Midden-Thailand met kinderen en huurfietsen

FAMILIE BRILHUIS (met kinderen van 13, 16 en 18 jaar)

Zondag 19 juli vertrek

  • Facebook
  • Twitter
Heel comfortabel door buurman Fred met de bus naar Schiphol gebracht met mijn fiets en bagage, heerlijk. En dan te weten dat de bus er staat bij terugkomst. Hoe fijn kan het zijn. Na een lange vlucht die overigens prima was landen we maandag 20 juli ’s ochtends om half zeven in Bangkok. Fiets keurig aangekomen, geen schrammetje op de doos, echt prima. Geld pinnen lukt tot 10.000 Baht (zo’n € 280).

De chauffeur staat op ons te wachten en we gaan rond 8 uur met de bus het drukke Bangkok in. Ochtendspits en we doen er een uur over. We komen aan bij de fietsverhuurder waar het al druk is met een groep Nederlanders die een dagje gaan fietsen. De fietsen staan al klaar.

Ondertussen genieten we van heerlijke koffie, smoothies en ontbijt bij het koffie tentje aan de overkant. Het is inderdaad warm en vochtig, wel even een overgang.

Uiteindelijk vertrekken we rond half twaalf uit Bangkok met 2 auto’s om alles te vervoeren en zijn we rond half twee in ons resort in Damnoen Saduak, een prachtige plek. We installeren ons in twee bungalows, ik pak mijn fiets uit en de rest gaat een beetje slapen. Moe zijn we wel van de lange reis. In het zwembad maken we onze eerste enorme moesson regenbui mee, dat gaat echt hard. ’s Avonds eten we heerlijk Thais in het restaurant van het hotel.

Dinsdag 21 juli.
Na een lange nacht waardoor we te laat zijn voor ontbijt gaan we naar de floating market. We kijken onze ogen uit, erg leuk om te zien. Ik word voortdurend aangekleed, we kopen Thais fruit, genieten van noodlesoup, maken een tochtje met de boot en kopen (veel te dure) tijgerbalsem.

’s Middags relaxen in het resort waar Hidde en Jochem hun eerste massage genieten en we alvast een beetje inpakken.

We eten weer in hetzelfde restaurant bij het hotel.

Woensdag 22 juli.
Om 6 uur kunnen we ontbijten en het is een heerlijk ontbijt. Zowel Thais als Europees; eitjes, rijst, groentes, fruit. Om half acht zitten we dan op de fiets voor 65 km. Het duurt toch langer dan gedacht om weg te komen. Prachtig begin door dorpjes, bananen- en kokosplantages. Veel bekijks uiteraard. Om 8.00 horen we het gezang voor de koning over de weg. Het wordt al snel warm merken we en na 9.00 uur vind ik het eigenlijk al te warm om te fietsen. Met 40 km hebben we rond half elf onze eerste pauze op een boot met allemaal apen op de steiger.

  • Facebook
  • Twitter
De fietsen moeten we ook op de boot stallen zo worden we gewaarschuwd. Want apen knagen de tassen open op zoek naar voedsel. We drinken heerlijke lemonshakes. Ze vinden ons een bezienswaardigheid en Hidde moet naast de man des huizes en ons op de foto, Hidde is dan ook zo groot. Daarna fietsen we dik 10 km en stoppen we bij een supermarkt. Jochem heeft het te kwaad en moet rusten met een ijsje. Daarna fietsen we het laatste stuk rond twee uur zijn we bij Guesthouse White Monkey, een prima plek.

Lekker douchen en even uitpuffen op het dakterras. Jan en ik gaan op zoek naar de tempel terwijl de jongens in het hostel blijven. We zien veel apen en weinig tempel. Wel lekkere koffie in The Swiss House. Op de terugweg naar het hostel over de nightmarket met fantastisch eten. Wij eten in Rabieng, om de hoek aan de rivier. Een tafeltje bij het raam en echt Thais eten.

Donderdag 23 juli.
We willen vroeg vertrekken maar de deur is nog dicht. Zijn we daarvoor om half zes opgestaan, balen. Uiteindelijk kunnen we er tegen 7 uur uit en besluiten dan toch ook maar te ontbijten dat best wel ok is. We worden op de foto gezet door een Nederlander en nemen afscheid van onze Kiwi die we nog drie keer terug zullen zien.

Wij fietsen naar Cha-Am een tocht van 45 km. Warm is het, heel warm. Halverwege kunnen we in een hotel in airco tentje lekkere shakes en koffie drinken. Een welkome onderbreking. Daarna nog een keer rusten in een hutje langs de weg en dan het laatste stukje. Jochem heeft het zwaar in de hitte. Wij zijn er tegen 13.00 uur en gaan na het douchen eten in Raya, heerlijke vis etc en een fijne plek, echt genieten. Jitse eet zowaar seafood wat hij best ok vindt maar daarna nog wel honger heeft. Dus -heel fout- gaan we daarna nog naar een bakery waar zowel Jitse als Jochem een broodje nemen en wij een koffie. Daarna zitten Jitse en Jochem de rest van de dag vol en hoeven ze geen eten meer.

De rest van de middag relaxen we in het Srisawat resort met heel zout water in het zwembad. De zwembroek van Jitse blijkt de volgende dag helemaal verkleurd te zijn. De kamers zijn mooi en de jongens hebben een veranda zo groot. De rest van de middag vooral wat foto’s appen met vrienden en Emmy en Marcel die ook met Joris en Koen in Thailand zijn.

’s Avonds eten we zonder Jitse nog een beetje aan een stalletje om de hoek aan de kant van de weg en eet Jochem alleen nog wat fruit. Hidde eet daar de lekkerste kip tot nu toe.

Vrijdag 24 juli.
Na een niet zo leuk begin, het hele dunne matrasje is 300 Baht i.p.v. 200 Baht zoals toegezegd, zien we onze Kiwi weer bij vertrek, heel grappig en toevallig voor zo’n grote plaats. We vertrekken rond zeven uur op weg naar Hua Hin, slechts 31 km. We fietsen het dan ook in een keer en zijn er om 9.00 uur. We ontbijten bij cafe de Paris, heerlijk ontbijt, buiten met uitzicht op zee. Daarna op zoek naar ons hostel Sunshine. Het is nog wel een stukje fietsen over de drukke Phetkasem Road en we vinden het zonder al te veel gedoe. Vierde verdieping met grote kamers. Lekker douchen waar ik erachter kom dat ik mijn toilettas in het vorige resort heb laten hangen. Het hing achter de deur … Wat balen, ik ben nog nooit wat vergeten. Er zat niet heel veel waardevols in maar toch, onhandig en jammer is het wel. Ik koop later die dag een tandenborstel, nagelknipper, pincet en wattenstaafjes, dat moet voldoende zijn.

  • Facebook
  • Twitter
En daar zien we onze Kiwi weer, voor de derde achtereenvolgende nacht in hetzelfde hostel. Hoe is het mogelijk en dat in zo’n grote plaats. We gaan Villa Market in, een enorm groot winkelcomplex en met Green Market voor weer lekkere fruitshakes. In de Market gaan de heren met hun voetjes in de fish spa, een bijzonder gevoel aan de voeten en ze zijn daarna superzacht.

Daarna gaan de heren naar het strand en gaan Jan en ik een koffietent in waar we ons bezig houden met de route en het boeken van een aantal overnachtingen. Dat kost allemaal wel tijd maar zo zijn we wel heel flexibel en kunnen we de tocht aanpassen naar wens.

’s Avonds eten we Italiaans op verzoek van Jochem, goede pizza en salade. Echt lekker, alleen jammer dat het zo dicht aan de weg is. Nog een kopje koffie en vervolgen kan ik de slaap niet vatten; koffie, hard matras, …?

Zaterdag 25 juli.
Kwart over vijf op, steeds vroeger om zoveel mogelijk in de koelte te fietsen. Vandaag 45 km naar Hat Phu Noi, Dolfin Bay Resort. Om 6 uur zien we onze Kiwi weer. Ik geef hem het adres op Phuket voor het verpakken van de fiets. Maybe we’ll meet again on the way maar ik denk het niet. We fietsen de drukke stad Hua Hin uit en komen na verloop van tijd op een rustig landweggetje. Het fietsen gaat heerlijk en het is een mooie route. Na ruim 20 km stoppen we bij een Thais tentje waar ze geen woord Engels spreken maar het ons wel lukt Iced Coffee te bestellen die ook nog eens erg lekker is. Inmiddels is het erg warm geworden, moeten we even zoeken naar de weg en komen we langs een mooie tempel waar we even naar binnen gaan. Prachtig om te zien. Jan bezoekt ook nog een woning waar gebeden en gegeten wordt en hij mooie sfeerfoto’s maakt. Ondertussen staan wij buiten enigszins ongeduldig te wachten en vragen we ons af waar hij toch blijft.

