China – De Ontmoeting

JAN, ELLEN EN LOES

  • Facebook
  • Twitter
Hoe kent u AWOL?
Een van de eerste reacties vanuit onze omgeving, nadat Ellen zwanger bleek, was: “Nou, dan is het nu zeker wel gebeurd met de verre reizen?” Dit was voor ons niet echt een optie. In contact komen met andere mensen in andere culturen had ons al veel te veel plezier gebracht.
Nadat Loes geboren was keken we naar een alternatief. Een gemakkelijke keuze was een auto huren en met de baby rondreizen door andere landen, maar dit sprak ons niet zo aan.
Toevalligerwijs kwamen we, via internet, bij AWOL uit. Het concept waarbij je alle vrijheid hebt maar indien nodig een richting hebt, sprak ons wel aan. En dat we fysiek bezig waren vonden we ook een must.

Wat was uw eerste fietsreis met kind in Azië en hoe oud was hij/zij?
Ondanks dat we al regelmatig in China waren geweest besloten we om de reis naar China (de Ontmoeting) te maken in november 2007. Familie en kennissen verklaarden ons voor gek; om met een kind van 13 maanden op de fiets door China te trekken. Vanzelfsprekend waren we erg benieuwd hoe het zou gaan lopen. We gingen goed voorbereid op pad. Wij wilden dat we m.b.t. Loes volledig self-supporting zouden kunnen zijn. We wilden graag luiers en alle voeding voor haar meenemen. Omdat we meer bagage mee moesten nemen dan de toegestane 30 kilo, moesten we bagage vooruit sturen. Via AWOL kregen we een naam en e-mailadres van een contactpersoon van AWOL in China. Na wat e-mailverkeer kwamen tot de afspraak dat we een doos met spullen zouden opsturen. In de doos zaten zaken als luiers, melkpoeder, potjes met warme maaltijden etc. Verscheidene weken nadat we de spullen hadden verstuurd kregen we eindelijk bericht dat er een doos bij de douane stond en dat deze later zou worden getracht, bij de contactpersoon te krijgen. Kort voor ons vertrek kregen we bericht dat hij binnen was. Voor ons gevoel duurde het allemaal vrij lang maar achteraf was dit natuurlijk geen wonder. De inhoud bestond onder anderen uit wit poeder. Om gewicht en volume te besparen hadden we de dozen van de melkpoeder gehaald maar gelukkig nog wel een voorkantje met tekst van de inhoud bijgevoegd. Na aankomst bleek inderdaad dat de melkpoeder wel was aangebroken voor douanecontrole. En ook wel terecht.

