Dwars door Cambodja Siem Reap – Saigon

RENATE

We hebben van vrijdag 19 juli op zaterdag in De Kwakel geslapen. Leuke B&B, auto blijft daar staan en men heeft ons naar Schiphol gebracht. Inchecken verliep goed. Men woog eerst mijn fiets 25 kg en ging ervan uit dat Fred’s fiets ook 25 kg zou wegen. We hadden dan volgens deze rekensom 3 kg teveel bij ons 1,5 kg pp. Geen probleem. Singapore Airlines is aangenaam en biedt veel comfort. Om 05.30 op Changi Airport geland en zitten nu bij 27oC in het donker op het dakterras aan een Tijgertje. Straks naar het zwembad, waar je ook nog een hotelkamer voor transit kunt huren. Bekijken we zo. De reis zetten we vanmiddag om 14.30 uur voort. Afgelopen jaar hebben we 3 dagen in Singapore doorgebracht, vandaar dat we geen gebruik maken van de Singapore stadstour.

Zondag, 22 juli Siem Riep, dag 3

  • Facebook
  • Twitter
Vanmorgen door de wekker wakker geworden. Hier is het 5 uur later dan in NL. Met het ontbijt een stevige basis voor de dag gelegd. We zijn naar Angkor gefietst en met de Grand Tour gestart. Prettig fietsen en er valt genoeg te zien. Tempeltje links en even verder weer een. De bouwstijl is indrukwekkend. Constructies zonder cement, grote steen brokken passend gemaakt en gestapeld tot torens, pilaren, verblijven en figuren. De meeste vooral grote Wats hebben 4 ingangen, oost, zuid….. Enorm gedecoreerde ingangen. Uiteraard weer voorzien van steile trappen, met hoge, smalle treden. Boven een mooi uitzicht, maar goed, ik moet ook weer naar beneden. De hoogtevrees /angst manifesteert zich bij de bovenste trede. Omhoog is geen issue, ook kijk ik dan naar beneden, dan denk ik, dit trek ik wel. Uiteindelijk is dat ook zo, aan de hand van Fred, zet ik secuur stapje voor stapje. Anders zat ik nu nog op die 50 m hoge centrale toren, gezellig bij de Boeddha. De wortels van de bomen slokken de gebouwen op, duwen stenen uit elkaar en terzijde. Ooit, vanaf 600 na Chr. is Wat na Wat gebouwd, zijn de bomen gekapt en nu neemt de natuur het weer in. Herstel gebeurt mondjesmaat. We betalen voor een 3 dagenticket $40 p.p. en er zijn hier veel toeristen. De Grand Tour hebben we tegen 16.30 uur gestaakt en pakken het morgen weer op. Morgen komen de grote Wats aan de beurt. Andersom, vallen de kleinere in het niets. We hebben net de boot naar Battambang geregeld, vertrek op 25 juli 06.30 uur. Krijgen het ontbijt in een box mee. We hebben hier ook “weer”: >30 oC zonnig, tot nu toe droog. Waarbij nu zwarte wolken overdrijven. Wlan is er vandaag niet, een kabel is kapot.