We vervolgen onze weg en zien voor het eerst het tropisch bounty strand, wat een plaatje! De foto’s die we later die dag op facebook zetten leveren veel reacties op.

We arriveren om elf uur bij een prachtig resort met zwembad en schitterend uitzicht op strand. Wij gaan aan het middageten want we hadden immers nog nauwelijks ontbeten. Hier blijven we twee dagen. We brengen onze 5 kg was naar de laundry aan de weg die we de volgende dag voor 250 Baht (€ 7) schoon en gestreken weer kunnen halen. De rest van de dag lummelen en relaxen we aan het strand, aan het zwembad met smoothies en iced coffee’s en voor mij een massage. Wat een leven.

We eten ’s avonds aan het strand, ik heb een grote red snapper en de jongens erg hete rijst met kip. En dan begint de karaoke, erg vermakelijk. De jongens moeten wat wennen maar uiteindelijk vinden ze het toch wel ok. De kleuren zijn prachtig, de zee verandert in de loop van de dag steeds van kleur tot het om  zeven uur donker wordt.

Zondag 26 juli.
Iedereen slaapt uit behalve ik want ik ga hardlopen. Ik wil 1 x per week hardlopen om mijn hardloopconditie wat bij te houden. Om half zeven ga ik op weg. Dat is toch wel even andere koek met deze temp. Na een kwartier heb ik al dorst. Ik jog eerst over de weg en later over het strand. Op zich een leuke route maar ik heb al mijn energie nodig voor het lopen in de warmte. Ik ga niet sneller dan 9 km per uur en loop ook niet meer dan 9 km, dan is het mooi geweest. De rest van de familie is inmiddels ook wakker dus op naar het ontbijt. Heerlijk! Fruit, muesli, eitjes, omeletten, rijst, groenten,….

Daarna moet er quad worden gereden. Jochem heeft het gezien langs de kant van de weg. Het blijkt inderdaad te kunnen voor 400 Baht (€10) per uur. Met z’n drieën crossen ze afzonderlijk en gezamenlijk op de quad over het strand. Ik ga zelf even bij Jochem achterop, erg vermakelijk om te zien.

Jochem vindt het zo leuk dat hij ’s middags nog een keer wil. En dan gaat het fout. De quad stopte er plotseling mee vertelt hij later en met een snelheid van 20 km wordt hij naar voren gelanceerd. Hij komt er gelukkig goed vanaf. Weliswaar een flinke bult op zijn gezicht en wat schaafwonden maar het had veel erger kunnen uitpakken zo zonder helm….

Maandag 27 juli.
Vandaag gaan we weer fietsen. Na het ontbijt vertrekken we om kwart over acht voor 35 km naar Kui Buri resort en hotel. Eigenlijk was het een etappe van 70 km maar die hebben we in tweeën gesplitst omdat het voor Jochem anders toch wel wat pittig is. Nu dus een makkie…..maar toch gaat Jochem niet zo snel en besluit Jan met Jochem te fietsen en ga ik door met Hidde en Jitse. Terwijl wij dit afspreken fietsen Hidde en Jitse al voor ons. Een tijdje later staan zij te wachten en fiets ik hen voorbij. Ik verwacht dat ze achter mij aankomen maar 500 meter later ontdek ik dat ze dit niet doen. Ik wachten en wachten en ze komen. Nou ja denk ik, dan gaan ze maar verder met Jan en Jochem. Wat schetst mijn verbazing als  een klein half uur later zij mij weer achterop fietsen, vlak voor de T- splitsing naar links. We hebben lang op papa en Jochem gewacht en die kwamen maar niet. Vreemd denk ik, dat ze zo ver achter liggen. En ik zeg tegen hen: nou ja jullie zijn net op tijd want dan kun je met mij hier linksaf anders had je op deze kruising weer moeten wachten. Want dat is immers de afspraak: wachten op de kruising. Huh zegt Hidde, nee hoor dan waren we hier rechtdoor gefietst, jij wacht immers alleen daar waar we afslaan. Nou dat had dus mooi fout kunnen gaan. Zij rechtdoor zonder routebeschrijving….

Op ongeveer 8 km voor het resort hoor ik in een klap en schurend geluid bij Hidde die achter mij fietst. Zijn bagagedrager blijkt naar achteren te zijn geklapt en schuurt over de weg. We brengen de fietsen naar een oprit een paar meter terug waar een hond direct venijnig begint te blaffen. Logisch, hij verdedigt zijn erf. Terwijl Jitse de hond met de dazer op afstand houdt proberen Hidde en ik de bagagedrager te maken maar dat lukt niet echt. Te lastig. De tie-wrap biedt echter uitkomst en al gauw zit de drager weer vast. Ik denk dat ie het daarop wel houdt tot eind van de vakantie. We fietsen verder en bij het volgende dorp blijkt een soort bruiloft te zijn. Bij de tempel wordt luid muziek gespeeld, gedanst en de drank vloeit al weelderig.’s ochtends om elf uur. Het is naast een tempel, in de tempel liggen een paar gasten te slapen…. Vermakelijk om te zien en mee te maken. Om half twaalf zijn we dan bij ons resort en zie ik via berichten op mijn telefoon dat Jan en Jochem een lekke band hebben en er tegen twaalf uur zullen zijn.

Als ze arriveren vertelt Jan dat hij geen pomp had, die hadden wij allemaal bij ons – niet handig dus-. Jochem’s fiets is in de tuk tuk naar een dorpje vervoerd waar ze de band konden maken. Jan erachteraan op de fiets met snelheid van ruim over de 30km per uur. De politie was er ook bij en die heeft betaald, bijzonder toch! Natuurlijk zijn er foto’s en een filmpje gemaakt.

De rest van de dag -wat doe je anders in zo’n resort- hebben we relaxed en gezwommen. Tegen half vier een enorme verfrissende moesson regenbui die ongeveer een uur duurde. Kleding drogen lukt niet erg, dat wordt morgen in natte zooi op de fiets?

Dinsdag 28 juli.

  • Facebook
  • Twitter
Na een heerlijk Thais ontbijt zitten we om kwart over acht met redelijk droge kleding op de fiets. Jochem zijn banden waren een beetje zacht maar na oppompen bleken ze het wel te houden. Waarschijnlijk loopt er een klein beetje lucht weg via het ventiel.

Vandaag doen we ook 35 km. Het gaat voorspoedig. Na 20 km passeren we op de highway (soms moeten we daar een klein stukje op fietsen) allemaal fruitkraampjes en kopen we voor 100 Baht (€ 3) 5 zakjes fruit. Ananas en iets wat ik niet ken maar wel lekker is. Daarna tuffen we het laatste stukje naar Prachuap Khiri Khan dat in een prachtige baai gelegen is en waar we rond elf uur zijn. We hebben een hotel, Golden Beach, dat aan de voorkant verbouwd wordt en we daarom eerst voorbij fietsen. Maar de kamers aan de achterkant zijn prima hoewel prijs- kwaliteit verhouding in verhouding veel te duur is met wat we tot nu toe kennen. Vreemd, de verbouwing moet er zeker uit.

Na het douchen gaan we, hoe kan het anders, op zoek naar eten. We lunchen uiteindelijk in twee tentjes omdat in de eerste Hidde en Jitse alleen een crèpe op hebben en dat is natuurlijk te weinig. We drinken daarna nog goede cappuccino in een bike- en coffeeshop. Heel leuk gedaan en super aardige mensen die Engels spreken. Ze geven ons advies voor het meenemen van de fiets op de trein en ze schrijft voor ons in het Thais onze reservering op. Daarna gaan Jan, Jochem en Jitse terug naar het hotel en gaan Hidde en ik nog naar Ao Manao, een supermooi strand een paar km verderop. Inderdaad heerlijk water om in te zwemmen en een hele mooie baai. De dag ronden we uiteraard weer af met eten bij Top Deck. Een restaurant met uitzicht over zee en een 4.5 ster van Tripadvisor.

