
Op een dag kwamen Oudste Broer en Middelste Broer terug van het land, en ontdekten dat vader en moeder beide waren overleden. Ze hadden al hun geld aan Jongste Broer gegeven. Oudste Broer trok weg, kon niets meer verdienen, ging naar Afrika. Jongste Broer vertrok met al z’n geld naar Europa, en Middelste Broer bleef waar hij was en werkte op het land.

  • Facebook
  • Twitter

Zo is het begonnen. Maar nu komt Jongste Broer terug, om te kijken hoe het met Middelste Broer gaat, en om te helpen, met geld, door dingen te kopen, en door projecten te starten.
En zo broederlijk voelt het inderdaad…

Een klein, gezellig reisbureau in Amersfoort, Asian Way of Life, heeft een formule die voor onhandige avonturiers als ik, de broodnodige begeleiding doeltreffend combineert met individuele vrijheid. De eerste en de laatste paar dagen – vliegen met de fietsen, transfers naar startpunt en vanaf eindpunt, gelegenheid om de fietsen te monteren en demonteren – zijn helemaal geregeld vanuit Nederland via lokale kontakten. (In principe heb je vouchers om te bewijzen dat je recht heb op diverse diensten, maar daar wordt nauwelijks op gelet. Vertrouwen weegt zwaarder dan bewijs – heerlijk!) De rest van de vakantie bepaal je zelf aan de hand van een compact, gedegen routeboekje, waarin ook de mogelijk

  • Facebook
  • Twitter
e overnachtingen, eetgelegenheden, geldautomaten, fietsenmakers en dergelijke beschreven staan. Behalve aan begin en eind ben je meestal zo ongeveer de enige gast in de Guest Houses; dus is van te voren reserveren onnodig. En dat is maar goed ook, want gebarentaal gaat niet zo makkelijk per telefoon. De route die we gereden hebben was door relatief ontoeristisch gebied, en het was een zeldzaamheid om iemand aan te treffen die meer dan tien woorden Engels sprak. En toch – zelfs ík voelde me er op mijn gemak.

Romantische sfeer
Veel van de Guest Houses zijn nogal primitief, soms volledig opgetrokken uit bamboestammetjes en bamboebladeren, maar vaak ook met een hartveroverende romantische sfeer. Voeg daaraan toe de soms weelderige en goed verzorgde tuinen.
Zelfs als je wéét dat alles in Thailand nog spotgoedkoop is naar westerse maatstaven, is het onmogelijk voor te stellen hoe de eigenaar zo

  • Facebook
  • Twitter
iets moois kan aanbieden voor maar 200-400 Baht (4-8 Euro) per bungalow. Kakkerlakken of ander ongedierte ben ik binnenshuis niet tegengekomen, wel een kever van een centimeter of vijf doorsnee, die eerst een verdachte bobbel onder het vloerkleed vormde, en uiteindelijk ontsnapte door een afvoerputje.

Het totale traject was 1200 km verdeeld in negentien etappes variërend van 12 km tot 115 km. Het bleek goed mogelijk om de kortste etappes te combineren en de langste te splitsen. Er waren enkele stevige klimmetjes; de langste betrof 16 km met 400 hoogtemeters (met navenante afdaling!), maar over het algemeen bleek een middelmatige conditie adekwaat. Wel was het zaak om ‘s ochtends bijtijds te vertrekken, omdat de middagzon ongenadig hard kon branden.

Ongeloof en respect
In Noord-Thailand is recreatief fietsen nagenoeg onbekend. We hebben één keer een groepje sportieve Thai langs zien komen. De overige Thai vind je alleen maar

  • Facebook
  • Twitter
op de fiets als ze te arm zijn om een brommer te bezitten, of te oud om een brommer te besturen, en te geïsoleerd om een kennis te hebben met een brommer. Zonder uitzondering kijken ze een westerse toerfietser met enig ongeloof en veel respect na. Maar ook met een bepaalde meewarigheid: Niet alleen vertoon je een sportiviteit die ze nooit zullen evenaren, maar ook moet je wel een beetje getikt zijn om zoiets überhaupt te ondernemen.

Dat ongeloof en respect komt het duidelijkst over als je een school passeert. Als de kinderen je op tijd zien, klimmen ze massaal op de muur rondom het terrein, zwaaien wild en roepen uit alle macht “How are you?”, “Where you going?” Het lijkt ze vooral te gaan om hun enthousiasme te tonen en hun engels te oefenen, want als je een antwoord geeft, schateren ze het uit.

Niet alleen de scholieren reageren zo. Ook de arbeiders in de rijstvelden, de dames bij hun eetwaarstalletjes of op de hangplekken voor hun huis, zelfs passerende automobilisten en brommers, zwaaien en roepen veelvuldig of groeten je met opgestoken duim.

Chaotisch

  • Facebook
  • Twitter

Het verkeer in de bebouwde kom is chaotisch. Dat kan ook haast niet anders met auto’s, busjes, brommers, tuktuks, riksjas, allemaal door elkaar. Maar het wonderlijke, het bijna onvoorstelbare voor een Europeaan: Niemand vertoont ongeduld. Ik heb geen toeter gehoord in al de drie weken fietsen, zelfs niet voor de sloomste riksja. Iedereen let op elkaar. Als je een beetje duidelijk maakt wat je wilt, rits je moeiteloos een drukke driebaansweg over tot de middenberm, om daar bijvoorbeeld een U-bocht te maken en aan de andere kant weer drie banen terug te ritsen naar de rand van de weg.

  • Facebook
  • Twitter
Fietsen ontbreken dan misschien nagenoeg volledig in het Thaise straatbeeld; met brommers kunnen de Thai eindeloze variaties tevoorschijn toveren: Vier tieners als lepeltjes op een normale brommer; een heel gezin op een brommer met een soort openge¬erkt ijscokarretje als zijspan, met vader aan het stuur, moeder en kinderen op de bovenverdieping van het ijscokarretje, bagage op de onderverdieping – je kunt het zo gek niet bedenken, of het rijdt rond in Thailand!

Het zijn mooie herinneringen van waardevolle ervaringen. Het was ronduit genieten van deze cultuur die zó exotisch is en toch zó vertrouwd aanvoelt. (Het landschap is ook mooi, maar is – met uitzondering van de rijstvelden en bananenbomen – niet exotischer dan bijvoorbeeld de Ardennen of andere goed bereikbare plekken in Europa.)