Maandag, 23 juli, dag 4

Gisteravond naar de binnenstad gefietst en gegeten in de Pub Street, een dr. Fish massage gehad. De terugweg was lastig te vinden. De steegjes zijn donker en we hebben wat rondjes gefietst. Ons hotel ligt net buiten Siem Reap. Het is leuk om door de steegjes te fietsen, verder is Siem Reap een luxe plaats, van veel gemakken voorzien. Vanmorgen op tijd op de fiets gestapt en naar Angkor Wat gefietst, ±6km. Omdat per dag de hoogste toren -de tempel- maar enkele uren open is, zijn we er direct naar toe gelopen. Deze toren was voorzien van een teakhouten trap met links en rechts trapleuningen. Die trap hebben ze over die stenen trap gebouwd. Echter, ik mocht niet naar boven, mijn tuniek reikte net tot de knie en de schouders waren onvoldoende bedekt. Totaal niet aan gedacht, staat ook niet vermeld in de LP. Maar op het terrein 10 min. lopen kon ik een mooie pink legging en T shirt kopen. Er werden zelfs sarongs door de guards afgekeurd. Boven prachtig uitzicht en op de vier windrichtingen een altaar met Boeddha. De buitenste galerijen zijn van mooie muurornamenten voorzien. De mythologie op en top. Handig om dan in de gids te lezen wat je ziet. Dan zie ik Vishnu op zijn Garuda, Brahma, Shiva een vele andere goden. Wat een spektakel. Als kind boeiden me de Odysee en de Nibelungen. Na de lunch zijn we dan naar Angkor Thom, Bayon gefietst. Het Wat met al die grote vriendelijk kijkende gezichten. Indrukwekkend, als je bedenkt dat die steen 60/70 km in Phnom Kulen, verderop van de heilige berg is gehaald. Tegen 17 uur waren we weer bij hotel, relaxen en vanavond weer naar Pub Street en nog eens en dr. Fish massage genomen. Nu bij het zwembad nog een Angkor en zo naar bed. Morgen staat de tocht naar Banteay Srey op het programma. Een voor Shiva gebouwde Hindu tempel van roze oplichtende steen. Nou daar willen we 80 km retour voor fietsen. De zon schijnt, het waait en het is warm. Genoeg stalletjes. Na morgen heb ik Angkor mooi kunnen bekijken en het is fijn om de tijd ervoor te nemen.

Dinsdag, 24 juli, dag 5

Het is was een zeer warme dag. Na 16 km fietsen richting Banteay Srey was Fred verbaasd dat we rechts af gingen. Hij dacht dat we de Grand Tour (Banteay Srey) nog deden. Echter, dat Banteay Srey die tocht van bijna 80 km was had hij niet begrepen. Hij verlangde naar een tuktuk en vond het erg warm. We waren al even naar 12 uur bij Banteay Srey en begonnen met een lunch. Ik heb heerlijk gegeten. Een in een kokosnoot gegaarde curry, vega. De tempel heeft mooie ornamenten en is fraai. Wel een kleine tempel en daar door iets teleurstellend. Op de terugweg hebben we 3 forse buien gehad, hebben de Grand Tour weer opgepakt, was maar een klein ommetje. Daardoor nog eens langs Bayon en Angkor Wat. Voor mij blijft het indrukwekkend, ik heb hier heel veel kunnen genieten. ‘s Avonds met de tuktuk naar Pub Street en later nog een borrel gedronken. Weer een flinke bui, gelukkig met de tuktuk naar huis. Morgen om 6.30 staat een busje klaar en brengt ons naar de boot van Battambang. Anders hadden we om 5.45 moeten gaan fietsen. De boot vertrekt tegen 7 uur. Het volk is vriendelijk en vrolijk naar ons toeristen. Men zegt gauw yes, en dan moet je maar afwachten of ook dat gebeurt wat je wilde. We hebben net onze lunchbox voor morgen ontvangen. Tja, het is niet dat wat we hadden gevraagd en we mochten kiezen. De taal: onverstaanbaar, langgerekte, zeurderige klanken, met een lach. Pleeeeeeease cooooome toooooo myyyyy shooooop. Het voelt soms naar, hoe mensen je nalopen om iets te willen verkopen. Oh ja, vanmiddag was de windmachine kapot na de regenbui. Geweldige vertaling van fan. Fans hangen ook in de buitenrestaurants. Aangenaam. Het verkeer. Basisregel is rechts rijden. Maar mocht je dat niet kunnen / willen, dan rij je waar je wilt. Overdag is het goed te behappen, in het donker wat lastiger. Veel rijdt onverlicht. Rotondes rij je gewoon via de kortste route. Wil je 3/4 dan ga je links de rotonde in. Men rijdt behouden, vandaar dat het blijkbaar goed gaat. Echter, de grote, dure auto’s hebben rechten. Toeteren, hoge snelheid en de rest maar wijken. Ook wij. Voor het eerst geen last van jetlag.