Woensdag 29 juli.
Mijn verjaardag, 53 jaar ben ik vandaag geworden! We staan  even na 5 uur op om om 6 uur op de fiets te kunnen wegrijden. Bij de fiets wacht mij een verrassing. Hij is helemaal versierd met Thaise en boeddhistische slingers. Ziet er heel leuk uit. Met aan het stuur een waaier voor koelte en een zeepje omdat je goed voor je fiets moet zorgen. Daarnaast heeft Jan gisteren in de coffee- en bike shop een heus fietsshirt van Prachuap Khiri Khan gekocht. Blauw met roze, iets aan de grote kant maar verder hartstikke leuk. Ik doe ‘m natuurlijk direct aan en weg kunnen we. We moeten helaas een groot stuk over de snelweg vandaag, vanaf 15 km tot 50 km. Op 42 km stoppen we voor ons ontbijt. Het is dan kwart voor negen. Het is met recht een snelweg want het ging supervlot, niet fijn met al die auto’s maar wel snel. Ook Jochem ging het goed af. Ik neem koffie met een taartje en fried rice, Jitse en Jochem gaan aan de pizza en Hidde en Jan nemen ook iets rijstachtigs. Hidde staat zo’n beetje in brand, superheet is het en dat op de vroege ochtend. Om 10 uur leggen we het tweede stuk af, rijden nog door een staartje van een moessonbui en zijn dan om half twaalf in Ban Grood Arcade Resort in het plaatsje Ban Krut. Prachtig zwembad en kleine kamers. Na een douche gaan Jan en ik naar het station om de treinreis voor de volgende dag naar Chumpon te regelen. Op deze manier slaan we twee dag etappes over. Want vrijdag willen we met de boot naar het eiland Ko Tao om daar te snorkelen. We moeten de volgende dag de trein van 14.45 uur hebben. Daarna willen we de was naar een laundry brengen maar die is er niet, only selfservice. Toen maar geprobeerd nadat we enige hulp hebben gekregen over hoe het werkt. En dan komt er geen water, schijnt wel vaker te gebeuren. De behulpzame man, Wien is zijn naam’, zegt dat we rustig kunnen gaan en dat het allemaal in orde komt. Dat geloven we dan maar en we gaan koffie drinken. Eind van de middag is inderdaad alles gewassen en een klein beetje in de droger gedroogd. Jan vond de temperatuur te heet en was bang dat de was te veel zou krimpen? De rest drogen we op het balkon dat overigens nauwelijks gaat met deze vochtigheid. ’s Avonds eten we in een tentje aan het strand met veel muggen en krijg ik nog meer cadeau’s: een mok met de kleuren van de vlag van Thailand, mooie schelpen die Jan gevonden heeft en een zadeltasje en regendichte hoes om kleine dingen in te bewaren. Voor die laatste twee cadeau’s hebben Jitse en Jochem wel een uur door de Bever gelopen om iets geschikts te vinden. Well done boys!

Aan het eind van de avond zijn we wat soezerig van het bier, niet zo heel lekker gevallen. Heeft waarschijnlijk ook met de lange dag te maken.

Donderdag 30 juli.

  • Facebook
  • Twitter
Ik wordt om kwart over zes wakker en zit om half zeven op de fiets naar de Wat, een tempel op een heuvel vlakbij met een reusachtig Boeddhabeeld. Ik kan omhoog fietsen en om kwart voor zeven sta ik bij de tempel. Wat een complex en hoe mooi met de ochtendzon erop. Ik struin een klein uur rond het complex en probeer het in foto’s te vangen wat nog niet zo eenvoudig is. Schitterend, een mooi begin van de dag. Daarna kom ik in het dorp langs nog een mooie tempel en vlak voor het hotel scoor ik een leuk T-shirt met het patroon en de kleur van de zee, een fiets erop en de tekst Ban Krut Thailand, helemaal passend bij de fietsvakantie. Een leuk aandenken.

De rest van de ochtend zwemmen de jongens en reserveren wij nog wat accommodaties voor de volgende week. Dat gaat soepel via booking.com of via de suggesties van AWOL. Het kost wel tijd maar zo kunnen we wel ons eigen tempo en route bepalen. Tegen 13.00 uur vertrekken we richting station en om nog wat te eten. De trein blijkt dan al vertraagd te zijn tot 16.00 uur. Dat is eerder regel dan uitzondering. Jochem, Jan en ik eten bij een heel eenvoudig stalletje voor 100 Baht (€ 3) onze lunch: noodle soup voor Jochem en fried rice met egg voor Jan en mij. Er moet wel een vertaler aan te pas komen maar uiteindelijk lukt dat wel. En het is heerlijk. Hidde en Jitse gaan bij een tentje verderop dat wat meer westers georiënteerd voedsel heeft wat eten. Het valt qua portie erg tegen en ze hebben, naar achteraf blijkt, elkaars voedsel opgegeten. Na lang wachten op het station vertrekt uiteindelijk de trein om 16.45 uur, twee uur te laat. Altijd spannend zo’n vervoer in den vreemde maar het gaat allemaal goed met de fietsen. De mannen van de trein zijn zeer behulpzaam met inladen en vervolgens staan we met de fietsen in een wagon. Er zitten mensen op de grond met eten en er wordt flink sterke drank gedronken. Een en ander gaat gepaard met een tweetal kijvende vrouwen. Eén daarvan gaat enige tijd later knock out. Wat een leven. Jan blijft de hele rit bij de fietsen staan en amuseert zich kostelijk. Hij maakt foto’s, wat filmpjes en kletst met het treinpersoneel. Ik ga met de jongens in een coupé met houten banken zitten. De jongens vermaken zich met galgje en ik kijk naar buiten. We rijden door een landschap met veel bananen- en palmbomen en bergen in de verte die zijn omringd door nevelslierten van de moessonbui.

Om even voor 19.00 uur arriveren we in Chumpon. Kaartjes voor de bus en de catamaran voor de volgende dag kunnen we niet meer kopen, het kantoortje naast het treinstation is al dicht. Dan maar naar het hotel Chalicha Resort. Ondanks dat het inmiddels donker is vinden we het moeiteloos en kunnen we nog net eten. De kok gaat namelijk om acht uur weg. Via het hotel reserveren we kaartjes voor de bus en de catamaran van 13.00 uur. Die van 7.00 uur in de ochtend is al vol, maar ach, dit is wel zo relaxed.

Vrijdag 31 juli.
Ontbijtje, nog even naar de Seven Eleven supermarkt voor sunscreen en tegen 12 uur met de bus richting de pier. We hebben minimaal aan bagage meegenomen en wat we niet nodig hebben met de fietsen in het hotel achtergelaten. Bij de pier is het enorm druk. Zo kan het dus ook in Thailand zijn, het stikt er van de westerse toeristen voor de eilanden Ko Tao,

Ko Phangan (met de beroemde full moon party op 1 augustus) en Ko Samui. Dat zijn we op onze fietstocht niet gewend. De boot vertrekt i.p.v. 13.00 uur tegen 14.00 uur. Een toerist was haar telefoon kwijt en alle bagage moest weer losgemaakt worden om te kunnen zoeken naar haar bagage. Gelukkig zat haar telefoon er in en was ze dolblij. Maar ik vind het eigenlijk van de gekke dat dit zo gaat, door haar een klein uur vertraging! Zou niet moeten kunnen.

Om half 4 arriveren we op Ko Tao en regel ik direct de snorkeltrip voor dé volgende dag en reserveer ik de boottickets voor zondagmiddag terug. De catamaran blijkt al vol te zijn, ok, dan de langzame boot die er 3 uur i.p.v. 1,5 uur over doet. En dan blijkt er een extra catamaran te worden ingezet. Nou dat is dan toch wel fijn.

Met de pick up service van Aukotan Place waar we twee nachten verblijven zijn we snel in een open bakkie op bestemming. Leuke plek, douchen en eten! We hebben sinds het ontbijt nauwelijks meer iets gehad. Altijd wel een gedoetje om een tentje te kiezen met voor elk wat wils. Zoals nu heeft Hidde iets op Tripadvisor uitgezocht met goede beoordelingen maar dat blijkt er niet meer te zijn of we kunnen het niet vinden. We lopen naar de baai en gaan eten bij Koppee. Heerlijke smoothies en ik kies voor Indiaas eten ‘Vegetables tikka massala met naan bread’, heerlijk! Ook de jongens zijn erg te spreken over hun chicken wings.

In het donker lopen we terug naar ons hotel. Onderweg scoort Jitse nog een voetbaltenue (namaak) van Manchester City. Hij pingelt er 50 Baht af en krijgt het voor 350 Baht mee, zeg een dikke €10, koopje dus! Daarna lekker slapen in een heerlijk en niet heel hard bed.

Zaterdag 1 augustus.

  • Facebook
  • Twitter
Vandaag snorkelen. Ik heb er helemaal zin in. Ik ben om half zeven wakker, download de Volkskrant op de iPad en lees hem vluchtig door, weinig nieuws. We ontbijten om acht uur met een continental breakfast. Mmm, niet zo geweldig. Alleen maar zoet maar gelukkig ook muesli met wat yoghurt, net te doen. Ik weet niet wat voor ideeën ze hier hebben over het westerse ontbijt maar deze is wel bijzonder (éénzijdig).

