Lesgeven in Tonghai – China

CARLA en JELLE

 

  • Facebook
  • Twitter
Er zijn vele redenen waarom wij reizen met de fiets omdat we het zo ontzettend leuk vinden. Het is sportief, alle zintuigen komen aan bod en de actieradius is groot genoeg voor voldoende afwisseling. Hiernaast zijn voor ons belangrijke redenen: de laagdrempeligheid in het leggen van contacten en de flexibiliteit in het bepalen van de snelheid onderweg. Zeker als je zoals wij bij onze reis van Kunming naar Bangkok negen weken de tijd hebt, ben je niet gebonden aan een strak schema en aan meer dan een globale planning doen we dan ook niet. Zo hebben we onderweg alle vrijheid om flink door te fietsen als we daar zin in hebben en de omstandigheden dat toelaten, of juist spontaan extra dagen ergens te blijven als dat zo uitkomt. Voor ons is dat een hele relaxte manier van onderweg zijn.

Ook tijdens deze reis hebben we weer veel en heel verschillende mensen ontmoet. Een zekere openheid komen we altijd wel tegen. Dat kan variëren van een voorzichtige glimlach, een duim omhoog of juist uitbundige aanmoedigingen, toeteren, meerijden, vragen stellen, tot het aanbieden van drank, eten en soms zelfs een slaapplek.

 

In Tonghai, een plaats waar nauwelijks westerse toeristen komen met een mooi opgeknapt centrum in de provincie Yunnan in China, kregen we deze reis een wel heel bijzonder verzoek.

  • Facebook
  • Twitter

Tijdens het avondeten in een klein restaurantje, we hadden een gerecht gekozen door iets in een pan aan te wijzen, kwam de gastvrouw met een mobieltje in haar hand naar ons toe. Ze maakte met gebaren duidelijk, dat er iemand voor ons aan de telefoon was. Dat leek ons nogal stug, maar uiteraard namen we de mobiel wel over toen ze aandrong. En inderdaad, het was voor ons. De leraar Engels van de plaatselijke private school aan de lijn! De eigenaresse van het restaurant had hem gebeld om te melden dat er Engelstaligen in het restaurant aanwezig waren. Albert, zoals de leraar bleek te heten, wilde graag kennis komen maken. Dat leek ons een leuk idee. Wij aten ons bord leeg en werden vrijwel direct daarna begroet door de aangesnelde Albert. Aangezien hij de eerste Chinees was die wij deze reis tegenkwamen die Engels sprak, kregen we zomaar de kans eens wat te vragen over de gewoontes en het leven in China. Wat een buitenkansje! Albert had voor ons natuurlijk ook veel vragen en zo raakten we in een geanimeerd gesprek.

Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit: of wij de volgende morgen Engelse les wilden geven in zijn klas. Wat ontzettend gaaf en wat fijn dat we daar ook de tijd voor hadden

  • Facebook
  • Twitter

 deze reis. We mochten ook bij hem in zijn kleine guesthouse komen slapen, maar een hotel hadden we al geregeld dus dat aanbod sloegen we af. We moesten wel met hem mee naar zijn huis, zodat we konden zien waar en hoe hij woonde. We spraken af elkaar de volgende morgen om half negen in het restaurant te treffen, hij stond erop dat hij ons een ontbijt zou geven en daarna zouden we gezamenlijk naar school gaan. De volgende ochtend liepen we na het aangeboden ontbijt (noodles soup)  behoorlijk nieuwsgierig met Albert mee het schoolplein op. De klas waar wij moesten zijn was boven en we werden (nemen we aan, want we konden dat natuurlijk niet verstaan) voorgesteld aan zo’n vijfentwintig kinderen, in leeftijd variërend van vier tot twaalf jaar. Vervolgens werden we door de kinderen in het Engels welkom geheten en moest iedereen in het Engels zich voorstellen: naam, leeftijd en hobby’s. Ook wij moesten dat doen. Vervolgens mochten de leerlingen in het Engels vragen aan ons stellen. Daarna werd de groep gesplitst: Jelle moest met de jongens mee, Carla bleef bij de meisjes. Albert, die de discipline er flink in had, liep vervolgens heen en weer om in het Chinees extra uitleg te geven en foto’s en filmpjes te maken. Wij kregen een stapel A4-tjes met voorwerpen en woorden in het Engels.

  • Facebook
  • Twitter

Die moesten wij tonen en voorzeggen, de kinderen moesten dat nazeggen en vervolgens opschrijven. Bij sommige woorden moest iedereen een zin maken. Wat ons opviel, was dat de kinderen heel goed luisteren, hun beurt netjes afwachten en ook rustig bleven zitten als Albert naar het andere lokaal ging. Het was een erg leuke ervaring en mooi om iets te kunnen bijdragen een de verspreiding van de kennis van de Engelse taal. Na de les moesten er groepsfoto’s buiten op het plein gemaakt worden. Ook hierbij viel ons weer op hoe gewillig de kinderen zich lieten plaatsen en ook bleven staan tot alle foto’s gemaakt waren. Wij dachten dat het hiermee voor ons erop zat, maar nee, Albert stond erop dat we meegingen naar een demonstratie van een andere groep. Op het plein was een groep kinderen in rode kimono aan het oefenen en wij werden voorgesteld aan de leraar. Na opnieuw de nodige foto’s was het toch echt tijd voor ons om afscheid te nemen. Het was hartverwarmend om het enthousiasme van zowel Albert als de leerlingen te zien. Een geweldige en onverwachtse ervaring, die ’s avonds in het centrum nog eens werd bevestigd. We liepen te kijken waar we die avond zouden gaan eten, toen we rennende voetstappen achter ons hoorden. Eén van “onze” leerlingen had ons gespot, ging voor ons staan en zei: “Hello, how are you? Have a nice evening!” We smolten…..Wij zullen Tonghai, Albert en zijn leerlingen nooit vergeten!

April 2017, Carla en Jelle