Woensdag, 25 juli, dag 6

Vanmorgen stonden we om 06.30 klaar voor vertrek. Om 7.45 werden we opgehaald en de boot vertrok pas tegen 8.45. Okay. Mooie boottocht over het Tonle Sap meer en later over de rivier naar Battambang. Langs de rivier vele drijvende huizen. Een eenvoudig bestaan. De kinderen spelen aan en in het water. Links en rechts rijstvelden. De tocht duurde 7 uur. Vanavond nog 2 tempels bezocht, ook hier nodigen de monniken je voor een gesprek uit. Weer lekker gegeten. Tot nu elke avond vegetarisch feest. Morgen staat een lange rit gepland, 6.15 op i.v.m. de eventuele regen.

Donderdag, 26 juli, dag 7, 108 km

Vanmorgen om 7 uur op de fiets gestapt het was al 30 oC en de wolken verdwenen gauw. We hebben elke wolk die er

  • Facebook
  • Twitter
kwam welkom geheten. Links en rechts van de weg rijstvelden en later rijst pakhuizen. De rijst wordt op grote stukken plastiek gedroogd, de arbeiders lopen er met slippers overheen. Vandaar dat het slim is om rijst voor het koken af te spoelen. Tegen 11 uur geluncht. Rijst met een spinazie ui omelet. Fred heeft wat last van zijn buik en bleef bij cola. Er zijn vele vervoersmogelijkheden, die ons voorstellingsvermogen te boven gaan. Stel je een grote ronde rieten mand voor, doorsnee 70 cm en daar zit dan een heel levend varken in en wordt op de scooter, dwars achterop vervoerd. In die zelfde mand passen ook 6 roze biggetjes. Helemaal stil zitten ze erin, in lichte shock? Een pick up afgeladen met mensen, twee scooters achterop gebonden. Op die scooters zijn natuurlijk ook zitplaatsen. Of, alles is afgeladen vol en je wilt toch graag mee. Dan ga je plat op het dak liggen. 70/80 km rijden ze gerust over deze weg. We zaten al snel op 48 km en het was overnachtingsmogelijkheid 1, die echter afgeraden werd. Later op km 70 nog een grote King Coconut gedronken en gegeten. Achter ons ontstonden dikke donkere wolken. Na 95 km was mijn accu leeg en ik heb elke km geteld. Gewoon iets in de verte uitzoeken en bedenken dat het dan nog 1 km is. Tussentijds natuurlijk niet kijken. Na 4 km kon ik het op 100 m goed inschatten. Ook nog wat nootjes gegeten en we waren tegen 15.30 in het hotel. Douchen en 45 min. plat. Kleren gewassen en het stadje in. Het regent en het is een blubberzooi. Op de Night market zien we veel groene groentes en bossen met lotusbloemen. Cambodja, een jong land. 79 was einde oorlog, daarna volgden de hongersnood en nog wat politiek gerommel. Volgens mij kun je stellen, dat de echte wederopbouw ergens in 83/84 begonnen is. Als ik het gisteren goed heb begrepen is het land sindsdien met 5 miljoen mensen gegroeid. Onze kinderen, zouden hier nu de na-oorlogse kinderen zijn. Wij zouden de overlevende geweest kunnen zijn. De mensen timmeren aan de weg m.b.t. toerisme. Hotels worden giga groot gebouwd, met bamboe steigers. Vele restaurantjes hebben Wlan. In de steden spreekt de jonge generatie wat Engels, maar onderweg ben ik blij met LP. Lezen kan men nl. wel en men wil heel graag het ons naar de zin maken. De dames hebben een prachtige glimlach en meestal zeer mooie tanden. Grote, gave witte tanden, mooi op een rij. Een orthodontist heeft hier weinig te doen. Later zagen we ook andere gebitten!< Morgen weer om 7 uur op pad.