Om negen uur worden we opgehaald met een bakkie en gaan we naar de pier voor de boot. We krijgen een masker met snorkel en varen rond tien uur weg. We zullen op vijf verschillende plekken aanleggen en zo rond het hele eiland varen. De eerste plek is direct mooi, helder water met geweldige mooie gekleurde vissen. Het blijft bijzonder die wereld onder water. Ik kan me dat ook nog herinneren van Nieuw Zeeland toen ik daar in 1994 mijn PADI haalde. Dat ik er zo verbaasd over was dat er onder water ook nog een hele wereld is met bergen, heuvels en allerlei dieren. Verbaasd in de zin dat ik daar eigenlijk nooit zo bij stil stond. En nu tijdens het snorkelen komt dat weer terug. We spartelen een half uur rond en gaan dan verder naar de volgende plek. Een plek met hoogteverschillen, anemonen, koralen, een felle oranje kwal…. Allemaal supermooi om te zien. Zoveel verschillende vissen, kleuren, vormen, echte beauty’s. Fel geel/oranje, helemaal donkerblauw op het zwarte af, blauw met groen en stippen, schutkleuren, niet te beschrijven. Met de GoPro filmt Jan de onderwaterwereld. Bij de derde snorkelplek krijgen we ook lunch, voor iedereen een lunchbox met rijst, ei en wat groenten. Daarnaast is er onbeperkt water, thee, koffie, koekjes en twee maal vers fruit: ananas en meloen. De laatste plek is een klein eilandje naast Ko Tao. We moeten er apart 100 Baht voor betalen, zo niet dan blijf je op de boot. Wij gaan natuurlijk van de boot en zien de grootste vissen tot nu toe en krijgen de heftigste moessonbui tot nu toe over ons heen. De wind en de zee zijn inmiddels redelijk onstuimig en slingerend gaat de boot terug naar de pier. Om 17.00 uur zijn we terug bij ons hotel na nog een leuke en hobbelige rondtocht in het open bakkie over het eiland vanwege de verschillende gasten die afgezet moesten worden. De dag sluiten we weer af met een lekkere maaltijd, voor mij dit keer coconut creamsoup met vegetables en lemongrass!, heerlijk vind ik die. ’s Avonds app ik nog even met Emmy, onze buurvrouw twee huizen verder op de hoek van onze straat in NL. Zij zijn ook met z’n vieren in Thailand. Doen een andere route maar gingen vandaag ook snorkelen op Ko Samui. Erg leuk om wat ervaringen en foto’s uit te wisselen. Zij hebben ook een supermooie dag gehad.

En ik app met Tilly, zij zitten met z’n vieren op Curacao en duiken daar. Zij vliegen dit weekend terug en zijn dan zondagochtend weer in NL.

Zondag 2 augustus.
Vandaag gaan we alweer terug naar het vasteland. We gaan tegen tien uur richting de pier en bekijken de winkels die in dat gedeelte van het eiland zijn. Echt heel toeristisch, heel veel winkels met kleding, slippers, zonnebrillen, eettentjes, duikscholen. Veel namaakspullen die je haast niet van echt kan onderscheiden. Jitse scoort een nep Ray Ban zonnebril voor € 5 en Hidde Hawaii teenslippers voor € 4. Na de lunch en nog even strand vertrekt de boot alweer een uur te laat richting Chumpon waar we tegen half zes zijn. Terug bij het hotel scoor ik bij de Seven Eleven nog 5 liter water voor morgen onderweg en op de avond foodmarkt 10 bananen voor het eerste ontbijt. We staan morgenochtend om kwart over vijf op en willen weer om zes uur op de fiets zitten. De komende drie dagen gaan we fietsen door heuvelachtig terrein. Het is gedaan met de vlakke weg. Ik ben benieuwd hoe dat de jongens zal afgaan. Er staat 65 km op het programma en de voorspelling is dat het de komende twee dagen bewolkt is. Dat is wel fijn voor het fietsen.

Maandag 3 augustus.
We zitten weer (zonder ontbijt) op de fiets. We rijden de volle 65 km op de hoofdweg van Chumpon naar Kraburi, een weg te druk naar mijn zin. Al het vrachtverkeer met hun uitlaatgassen dendert ook over deze weg en dat vind ik niet fijn. De weg is afwisselend mooi en minder mooi. Maar het gaat wel heel voorspoedig. We fietsen de eerste 45 km vrijwel non stop door. Dan begint het te regenen en schuilen we bij 4 Thaise vrouwen aan de kant van de weg bij iets wat voor een winkeltje moet doorgaan. Maar we zitten lekker droog. Er worden zelfs twee krukjes voor ons bijgehaald terwijl er nog plaats is op de bank. Dochterlief wordt erbij gehaald die wat Engels spreekt en zo komt er toch iets van een gesprekje op gang in de zin waar we wonen, waar we vandaan komen en waar we heen gaan. Op mijn vraag of er een plek is om te ontbijten in hun dorp antwoordt ze ontkennend. Nee, dan kunnen we beter naar Kraburi gaan. Dus als de regen is gestopt besluiten we door te fietsen naar Kraburi. Na een paar km komen we echter een benzinepomp met een goede coffeebar tegen. Het is inmiddels ook weer harder gaan regenen dus we besluiten daar toch maar wat te drinken en te schuilen. Zoals overal in Thailand wordt er ook eten verkocht dus de jongens zitten al snel aan de gefrituurde kip en ik en Jan aan de gefrituurde banaan. Heerlijk bij de cappuccino, die overigens echt goed is. Ze kunnen het wel. Blijken ze ook nog overheerlijke fruitsmoothies te hebben waar Jitse en Jochem zich aan te goed doen. Hidde denkt vers fruit, mango, te scoren maar die is helaas nog keihard. Dat komt zo nu en dan voor van die miskopen, dat hoort erbij. Na nog een tweede cappuccino fietsen we het laatste stuk naar Kraburi waar we overnachten in Pannika Resort. Dit maal geen hotel maar echt basic. Ik had de jongens al voorbereid en dat was maar goed ook. Twee bungalows is echter niet voldoende en we nemen er nog een derde bij waar Jochem en ik samen ingaan. Kan Jan een nachtje alleen snurken….

Aungkana Sinsup, de eigenaresse is alleraardigst en kent AWOL. Ook kent ze enkele woorden Nederlands. Natuurlijk is ze helemaal onder de indruk van de grote jongens en Jochem vindt ze een schatje. Ze neemt ons allemaal op de foto met haar iPad.  Even later begint het toch te hozen, een enorme bui. En er is een water breakdown waardoor er niet gedouched kan worden. Maar dat douchen kan sowieso niet m.u.v. in de kamer van Jochem en mij. Wel staat er een grote ton met water en schep zodat Jochem en ik ons op de Aziatische manier wassen, ook heerlijk fris. Een uurtje later kunnen Jitse en Hidde alsnog douchen en gaan we daarna naar de markt voor de lunch. Ontelbaar veel kraampjes met voedsel. Je wijst aan wat je wilt hebben, ze doen het in een plastic zakje en vervolgens eet je het ergens op. Ik ga voor mihoen met een saus en een ei. Ik eet de heetste mihoen ever, mijn mond staat in brand. De verkoopster komt water brengen en omstanders hebben de grootste lol. Met wat komkommer erbij gaat het na een tijdje wel weer. Jan scoort loempiaatjes, vis en kip. En de jongens eten weer kip met een lemonshake. De gefrituurde kip is geweldig in Thailand. Met het fruit heeft Hidde wederom geen geluk. Hij denkt nu verse ananas te kopen maar het is iets vies zoet kleverigs, het gaat net als de mango van vanochtend naar de prullenbak. We lopen nog wat over de markt en kijken onze ogen uit. Zoveel eten dat wij niet kennen. Maar appels hebben ze ook en ik koop 4 granny smiths, geïmporteerd uit Amerika.

  • Facebook
  • Twitter
Appels blijven ook lekker. Bij de drogist  koop ik voor 10 Baht een mondkapje, eens zien hoe dat voelt en bevalt met al die ongezonde uitlaatgassen. Ik vind het al snel heel benauwd met zo’n ding over mijn mond. We gaan terug en lummelen de rest van de middag met lezen, een spelletje monopoly op de iPad en internet (dat dan weer wel). En terwijl ik dit op bed zit te tikken kom ik erachter dat er wel een matrashoes is maar niet iets van een dekentje of dekbed. Dus ik naar Aungkana en om dekentjes gevraagd. Die heeft ze gelukkig wel zodat we vannacht wel iets over ons heen hebben. ’s Avonds moet er natuurlijk nog een keer gegeten worden.