  • Facebook
  • Twitter
Aangekomen in Guangzhou werden we keurig opgepikt op het vliegveld en naar ons hotel gebracht. Het zag er piekfijn uit. Na een paar nachtjes in Guangzhou te hebben geacclimatiseerd gingen we op weg. Ellen nog op een Gazelle Medeo en ik op een aangepaste Focus Craterlake. De Medeo was een zwaar bakbeest die elke dag gebruikt werd om Loes naar de opvang te brengen en waar haar kinderstoeltje perfect op zat. Mijn Focus(crosshybride) was voor de vakantie uitgerust met dragers voor de tassen en de mogelijkheid om de fietskar aan te koppelen. Onze fietskar was een Schwinn Mark II, één van de lichtste, compacte fietskarren, destijds op de markt.
Onder veel opzien vertrokken we. Het viel ons niet mee om Guangzhou uit te komen, dit kwam deels ook van onze fietscomputertjes die verschillende waardes aangaven en dat we het druk hadden met het verkeer. Hier raakten we snel aan gewend maar in de eerste tien kilometer van onze tocht viel het ons nog niet mee om de drukke stad uit te komen. Na een paar dagen fietsen vonden we deze manier van vakantie houden, al geweldig. Zoveel contact met de mensen, eten onderweg op straat of in de soms meest obscure tentjes, heerlijk.
Wij vormden een enorme bezienswaardigheid voor de Aziaten. Als we per ongeluk even stopten om een slok water uit onze bidon te drinken dan kwamen er uit alle gaten en kieren Chinezen aangestormd om die drie blanken te bekijken. Even aanraken en natuurlijk even samen op de foto.  Ze willen graag een praatje maken, maar zij spreken nauwelijks Engels en wij geen Chinees. Dus spreken met handen en voeten. Heerlijk!!!! Wat een geweldige manier van reizen.
Helaas werd Loes na een paar dagen ziek. Een virus, ws. thuis al opgelopen, veroorzaakte braken en diarree. En dan bedoel ik niet een beetje spugen met wat dunne poep. Nee, waterdun. We zochten in Zhaoqing een ziekenhuis op, aangezien Loes toch wel wat gedehydreerd raakte en de ORS er net zo snel weer uitging als erin.
In het ziekenhuis waren we, net als onderweg, erg interessant voor de Chinezen. Terwijl wij in de onderzoekskamer zaten kwamen er verscheidene artsen even binnen lopen alleen maar om een glimp van dat kleine blanke meisje op te vangen en even snel met haar op de foto en weer weg. Ik denk dat het ontstaan van de “selfies” daar misschien wel is begonnen. Ondanks dat Loes haar maag-darm kanaal misschien wel erg van slag was, was haar humeur dit nooit en ging ze ook vaak mooi zitten voor een plaatje.
Gedurende een drietal dagen ging Loes overdag naar het ziekenhuis waar ze vocht en antibiotica toegediend kreeg. Op dat moment is het natuurlijk heel vervelend dat je dit mee moet maken met zo’n kleintje maar achteraf hou je er toch weer een verhaal aan over. De Chinese kinderarts sprak namelijk geen woord Engels. ’s avonds ging ze in een woordenboek enkele woorden naar het Engels vertalen om ons de volgende dag uit te kunnen leggen wat er precies aan de hand was en wat te doen. En terwijl de Chinese kinderarts geen Engels sprak en ons Chinees ook niet verder kwam dan: ni hao en xiexie, hadden we alle vertrouwen in de medisch ondersteuning van het ziekenhuis. Na een paar dagen was Loes weer volledig hersteld en konden we verder. Het was een mooie reis. Het is gewoon heerlijk om tussen de Chinezen te zijn.

  • Facebook
  • Twitter
De jaren daarop toen Loes twee en drie jaar oud was zijn we naar Thailand geweest. We hebben de reis door noord-Thailand en gemaakt en de reis van oost naar noord. Ook prachtige reizen. Thailand is toch wel behoorlijk westers en dat maakt de communicatie een stuk makkelijker. Als het een dag tegen zit dan heb je zo vervoer geregeld. Maar omdat je veelal door kleine dorpjes fietst ben je ook hier weer een bezienswaardigheid voor de locals. En ook al spreekt Loes geen andere taal dan het Nederlands, kinderen begrijpen elkaar gewoon. Op elke plek waar we geweest zijn, speelt ze gewoon met de kinderen van het hotelpersoneel. Zelfs al toen ze twee jaar oud was. De eigenaresse van het guesthouse waar we verbleven had ook een dochtertje van twee. Toen het meisje des huizes gevoed moest worden, kregen zij en Loes om de beurt een hapje uit hetzelfde bordje.

  • Facebook
  • Twitter
Met wat voor fiets(en)/fietskar/aanhangfiets fietst u?
Ondertussen is Loes al acht jaar geworden en heeft ze al acht keer een reis via AWOL gemaakt. De fietsen zijn ondertussen vervangen voor twee KOGA’s Lighttouring. En na China (2x), Thailand(3x), Birma, Sri Lanka en Indonesië staat het komende jaar in principe Cambodja op het programma.
De eerste drie jaren met het stuurstoeltje en fietskar. Tot haar zesde jaar met de fietskar en sinds twee jaar met eigen fiets met koppelsysteem. Dit is een koppel systeem waarbij de complete fiets gekoppeld kan worden. Is het een vlakke etappe dan fiets Loes zelf; geheel of gedeeltelijk. Fietsen met de fietskar was ook superleuk. Doordat soms de wegen in Azie abominabel slecht waren, hadden de fietskar en haar bewonertje het wel eens zwaar te verduren.