Zondag 29 juli, dag 10

Vrijdagochtend op tijd vertrokken en het was al flink warm. Het volk is al vroeg op en bezig. Veel rijstvelden waar de rijstplantjes een voor een geplant worden. De arbeiders zwaaien en roepen vrolijk hello, where you are going. Aan aanmoediging voor ons fietsers ligt het niet, getoeter en gezwaai van de vrachtauto’s, enthousiast geroep van de overladen pick-ups en toch wil het vandaag niet vlotten. Na 35 km heb ik nog steeds mijn ritme niet gevonden. Onderweg geluncht, rijst met groente, thee erbij. Het is erg warm en ik heb moeite met de hitte. Wat extra isostar, cola en eten helpen niet echt. Het is mijn dag niet en wordt de rit uitfietsen. In de loop van de middag krijg ik spierpijn en raak aan de diaree. Er zijn weinig geschikte plaatsen onderweg om officieel naar de wc te gaan, de grens wordt snel verlegd omdat het niet kan wachten. De laatste 20 km volg ik maar het achterwiel van Fred en kan niet wachten tot we in het hotel zijn. Fred regelt alles en ik kan direct naar boven douchen en in bed. Buikpijn, spierpijn, heen en weer naar de wc en koude rillingen. Komt me zo bekend voor, dus tempen: 39.6 Paracetamol & ORS doen weinig. Fred heeft veel moeite moeten doen om een arts te vinden, uiteindelijk mocht ik naar het plaatselijke ziekenhuis. Met de tuktuk erheen, Fred had gelijk, het ziet er niet uit. Werkelijk overal liggen mensen op “bedden” of eronder, alles staat open. Dit had ik willen voorkomen, maar Phnom Penh is nog eens 95 km verder en dat red ik ook niet met een taxi. Aan het infuus (ze gebruiken disposibles) dus ons naaldensetje blijft in de rugzak. Nog een injectie om de koorts naar beneden te krijgen en aan de Cypro. Toch een bacterie. Fred gaat terug naar het hotel, haalt een laken en een hoofdkussen en wc papier. Dat is ook zoiets. Onderweg vind je nergens wc papier, alleen maar van die waterslangen. Maar hoe krijg je de boel weer droog? Met moeite krijg ik de nachtzuster wakker, waar is de wc. Ze kijkt me met grote ogen aan en wijst me de weg. Okay, er is geen keuze, dan hier maar, het kon me ook niets meer schelen, geen keuze. Om 6 uur wist ik zeker, zo snel mogelijk weg, ik voelde me iets beter. Infuus helemaal opengedraaid, dan druppelt het sneller. Om 7.45 uur was Fred er, infuus eruit, $ 10 betaald en zo snel mogelijk onder de douche in het hotel. Een ervaring rijker, wat hebben wij toch een fantastische service in onze ziekenhuizen. Met taxi naar Phnom Penh, we hebben een heerlijk hotel geboekt via Agoda, kregen nog een upgrade en zitten nu in een suite-achtige 4 kamer verblijf. Omdat ik weer beroerd werd en de koorts weer opliep bij de receptie naar een goede Engels sprekende arts gevraagd. 20 Minuten later zat ik in de Naga kliniek bij een Française, chef de clinique. Resolute dame, die me alle symptomen benoemde. Ze fikste een mooi cocktail als infuus bij elkaar en na kleine drie uur verliet ik stukken beter de kliniek. We konden met visa betalen 🙂 de eerste 24 uur rijstedrap met veel kookvocht en zout, daarna aan de verse groente soep en crackers (hier ben ik nu). Drinken, zeer sterke zwarte thee en wat poedertjes van haar. Fred gaat tussentijds de stad in, eet lekker friet en drinkt heerlijke koffie. Moet er niet aan denken. Zelf voel ik me nog erg slapjes en ben blij met mijn eigen wc. Vanmiddag hebben we samen het nationaal museum en de Silver Pagode bezocht en ik was blij om weer in het hotel te zijn. Ik hoop morgen weer een stukje opgeknapt te zijn, dan kunnen we met de tuktuk naar de Killing Fields. Ze was zeer verbolgen over het Malerone gebruik, dat vindt zij alleen voor Afrika nodig. De malaria die in het Mekong Delta zit is prima te beschermen met Doxycycline 100 mg, een veel minder zwaar medicijn. Fred heeft inmiddels vervoer naar Sihanoukville geregeld voor as woensdag. Hij heeft gelukkig geen last van bacteriën, die lusten alleen mij.