Dinsdag 4 augustus.
We krijgen om 06.15 uur ontbijt van Aungkana. Van andere reizigers hebben we gehoord dat ze een goed ontbijt maakt, vooral veel en dat klopt ook vind ik. Geroosterd brood, gebakken ei, jus d’orange…. De heren vinden het wit brood echter niet zo vullen, tja.

Na een hartelijk afscheid met foto’s vervolgen we onze weg naar Ranong, een vrij grote plaats. We blijven helaas de vrij drukke hoofdweg 4 volgen maar het uitzicht vergoedt veel. De bergen, de palmen, kokos- en bananenbomen en de weg die er slingerend stijgend en dalend doorheen gaat. En dat maakt het zwaar voor Jochem, dit klimmen heeft hij nog niet eerder gehad. Na 15 km nemen Hidde en Jan elk een tas van hem over, dat scheelt toch weer iets. Ik blijf de hele tijd bij hem fietsen en wordt zelf ook wel moe van dit fietstempo. Als je niet je eigen tempo rijdt dan vraagt dat meer energie dan in je eigen ritme rijden. En zo rollen we de ene naar de andere heuvel over, rijgen de km zich aaneen en zijn we om 11.00 uur en 43 km in de benen bij de waterval,. Daar begint een klimmetje van 2 km. Jan, Jitse en Jochem wachten daar op ons bij een eenvoudig restaurantje. We eten fried rice die erg lekker is en vermaken ons met de talloze poezen die er zijn. We beginnen om twaalf uur aan onze ‘klim’ die uiteindelijk weinig voorstelt, zelfs Jochem fietst ‘m in 1 keer naar boven. Toch hartstikke goed gedaan. Want de vrachtwagens hebben er wel moeite mee, die gaan heel langzaam zwaar ronkend en met veel zwarte rook naar boven, daar moet je niet vlak achter fietsen. Ik heb voor de gein mijn mondkapje op gedaan. Boven wacht een heerlijke afdaling van 8%. Tijdens de afdaling zie ik vanuit mijn ooghoek zomaar een  goed koffietentje, als ik dat had geweten! Ik heb nog geen koffie op vandaag. Dan zijn we onverwacht snel bij Phutara Resort. Heerlijk douchen, ik voel me zo vies!

We hebben een binnen- en buitendouche en buiten blijkt er in de plant een schattige kleine squirrel te zitten. Echt een schatje om te zien hoe die zich vastklampt aan de stengels. Jan maakt een paar mooie foto’s.

Na het zwemmen besluit ik Jochem’s voorwiel eruit te halen en er een nieuwe band om te leggen, hij is weer leeggelopen. Dat gaat allemaal vlot maar eenmaal teruggezet blijkt de rem aan te lopen. Daar word ik goed chagrijnig van en bij Jan is het al niet beter omdat hij de filmpjes van de GoPro niet overgezet krijgt op de iPad. Samen proberen we ruziënd het wiel er goed in te krijgen maar wat we ook proberen, het wordt niet beter. Jan doet aan wat trial en error en kijkt of hij de rem nog vaster of losser kan draaien. Daartoe opent hij een plaatje en komt er olie vrij. Ik denk nog, ‘doe niet als je niet weet wat je doet’ en zijn actie helpt ook niet. We besluiten naar de fietsenmaker te gaan om de rem goed te krijgen.

  • Facebook
  • Twitter
Zo kan Jochem niet fietsen. We gaan met z’n tweeën, ik op Jochem’s fiets. Ne enig vragen is na 9 km de fietsenmaker gevonden. Een hippe winkel ‘168’ met iemand die goed Engels spreekt, wel zo handig. Hij is wel in staat het wiel er zo in te zetten dat die niet meer aanloopt. Maar de lekkende rem doordat Jan het plaatje heeft losgedraaid blijkt een ernstig probleem te zijn. De druk is eraf waardoor de rem het niet meer doet. We kunnen de fiets achterlaten en de volgende dag tot rond 10.00 uur ophalen. Dat is natuurlijk niet handig voor wat we moeten fietsen maar we hebben geen keus, het moet gemaakt worden.

Jan kan op de fiets terug en de man belt voor mij het hotel of ze me kunnen komen halen. Zo gezegd zo gedaan en even later zit ik in een luxe auto terug naar het hotel. Ik ben er iets eerder dan Jan en het is inmiddels zes uur. Aanvankelijk hadden we in de stad willen eten maar daar hebben we de energie niet meer voor en we eten dus bij het hotel. Het is heel lekker en terwijl we eten begint het toch te regenen, waanzinnig veel water komt er naar beneden. Ik heb het net op als de hotelmanager komt met de mededeling dat de fiets al klaar is. Wat een verrassing en wat een service! Ik ga opnieuw met hem in de auto en we halen de fiets op. Ik bedank hen uitbundig. Schade 400 Baht voor nieuwe olie en 200 Baht voor het heen en weer rijden. Terug bij het hotel heb ik nog steeds trek en bestel nog maar een fried rice.

Jan heeft ondertussen de weersverwachting opgezocht en het blijkt vanaf middernacht voor 24 uur flink te gaan regenen, in totaal zo’n 40 mm en gem. 4 mm per uur. Dat is niet fijn voor de jongens. We overleggen en Hidde wil wel fietsen in de regen. Jitse en Jochem kiezen voor een taxi en zo regelen we met hulp van de hotelmanager voor hen om 9.00 uur de volgende ochtend een taxi. Voor 1500 Baht worden ze incl. de fietsen 65 km verderop gebracht naar Laem Son Nationaal Park waar we zullen verblijven in Wasana. Wasana is van Boudewijn Boers, een Nederlander die met een Thaise vrouw getrouwd is. Ik breng hem per email nog even op de hoogte van de situatie en dan lekker slapen! Al met al een intensieve dag.

Woensdag 5 augustus.
Na een vrij waardeloos ontbijt staat om 9.00 uur de taxi voor. Hidde klaagt zomaar dat hij zich niet zo lekker voelt. Er is nog wel plek in de taxi dus gaan ze met z’n drieën. We zwaaien hen uit, wachten nog een bui af en stappen dan op de fiets. We zijn nog maar een kleine

10 km verder en het begint toch te hozen. Wachten heeft geen zin dus we begeven ons in de moessonbui en dat blijft zo tot ongeveer een uur voor het einde. We rijden dik 50 km in de moesson. Geen pretje maar alles went. Zolang het er niet te hard bij waait en er niet teveel water op de weg ligt is het te doen. We stoppen 1 keer voor een kopje koffie bij een mini tentje aan de kant van de weg, alleraardigste mensen, we krijgen er gesuikerde crackers bij. Om kwart over één zijn we bij Boudewijn Boers resort Wasana. De jongens zijn met hem weg naar de pier. Wij gaan een hapje eten en na een uurtje arriveren de jongens ook. Boudewijn heeft hen van alles laten zien en verteld over de effecten van de tsunami op tweede kerstdag 2004, 230.000 doden. Onvoorstelbaar veel, niet te bevatten. We kijken de volgende dag nog filmpjes terug over de tsunami. De beelden van toen komen ineens veel dichter bij nu we zelf in het gebied zijn. Aan het eind van de middag willen Jan en ik nog even naar de pier. We zien al wel een zware moessonbui aankomen maar we denken dat het nog wel kan. Niet dus. Net als ik aan het fietsen ben naar het uiteinde van de pier begint het vreselijk te waaien. Ik moet lopen en mijn fiets wordt zelfs een stukje opgetild. Ik zie Jan komen en roep zo hard als ik kan dat hij niet de pier moet opgaan. Ik haast mij in veiligheid onder een afdak van de vissers, maak mij klein en laat de enorme bui en wind over mij heenkomen. Ik ben spoedig helemaal doorweekt. Jan komt mij lopend ophalen en samen gaan we, als de ergste regen is geweest, gebukt de pier af. Onvoorstelbaar hoe het hier ook te keer kan gaan. Het snorkelen voor morgen is zeker geen optie, daarvoor is de zee te ruw. Hoe jammer. ‘s Avonds bij het eten vertelt Boudewijn veel over Thailand en de tsunami, erg interessant om allemaal te horen. Volgens hem is Thailand hard aan het veranderen in een Amerikaans Thailand. Het oude boeddhistische Thailand met haar vriendelijke vrijgevigheid wordt steeds minder. Het draait helaas steeds meer om het geld. We hebben een gezellige avond en het is fijn om inside informatie te krijgen van iemand die al ruim 30 jaar hier woont.