Heeft u leuke Anekdotes?

  • We reden in Myanmar in erg afgelegen gebied waar het zgn. Birmees asfalt (citaat van AWOL) lag. We zaten als rodeorijders op onze fietsen dus Loes had het achterin zeker niet gemakkelijk. Op een gegeven ogenblik riep ze: “Papa, wil je even stoppen?” “Wat is er dan” zei ik. “Nou ik kan mijn dolfijn niet netjes kleuren” zei ze. We zijn toen maar even een stop gaan houden, want je moet nou eenmaal prioriteiten kunnen stellen.
  • Toen Loes twee jaar was reden we ’s morgens net na zonsopkomst  in een erg rustig gebied. Ik had Loes al een tijd niet horen spelen/zingen o.i.d. en dacht dat ze weer in slaap was gevallen. Totdat we onze eerste stop hadden. We wilden even voorzichtig bij haar kijken. Wat schetste onze verbazing. Ze was rond gaan neuzen door de fietskar en had onze broodjes met pindakaas gevonden en geprobeerd de pindakaas te oogsten.  Het zat overal. Toen ze merkte dat we keken zei ze: “lekkuh!”

Waar let u op bij het selecteren van een reis waarbij uw kind meegaat?

  • Facebook
  • Twitter
Essentieel voor onze vakanties is dat we met zijn allen een leuke vakantie hebben. Dat betekent dat we regelmatig etappes hebben waar zo mogelijk een hotel met zwembad op ons ligt te wachten. Plaatsen met de mogelijkheid tot snorkelen of een waterpark in de buurt zorgen ervoor dat Loes ook tijdens een misschien langere etappe al weer een leuk vooruitzicht heeft. Een treinreis, olifantenrit of boottochtje is ook altijd leuk. Verder hebben we altijd verscheidene knutselspullen mee op vakantie, voor zowel de lange vlucht als tijdens de fietstocht. Zorg wel dat ook het kinderschaartje ingecheckt is. Ik vergeet nooit haar verontwaardiging toen ze op haar vierde het vergeten schaartje moest inleveren op de luchthaven.

In Azië zijn ze gek op kleine blonde kinderen. Zowel mannen als vrouwen. Des te kleiner des te leuker. In de eerste jaren als we in een hotel ging onder-handelen over een “discount” zat Loes vaak op de balie waarbij het ijs direct gebroken was en er met veel plezier onderhandeld werd. Ook de monniken in de boeddhistische kloosters zijn gecharmeerd en geven hun zegeningen voor onderweg. Toen Loes twee was deed ze al direct de sandaaltjes uit voordat we naar binnen gingen in de Boeddhistische tempels.
Aangezien kraanwater in Azie voor ons vaak niet goed is om te drinken hadden we Loes al vroegtijdig aangeleerd om geen water uit de kraan door te slikken. Natuurlijk heeft ze wel eens een slokje gehad maar nooit leidde dit tot klachten. Ook malariaprofylaxe ging altijd goed.
De eerste jaren hadden we handendesinfectans bij ons maar het bleek onmogelijk om daar gestructureerd mee om te gaan. Natuurlijk zitten peuters overal met de vingertjes aan maar hebben ze zelf ook wel een bepaalde mate  van opgebouwde afweer. Wij hebben soms op de meest gore plaatsen overnacht maar na het eerste jaar kregen we nooit te maken met ziekte/klachten.
We verheugen ons al weer op de volgende reis en we hopen dat Loes er ook nog vaak en veel plezier aan gaat beleven. Ook vinden we het belangrijk om haar wat mee te geven van een wereld die vaak niet te vergelijken is met de onze.
Onze “luxe” is niet vanzelfsprekend voor iedereen.