Maandag, 30 juli, dag 11

  • Facebook
  • Twitter
Vanmorgen na het ontbijt zijn we naar het Tuol Sleng museum geweest, is bekend als S21. Een zeer ontzagwekkende gevangenis. Van de 7 overlevenden die het bestaan van deze gevangenis wisten te overleven, leeft nu nog één man. Gruwelijkheden uit haat hebben zich daar afgespeeld. Gemiddeld leefde een Cambodjaan 3 dagen in S 21. We mochten ons aansluiten bij een stel, dat een privé gids had. Hij heeft zelf in het kinderkamp (tot 7jaar) tijdens de oorlog gezeten. Vanaf 7 jaar behoorde je bij de tot dwangarbeid veroordeelden.   Dinsdag 31 juli, dag 12 Vanmorgen zijn we naar Choeunk Genocidal Center oftewel de Killing Fields gereden. Een gedenkpagode gevuld met botten en schedels is het centrale punt. Er is een looproute uitgezet, die we m.b.v. een zeer indrukwekkende audio guide hebben gelopen. We hebben kledingsresten en botten in de grond gezien. Die komen door de hevige regen steeds omhoog. Pol Pot heeft niets aan het toeval overgelaten. Later op de middag hebben we nog 2 uur met de eigenaresse van Kambuja Inn gesproken. Ik had nog zoveel vragen. Zij was 6 jaar op 17 april 1975 en vertelt alsof het de dag van gisteren was. Even heerste er vreugde over de bevrijding, alles gaat anders worden. De blije gedachte kon niet eens landen toen voelde het al helemaal niet meer goed. “ik heb heel hard moeten werken, heel hard.” Ik kan me niet eens voorstellen dat ik het langer dan 3 dagen zou kunnen volhouden. Het waren gruwelijke tijden, ook zij heeft vele mensen verloren. De Cambodianen hebben er veel met elkaar over gepraat om te kunnen overleven. Er leven nog steeds “daders”, misschien is het de buurman of de man met de tuktuk. Een ding is zeker, het zijn allen mensen uit de lagere klasse, want wat een beetje geleerd had of zelfs een bril droeg was door de Khmer rouge, zoals ze ze hier noemen, vermoord. Er waren in die tijd geen scholen en later leerde men tot 1992 op school Russisch, Chinees, Vietnamees(?) en Oost Duits. Het zijn allen communistische landen. Zij vertelde dat velen met het vallen van de muur in Berlijn te weten zijn gekomen, dat er tot die tijd 2 Duitslanden waren. Daarom spreken veel Cambodianen vloeiend Duits. Dat heeft hen wel succes gebracht toen grote bedrijven, zoals bijvoorbeeld Siemens hier begonnen te werken. Na 1992 was Engels geen verboden taal meer. Voor haar kinderen heeft ze een strak pad uitgestippeld. Eerst gaan ze naar een Franse school, later na de internationale school. Zodat voor hen later alle deuren open gaan. Haar man werkt in de reisbranche. Ze behoren nu tot de welgestelden. Mensen, die beide handen uit de mouw hebben gestoken om te leven. Haar hotel leidt zij met passie en liefde. Alle medewerkers komen uit de lagere klasse en ze gaan naar school en zij leert hen het vak en daarmee krijgen deze mensen een kans om een bestaan op te bouwen. “Ik werk hard, ik doe dit ook voor Cambodja, zodat het land verder komt.” Een indrukwekkende dag.