Donderdag 6 augustus.

  • Facebook
  • Twitter
Omdat we niet kunnen snorkelen blijven we geen 2 nachten zoals we van plan waren maar trekken we verder. De vorige dag heeft Boudewijn voor ons geregeld dat we door de chauffeur van de schoolbus voor 1200 Baht zo’n 50 km verderop kunnen worden gebracht. We doen dit omdat het een dagafstand is van 90 km met een klim en dat vinden we te ver voor Jochem. Om tien voor negen is hij er al en we laden de fietsen en ons zelf in. Ik geef alvast het afgesproken bedrag en we nemen afscheid van Boudewijn.  Als we willen wegrijden komt de vrouw van de chauffeur op haar brommertje aanrijden. Ze praten met elkaar en dan rijdt hij terug het terrein op! Wat is er aan de hand? De vrouw van Boudewijn vertelt dat ze 2000 Baht willen hebben! Onder het mom van dat ze dachten dat het om 2 mensen en 2 fietsen ging. Maar dat is helemaal niet waar, we hadden het echt duidelijk afgesproken gisteren. Ook voor 1500 Baht willen ze het niet. Nou dan maar niet. Ik ben kwaad en we laden de heleboel weer uit, stik er maar in. Dan ook geen cent van ons. Boudewijn had al verteld dat moslimvrouwen het hier voor het zeggen hebben en dat de man volgt. Nou, dat was in dit geval duidelijk te zien.

Op advies van Boudewijn rijden we vervolgens met de fiets 16 km naar Kapoe waar we vervolgens eenzelfde busje kunnen regelen. Er is iemand die een paar woorden Engels spreekt en dat is voldoende. De fietsen gaan bovenop en wij met mijn fiets in de bus. Weliswaar betalen we hiervoor ook 2000 Baht maar nu wel helemaal tot aan het Khuraburi Greenview Resort, vanaf hier totaal 75 km en 45 km verder dan we van plan waren. We doen dat omdat er zoveel regen in de lucht zit. Regen die er ongenadig uitvalt tijdens de rit. Wat gaat het tekeer, goede beslissing dus. Tegen half een zijn we er. Een prachtige plek. Fantastisch gelegen in tropisch regenwoud en hele mooie authentieke huisjes. We hebben een kleien huis, rond, uit leem opgetrokken met rieten dak. In het hoogseizoen niet te betalen maar nu wel te doen. Douchen, eten en kleding wassen! We hebben zoveel vieze kleding die stinkt. Eerst wil het hotel het niet doen, only bij piece, maar dat is financieel natuurlijk niet te doen met 5 kg was. Naar het dorp fietsen, 12 km, de selfservice is ook niet aantrekkelijk. Ik ga nog een keer naar de lobby voor informatie over de laundry in het dorp, tref iemand anders en nu lukt het wel om de was te laten doen per kg. 50 Baht per kg dus helemaal goed, hebben we morgen weer frisse kleren voor 250 Baht.

En dan: wat zullen we morgen doen? De hele dag bij het hotel is niet leuk en we besluiten een trip naar o.a. het zogenaamde James Bond Island bij “Phang Nga” te maken waar de film

‘The Man met de Golden Gun’ is opgenomen. Prachtige natuur met Karstgebergte waar we doorheen varen, bezoek van een grot, we gaan het zien. We nemen de gok wat betreft het weer, het is te hopen dat we voldoende zien en niet alleen maar in de regen zitten. Vandaag valt er alleen nog maar meer en meer regen, onvoorstelbare hoeveelheden.

Vrijdag 7 augustus.

  • Facebook
  • Twitter
Om 9.00 uur vertrekken we in een comfortabel busje naar Phang Nga. Onderweg komt de regen met bakken uit de lucht, wat gaat dat worden vandaag?

Om half elf zijn we bij de pier en stappen over in een longtail boot. De naam zegt het al; ze zijn langwerpig en vaak geschilderd in allerlei vrolijke kleuren. Er staat een local aan het roer die de boot bestuurt. In dit geval een jongen die denk ik net een jaar ouder is dan Jitse. De motor is een automotor met heuse versnellingen en steekt enorm lang uit achter de boot, als een soort zeis. Het ziet er bijzonder uit en je kunt er goed snelheid mee maken. Het Karstgebergte in de zee is prachtig, ondanks dat de lucht en het water grijs en grauw zijn. Als het helder is met blauwe lucht en blauw water dan moet het werkelijk sprookjesachtig zijn. Wij moeten ons vandaag dus wat behelpen…. Het Karstgebergte rijst vrij loodrecht op uit zee, is begroeid met bomen en bestaat uit limestone met mooie kleuren. Feeëriek. Na zo’n half uur varen bereiken we het James Bond Island. Het is toch nog vrij toeristisch ondanks dat het low season is. Eigenlijk belachelijk dat zo’n filmopname van James Bond zo’n plek zo aantrekkelijk maakt. Maar een mooie plek is het wel. Na de nodige foto’s gaan we met de boot naar een moslim vissersgemeenschap waar we lunchen. Er staat een moskee en alles is op het water gebouwd. Het is een lange pier met allemaal restaurants waar we zo aan tafel kunnen. Dit is dagelijkse business en zo wordt de vissersgemeenschap gesteund. Massa’s toeristen komen hier voor lunch: vis, omeletten, rijst, ananas, groenten, kip met groenten en cashewnoten, gefrituurde kip en prawns, allemaal verrukkelijk!

  • Facebook
  • Twitter
Na de lunch varen we terug naar de auto om door te rijden voor het bezoek aan een grot. Onderweg halen we nog cappuccino bij Amazon, de Thaise versie van Starbucks met in dit geval echt wel lekkere koffie. Eenmaal bij de cave blijkt dat we daar niet in kunnen door de hevige regenval. Balen maar het is niet anders. We besluiten een canoetrip door het mangrovebos te maken. We rijden het hele stuk weer terug, nemen een afslag en hobbelen dan langs rubberplantages en armoedige huisjes naar het water. De kano’s staan klaar met een handdoekje erin en we verdelen ons over vier kano’s. Hidde en Jitse gaan samen en hebben vervolgens veel gedoe in het besturen van de boot. Hidde die Jitse maar aanwijzingen geeft die hij niet echt opvolgt.  Jan, Jochem en ik zitten voor in een kano en hoeven niks te doen. Dat is voor even wel leuk maar daarna vraag ik of ik zelf mag kanoën, dat vind ik toch leuker. Mooi tochtje door het mangrovebos. Al die geluiden die wij niet kennen, de kreekjes, de wortels van de mangrovebomen. Er staan netten voor het vangen van krabben. ’s Avonds trekt het water weg, dan is het shallow en kun je er zelfs lopen. Daarnaast biedt de mangrove bescherming voor evt. toekomstige tsunami’s. Die vangt de golven op zodat ze niet in alle heftigheid aan land komen. We vinden nog een paar grote krabben in een net en gaan dan weer aan wal. Precies om half zes zijn we terug bij het resort na nog een korte stop bij een minimart. Altijd leuk om te zien wat ze hebben en wordt die ook weer gespekt met onze aankopen van anti muggenspray, betadine, blikje bier, wat chips en een yoghurtje.

Zaterdag 8 – zondag 9 augustus.

  • Facebook
  • Twitter
Het regent hard, heel hard en fietsen is jammer genoeg geen optie. Ik informeer of het mogelijk is ons rechtstreeks naar het Nationaal Park Khao Sok te laten brengen. Dat is niet direct eenvoudig. Er is een grote auto maar die komt de heuvel niet op, de schoolbus is bezet vanwege activiteiten en in de minivan past niet alles. Uiteindelijk komt het erop neer dat wij met mijn fiets in de minivan gaan en de andere fietsen in een pickup. Kosten 2000 Baht voor de minivan en 800 Baht voor de pickup.

In de stromende regen rijden we naar Khao Sok waarvan het laatste gedeelte door schitterende natuur: we zijn in de jungle. De varens, de palmbomen, het Karstgebergte, prachtig om te zien. Ons onderkomen ‘Top Three Riverhuts’ is het niet. De sfeer bevalt me niet, het is oud en krakkemikkig. Het is natuurlijk een groot contrast met Greenview Resort waar we net vandaan komen maar dan nog. Enfin, twee nachten lukt ook wel weer. Wat gaan we hier doen? Na wat oriëntatie op de jungleactiviteiten besluiten we die middag rivertubing te doen. Zondag doen we een combinatie van een wandeling, elephant rit en canoetrip.