Zaterdag 4 augustus, dag 16

We zijn met de bus naar Sihanoukville gereden en daar 3 dagen gebleven. Beetje uitrusten en heerlijk veel naar mensen kijken. We concluderen dat er heel veel “vaders en dochters” in Sihanoukville zijn. De vaders zijn blanke, meestal 50+ers en de dochters, ik mag hopen 18+. Meestal zijn het 2 koppels, dat maakt het ook voor de meiden wat leuker. Maar goed, ik kijk mijn ogen uit. Verderop dan Sihanoukville is nog een erg leuk strandje, hutjes en weinig toeristen. Tot nu toe dan.

Ik vind S. tegenvallen, veel heisa en weinig knusse toestand. Gisteravond nog naar de Spa geweest, een Khmer koffie/kokos scrub. Een uur lang. Geen dode huidcel meer op mijn lijf. Vanmorgen zijn we met een auto en fietsen 50 km richting Kampot gereden. De route van vandaag was nl. 107 km en dat trek ik nog niet. De rest hebben we gefietst. Mooie route, waterbuffels, rijstvelden en een weg met gaten, waar gemakkelijk een wiel van een vrachtauto inpast. Kampong is een bedrijvig stadje en vanaf het terras valt veel te zien. Hele warme dag vandaag. In S. hebben we flink wat regen gehad, maar dat hindert niet om aan het strand lekker te zitten lezen. Straks gaan we eten bij Rikitikitavi, mooi resto met een dakterras en zicht op de Mekong. Ik heb vandaag een pillenvrije dag ingelast. De Cypro is afgelopen en ik zou met Flagyl moeten. Vandaag geen hoofdpijn en naar gevoel in de maag en ik mag nu wel en een Angkor :-). Morgen pak ik de volgende kuur op, de bacteriën kunnen een dag wachten op hun doodvonnis.

Maandag 6 augustus, dag 18

Vanuit Kampot zijn we naar Kep gefietst. Mooie route, rijstvelden en in de verte bergen. De weg was gedeeltelijk geasfalteerd en verder zandwegen. Maar deze zijn verhard.

We hadden via Agoda een mooi klein resort in Kep geboekt. Masada Resort, mooie bungalows, zwembad, ligbedjes,…

  • Facebook
  • Twitter
heerlijk. ‘s Middags hebben we bedacht dat we naar Phu Quoc gaan. Een eiland, pakweg 150 km voor de zuidkust van Cambodja. Alleen konden we de vertrektijden niet helemaal uitdokteren. Volgende ochtend waren we om 8 uur al onderweg en in Kep hadden ze een touristinformation. De boot vertrekt om 13 uur vanuit Ha Tien. Ha Tien was onze volgende stop, dus trappen. Wederom mooie omgeving, met rijstvelden en verzorgde erfjes. De grens van Cambodja hebben we tegen half twaalf gepasseerd. Eerst uit Cambodia en het papiertje afgeven dat we in Siem Reap hadden ingevuld. Dan wat stempels bij Vietnam 1 en een gezondheidsverklaring, kostten 1 $, die rechtstreeks in de aktetas van die ambtenaar verdween. Hij was slecht opgevoed, sprak niet met 2 woorden. Dan weer even verder naar Vietnam 2, alles werd nu in de pc getikt. Dan was er nog Vietnam 3 die de paspoorten nakeek. Kennelijk vertrouwen ze elkaar het inreizen en de benodigde administratie niet. Tussen Cambodia en Vietnam is niemandsland en daar staat een immens Casino, Las Vegas genoemd. Die rijsteboeren zullen daar waarschijnlijk niet naar toegaan. Om 12 uur waren we klaar met de grens en hadden nog 10 km te gaan. In Ha Tien wilden we pinnen, Dongs, 25.000 dong =1€. De pinautomaten hadden geen stroom. Even zoeken naar de vertrekhaven en de kaartjes kochten we daar met dollars. De boot vertrok uiteindelijk om 14 uur en was 1,5 uur later op Phu Quoc. We hadden al een hotel uitgezocht, Arcadia, nieuw gebouwd. Vanaf de aanlegsteiger naar Long Beach waren het 15 km over (on) verharde wegen. Bij Arcadia nog onderhandeld en we hebben een bungalow 20 m van zee. Hier willen we waarschijnlijk 3 dagen blijven en zullen de boot dan naar Rach Gia nemen. Van Ha Tien waren het 2 etappes naar Rach Gia. De dagen moeten ergens vandaan komen. We zitten nu op de veranda, heerlijke zeewind en gelukkig geen ongedierte.