Rivertubing is zittend in een autoband de rivier af. We gaan met drie andere Nederlandse jongens en een paar instructeurs. Door de vele regen stroomt de rivier snel, vooral daar waar we beginnen. Het eerste stukje is dan ook niet fijn. Ik weet nog niet hoe je kunt sturen en met de instructeur vliegen we door struiken en tussen bomen door. Jochem valt eruit, moet er weer in en op een gegeven moment zien we hem en zijn instructeur niet meer. Tijd onderweg om van de omgeving te genieten is er niet echt. Maar na enige gewenning is het wel leuk om te doen, zeker als de rivier wat rustiger is. Door de snelle stroming zijn we na een half uur al op de plek waar we eruit moeten. Jochem arriveert even later, het was niet helemaal goed gegaan met zijn instructeur. Gelukkig is Jochem wel vertrouwd met water en heeft hij zich prima gered.

De volgende dag vertrekken we niet om half negen voor de wandeling.

’s Nachts is de stroom uitgevallen waardoor het maken van ontbijt nogal wat vertraging oploopt. De nacht was überhaupt niet fijn. Zo’n boomhut aan de rivier lijkt dan wel fijn maar het water maakt vreselijk veel lawaai en de bedompte kamer stonk vreselijk naar kamfer.  ik voelde me er echt ongelukkig. Nee, de sfeer in dit resort is voor mij niet goed.

Om half tien gaan we op pad en we zijn om half twaalf terug. Een wandeling van niks! Dat hadden we zelf ook wel kunnen doen. We hebben wel wat meer indruk van de jungle gekregen maar daar houdt het ook wel mee op. Dit is het geld absoluut niet waard. Ik zeg de ‘gids’ dat het niet ok is, we zouden vier uur op pad zijn. Als tegemoetkoming mogen we zelf onze lunch kiezen maar dat is absoluut niet een verbetering en was ook niet de bedoeling. We moeten bijna weer een uur wachten, krijg ik alsnog soep met kip terwijl ik uitdrukkelijk de vegetarische variant had besteld. Terwijl het eten wat iedereen krijgt er heel goed uitziet.

Tenslotte de canoetrip op de rivier, deels eenzelfde stukje als met de tube maar nu heb ik wel tijd om te kijken. We zien apen, horen vogels, zien een slang, limestone rotsen en zoveel soorten groen……

We sluiten de dag af bij de lokale ‘pizzaria’, zo staat het op het bord. Maar ze doen het best aardig. Ze hebben een houtoven en de pizza’s smaken de jongens goed. Ook de bruschetta vind ik voor Thaise begrippen goed gemaakt. Jan en ik houden het bij Thais eten.

Maandag 10 augustus.
Het is droog en de zon schijnt. Wat een feest, hier hadden we opgehoopt. Ik vertrek even voor negen uur met Hidde voor 80 km fietsen naar Phang Nga. Jan regelt een taxi voor de eerste 23 km met Jitse en Jochem. Er zitten twee klimmen op de route en dat wordt teveel voor Jochem. Hidde en ik fietsen denk ik 20 minuten bergopwaarts of ze komen ons al voorbij gereden. Dat hebben ze snel geregeld! We zien ze ’s middags tegen twee uur vlak voor het plaatsje Phang Nga terug.

  • Facebook
  • Twitter
Wat is fietsen toch anders dan in een auto. Het park uit fietsend hoor ik de meest bijzondere vogels. Eén vogel klinkt als een brandweersirene, heel grappig om te horen. Ondanks de hitte vind ik het heerlijk om weer op de fiets te zitten. De eerste klim hebben we vlot gedaan en daarna krijgen we heerlijk 15 km een vlakke en rustige weg. Rond half elf hebben we een korte stop. Daarna volgt, afgezien van de heuvels, de zwaarste klim van vandaag. Ik noem het de geestesklim omdat je op het hoogste punt bij de geestjes huisjes bent. De klim is denk ik maar dik 2 km maar zeker het laatste stukje is heel pittig. Helemaal in de brandende zon. Ik vraag mij af hoe Jan dit met de jongens gefietst heeft. Het is zo pittig dat ik in de laatste bocht afstap en Hidde mij voorbij fietst! Na eventjes lopen ben ik boven en stopt er een pick up truck voor mij. Hij wil mij wel naar Phang Nga brengen. Heel aardig maar ik bedank voor het vriendelijke aanbod. Ik vertel hem dat we met z’n vijven fietsen, dat begrijpt hij. Een heerlijke afdaling volgt en op en neer gaat het verder. Hidde heeft er aardig het tempo in en tijd voor een foto is er niet. Bij een tentje kopen we water en even verderop ga ik onder een afdakje zitten om wat noten gedroogd fruit te eten. Om die 80 km nu helemaal door te sjezen. We fietsen door en vlak voor het stadje hoor ik in 1 keer keihard mijn naam roepen. Jan ziet ons voorbij fietsen. Ze zitten aan de overkant van de weg wat te drinken. Komen we tegelijk aan! Ik zoek ook de schaduw op en krijg een lekkere iced coffee. Daar ben ik ook echt aan toe, ik ben – en dan met name mijn hoofd – oververhit. Maar de koffie helpt goed en ik voel me snel een stuk beter. Ik vind dat Jochem en Jitse heel goed gefietst hebben op die heuvelachtige weg en zware klim. Voor Jochem was de klim wel berezwaar, heeft ook gehuild maar hij heeft het uiteindelijk heel goed gedaan, grensverleggend, chapeau!

Al snel zijn we bij ons hotel Taweesuk, douchen en eten. Maar niet voordat we vrijwel al onze stinkende en natte kleding hebben afgegeven om te laten wassen. Hoe erg kan iets stinken. Het blijkt de volgende ochtend in totaal 11 kg te zijn voor 550 Baht. Maar zo heerlijk die frisse was.

  • Facebook
  • Twitter
Voor het eten komen we na omzwervingen en aanwijzingen van de lokale bevolking terecht bij Lom Soi aan de rivier. Heel leuk plekje en fantastisch eten. Wat smaakt dat geweldig na zo’n dag en ook heerlijk dat het droog blijft. Hidde en Jitse begrijpen de kaart niet helemaal en dat resulteert in twee enorme gefrituurde vissen voor Hidde en Jitse terwijl ze daarnaast ook ander eten hadden besteld. Hoe krijgen we dat eten allemaal op? Het lukt echter vrij goed om het meeste op te eten. Wat grappig is dat de jongens bij elke vis die ze eten, blijven zeggen dat de vis van opa het lekkerst is. Groot compliment voor opa!

Na het eten regelen Jan en ik nog een boottochtje voor de volgende middag. Helemaal op maat gemaakt. Weliswaar hetzelfde gebied als we vanuit Kuraburi Greenview Resort hebben gedaan afgelopen vrijdag maar nu hopen we op blauwe lucht met zon! Terug in het hotel app ik nog uitgebreid met Tilly en Emmy.

Dinsdag 11 augustus.
’s Ochtends valt de regen met bakken uit de lucht, helaas, helaas. Na het ontbijt cancelen we zonder moeite ons geplande boottochtje. Alternatief: naar de bioscoop naar Mission Impossible 5 met Tom Cruise? Helemaal Thais spoken dus we moeten het hebben van het begrijpen van de film. Jitse en Hidde gaan met Jan erheen. Jochem en ik kiezen voor Thaise massage in het hotel. En Hidde die snoeperd wil na de film ook nog wel een massage. Dan valt mijn oog op mijn telefoon en zie ik dat ik een bericht heb van onze buurman Pieter. Ik open het bericht en ben verbijsterd over wat ik lees. Paula Vogelzang, mijn studiegenoot van psychologie en lange tijd goede vriendin is 8 augustus overleden. De rest van de dag is wat raar. Met behulp van lieve schoonzus Johanna regel ik eind van de dag bloemen voor Paula. Vakantie is dan even heel relatief, hoe belangrijk ik het ook vind.

Ik onderga de massage die Thais hardhandig is maar ze kan het heel goed, ik word er heel energiek van. Ondanks het hardhandige ook super lekker.

Woensdag 12 augustus.
Onze laatste fietsdag, 70 km, naar het Golddiggers Resort bij Phuket Airport. Jitse en Jochem hebben daar geen zin in en zij mogen alweer met de taxi.

Maar Jan en ik hebben er juist wel veel zin in. Hidde uiteindelijk ook niet als hij ziet dat het regent. Zij vertrekken om 9 uur met de pickup en wij gaan eerst ontbijten.