Woensdag 8 augustus, dag 20

WiFi in ons resort is vlak na aankomst al foetsie gegaan. Het is hier duidelijk low season. Het ontbijtbuffet was al tamelijk leeg toen we kwamen, tja low season, het was op. Fred was daarmee niet eens en wat later kregen we alsnog broodjes. Vandaag was er helemaal geen buffet en alles kon besteld worden. Kennelijk is er wel malaria op het eiland, want gisteravond gingen ze met de spuit rond. Alles even in een witte wolk. Ik heb maar snel de deuren gesloten, kan alleen maar toxic zijn, want anders gaan die beestjes ook niet dood. Vanmorgen wilden ze ons hutje van binnen spuiten en ze begrepen me niet toen ik NO zei. Dat doen ze maar tussen twee gasten in, maar niet als al onze spullen daar liggen. Tot nu toe geen insecten binnen gezien, behalve hagedissen. Die zijn welkom. Morgen alweer onze laatste dag hier. Vrijdag pakken we de boot naar Rach Gia en zetten zaterdag de fietstocht voort.

Vrijdag 10 augustus, dag 22

Vanmorgen na het ontbijt uit ons hotel vertrokken. Deze keer vertrok de boot naar Rach Gia vanuit Bai Vong. We hadden

  • Facebook
  • Twitter
 de Superdong IV om 13 uur. De boot werd echt afgeladen met boxen, waarin levende vis zat. We hadden een tijd een flinke golfslag, heftig voor de zeezieken. Om half vier voeren wij in de haven van Rach Gia. Wat een grote stad, nooit verwacht. We hebben een hotel gezocht en zijn daarna nog door de stad gefietst. Bijna uitsluitend brommers en scooters. Als mieren op de weg, van links naar rechts van rechts naar links en maar toeteren. Nu zijn we echt in het buitenland. Men spreekt hier nauwelijks een woord Engels. Het is vrijdagavond en erg luid buiten, de klemtoon ligt op erg. Op de terrasjes wordt muziek gedraaid, lijkt wel op de sportschool. De borstkast trilt mee. Binnen in de hotelkamer is alles nog goed te horen en onze oropax komen weer goed te pas. We hebben op Phu Quoc maar een klein buitje gehad. In het hotel vertelde men ons, dat het tot 2 dagen voor onze komst 10 dagen lang had geregend en het bijzonder was dat er geen buien vielen. De zee had flinke golven en dat zorgde voor veel kwalletjes. Ze deden niets maar als je zwom voelde je steeds gel klompjes aan je lijf. Voelde niet fijn.