Om 10.00 uur, als we de fried rice met omelet en cappuccino op hebben, is het droog en stappen we op de fiets. We rijden die dag een prachtige route over rustige, bochtige en smalle jungle weggetjes. De vogels zingen ons toe terwijl we door mangrove dorpjes rijden. Af en toe hebben we een klimmetje. Na verloop van tijd begint het toch te miezeren maar gelukkig geen heftige moessonregen, die valt steeds voor ons uit. We kunnen zien dat het gigantisch geregend heeft; er liggen enorme plassen op de weg en het water stroomt over de weg. Er is door een landverschuiving een elektriciteitsmast afgebroken en dat geeft een enorme ravage.

  • Facebook
  • Twitter
 Dikke staalkabels gewoon door midden, ongelofelijk. We hebben eerder in de week op televisie ook beelden van Phuket gezien met de vele overstromingen en dat wordt nu wel zichtbaar. Voordat we de laatste 20 km naar Phuket rijden eten we verse ananas op de stoep bij de tempel en kopen we wat kleine koekjes die aan de kant van de weg vers worden gemaakt. Die worden gemaakt ter ere van Queensday waar we verder niet zo heel veel van merken. De laatste 20 km over de hoofdweg is niet fijn, vreselijk druk met hard rijdende auto’s. We rijden langs Phuket airport, moeten nog om een wegverzakking heen vanwege de vele regen en zijn dan bij ons resort. Mission completed! Wat een leuke reis, wat heb ik genoten van het fietsen ondanks dat het bij tijden echt afzien was met de hitte, het enorme zweten of juist de vele regen die viel.

Nog twee dagen te gaan bij Nai Yang Beach, een prachtig strand dat in 2004 volledig geteisterd is door de tsunami. We hopen op nog wat zon voor de komende twee dagen…

Donderdag 13 augustus.
Ik word om zeven uur wakker en besluit naar het strand te gaan. Er is zowaar een zwak zonnetje en het ziet er goed uit voor vandaag. De koffieshop is al open en ik haal er een cappuccino. Op het strand is niemand en ik drink een heerlijke koffie zittend op een boomstam. De golven rollen met een flinke klap op het strand, altijd rustgevend. Ik maak er een kort filmpje van en loop de zee in. Het water is heerlijk warm, altijd hier. Ik blijf het bijzonder vinden dat het water zo warm is.

Als ik terugkom vraagt Jan ‘wat is er met jouw teva’s gebeurd, die ene is helemaal kapot’. Ik denk ‘huh, Jochem heeft ze gisteravond aan gehad dus dat kan toch helemaal niet’. Ik loop naar buiten en zie mijn hardloopschoenen staan…. totaal geruïneerd! De lip van de schoen is weggevreten en van de veters is niks meer over. Jeetje mina, mijn goede (en dure) schoenen waar ik zo lekker op loop. Ook Jan zijn schoen is beschadigd. Ik loop naar het huisje van de jongens en zie daar de ravage van mijn teva’s: het bandje is er helemaal afgevreten, die kan ik direct weggooien. Ook Jochem’s fietsschoen is aangevreten en zijn zool is helemaal weg. De eigenaar van het resort denkt dat het waarschijnlijk een jonge hond is geweest die heeft lopen knagen aan de “lekkerst” ruikende schoenen. Want ze stonken vreselijk van al dat zweet en die vochtigheid. Mijn teva’s kan ik direct weggooien en van mijn hardloopschoenen wil ik het nog aanzien. We maken eerst nog foto’s voor de verzekering, wie weet. Wat ongelooflijk zonde en balen, dat verwacht je toch niet. Even later vinden we het afgevreten bandje van mijn teva bij de bosjes met stukken van Jochem’s zool. En later die dag vinden we nog een halve zool van Jochem’s op straat.

  • Facebook
  • Twitter
Na deze onaangename verrassing op de vroege ochtend gaan we om half negen met de taxi naar Phuket town waar we bijna een uur doen over 30 km, zo druk is het op de weg. Jochem wil er een paar souvenirs kopen en heel misschien willen Jan en Hidde een pak laten maken. Maar Phuket is groot, warm en druk. We moeten nog ontbijten en voor we een beetje op pad zijn is het al twaalf uur. Jochem heeft zijn cadeautjes en ik voor Judy voor het lenen van de fietstassen ook. Een pak laten maken voor de heren zit er niet meer in, veel te veel gedoe. Dus om 13.00 uur zitten we alweer aan de lunch na het kleine beetje yoghurt in de ochtend. Phuket town heeft in het centrum deels een Chino Portugese stijl wat leuk is om te zien. Verder heeft het een paar sfeervolle straatjes met leuke koffie – en eettentjes en veel stoffenwinkels. Prachtige kleuren om te zien. Om half vijf zijn we terug bij het hotel en gaan we naar het strand om foto’s te maken van onze fietsen op het strand. Daarna ga ik zwemmen en we besluiten bij dezelfde tent als gisteren te gaan eten. Voor het eten zit ik nog even alleen aan zee en denk aan de begrafenis van Paula die nu aan de gang is. Ik pak de rouwkaart met haar foto en tekst er weer bij en denk aan onze veelvuldige sauna bezoekjes. Onbegrijpelijk dat ze er niet meer is.

Het eten is weer lekker zoals altijd. Wat een feest 4 weken lang. Straks moeten we het allemaal weer zelf doen. Wat ons blijft verbazen is dat het eten nooit tegelijk wordt opgediend. Er komt wat… en weer wat…. en dan weer wat. Het is regelmatig voorgekomen dat één of twee van ons het eten al op had en dat één nog niets had gehad. Of dat we niet wisten wat het precies was en voor wie. Zo begint Jochem vanavond aan zijn gefrituurde garnalen maar vindt ze toch erg hard…het blijkt de gefrituurde inktvis van Jan te zijn.

Vrijdag 14 augustus.
Onze laatste dag in Thailand begint voor mij om 7.00 uur met een fietsritje naar de airport waar ik mijn fiets ga laten inpakken. Bij het kantoortje van Sky Trade Services waar ik moet zijn ligt een meneer op de bank nog te slapen. Ik tik voorzichtig op de deur, hij is direct wakker. Ik wijs op mijn fiets beneden bij de trap 1 verdieping lager. Hij begrijpt direct wat ik bedoel en belt voor mij met een vrouw die Engels spreekt. Ze zegt dat ze er met een half uur is. Precies genoeg tijd voor mij om de trappers eraf te halen, stuur te draaien, lucht uit de banden te laten lopen en de meest kwetsbare onderdelen met noppenfolie te beschermen. Ze is er met een half uur en ik betaal 700 Baht voor het overige inpakwerk van de fiets, voor mijn vervoer terug naar het hotel èn het weer ophalen van ons allen om 18.00 uur vanavond naar het vliegveld. Dat is niet duur. Alleen een enkele reis met de taxi naar het vliegveld is al haast dat bedrag. Om 9.00 uur ben ik terug en duik in het zwembad. Ze zon schijnt uitbundig, Hidde ligt al op de ligstoel en ik volg zijn voorbeeld. Om 10.00 uur komt een pickup  de gehuurde fietsen ophalen en krijgen we onze 20.000 Baht borg terug. We betalen 200 Baht voor twee gebruikte banden. Helemaal goed, toch een mooi systeem zo. Tijd voor een laatste ontbijt aan het strand bij Peony. We hebben er zin in: yoghurt met muesli en fruit, fruitshakes en burgers. Weer een verwennerij met uitzicht op een prachtig blauwe zee. Na het ontbijt duiken de mannen als spelende dolfijnen de branding in waarvan ik een filmpje maak. Ik laat me nog een keer verwennen met een manicure en pedicure. Vele malen goedkoper dan thuis. Het is nog een heerlijke dag met strand, zwembad en nog één keer eten op het strand voor we om zes uur naar de luchthaven vertrekken. Mijn fiets is als een coconnetje keurig ingepakt, dat moet toch goed komen. We checken onze bagage in en vertrekken op tijd voor onze eerste vlucht naar Bangkok waar we om 22.00 uur zijn. Daar moeten we vervolgens bijna een km lopen voor het halen van onze boardingpas voor de vlucht naar Amsterdam bij China Airlines. Het gaat allemaal niet zo snel en we zitten uiteindelijk om middernacht weer een hapje te eten. Mijn fried rice is lekker maar heet, een waardige laatste hap!

Het vliegtuig vertrekt uiteindelijk een uur te laat; om 2.45 uur en we gaan direct slapen, moe als we zijn. We hebben een redelijke nacht en landen om 9.30 uur op Schiphol, blij dat we er zijn. Het is toch een heel eind vliegen, maar ja je moet er iets voor over hebben.

Einde van een heerlijke vakantie, echt iets anders dan we tot nu toe gedaan hebben.

Lekker nagenieten en dan: dreaming of new plans!