Zaterdag, 11 augustus, dag 23

Het hotel in Rach Gia had geen ontbijt en dat hebben we in een groot hotel gehad. Rach Gia uitfietsen is een belevenis. Enorme drukte aan brommers en enkele auto’s en een enorm kabaal aan getoeter. Deze drukte duurde wel 20 km en dan gingen we de Mekong over met een ferry. Mooie tocht, we kijken onze ogen uit. Allemaal leuke tafereeltjes. De hele dag zijn we langs een rivier gefietst. Op de rivier wordt veel met iets wat op een platbodem lijkt vervoerd. Verder natuurlijk veel van die smalle boten. Het was een hete dag en we hadden zin aan koude drankjes. Dit was nogal lastig om te krijgen, want meestal krijg je een beker met ijs en dan giet je je drankje steeds bij. Maar goed dat staat niet op mijn menulijst. Net de laatste Flagyl gehad, en sinds gisteren aan de doxicycline als malariaprofylaxe. Veel stalletjes onderweg, ook met pluimvee. Tientallen kuikentjes, heel pluizig. Op de ferry had een man twee ganzen in zijn boodschappentas. De kippen hangen, levend, met de poten aan een stok gebonden dwars achter op de brommer. Een stuk of 15? In een rieten mand een groot varken ook dwars achter op de brommer. Eigenlijk is het discovery live.   Aangekomen op de plaats van bestemming hebben we een hotel gevonden, bijna enige keuze. Met twin, airco en we ontdekken net Wlan. Na het douchen zijn we het dorp in gefietst. Geen toeristen te zien, we hadden genoeg belangstelling. Op de markt is altijd veel te zien. Vlees ligt er gewoon op schalen, vandaag zelfs “losse” stukken beest. Met huid en haar, gewoon stukken. Ik kon niet helemaal zien wat het was, ws. waterbuffel. Donker en met zwart haar. Varkensoren zijn ook per stuk te koop en lappen “huid” ook. Oh ja, vandaag lagen naast de vissen ook kikkers of padden. De gegrilde insecten hebben we ook al gespot. Na wat heen en weer gefietst te hebben, heb ik een keuze gemaakt waar te eten. Sinds een paar dagen maak ik nu dankbaar gebruik van mijn kaartje in het Vietnamees. Een huisgenootje van Karlijn is Vietnamnees en heeft me opgeschreven: ik ben vegetarisch en eet geen vlees, vis en kip. Tot nu toe is dat goed gegaan. De kokkin heeft het kaartje bestudeerd en het voorhoofd in een flinke frons gelegd, de dochter is met geld de markt op en 10 minuten later hadden we de beste vega hap van deze vakantie. Gekruide tofu, groente en rijst. Echt smakelijk. De hele familie observeerde hoe wij aten, of het ons wel smaakte. Men trakteerde ons nog op ijsthee en keek heel blij. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om hier voor te bedanken. Tegen 19 uur waren we klaar met eten en zijn terug naar het hotel. Ik gok erop dat over een klein uurtje ook in het dorp de lichten uit zijn en alles dicht is. Oh ja, karaoke. Vandaag onderweg hebben we het regelmatig gehoord. Dan is er een soort feesttent en er is karaoke. In Rach Gia hebben we tig karaoke bars gezien.

Zondag, 12 augustus, dag 24, 50 km

Vanmorgen iets later vertrokken, want het is een korte etappe. We hebben op onze kamer een ontbijtje gemaakt. ‘s Morgens s.v.p. geen warme hap. Mooie route nu door een stukje moeras naar de op een na zuidel

  • Facebook
  • Twitter
ijkste plaats van Vietnam. Onderweg een leuk intermezzo gehad. We gaan bij een tentje wat drinken en in no-time hebben we een groep mensen om ons heen. Giechelen, wijzen naar ons en de fietsen. En komen er mensen langs die men kent, wordt er even geroepen, vrij vertaald: kijk nou eens wat wij hier hebben zitten! De fietsen ondergaan een check, bandenspanning wordt altijd gecontroleerd. Het zijn brede profielbanden met bijna 6 bar. Daar knijpen die mannenvingers graag in. Het stuur met de fietscomputer, mijn dog chaser, het stuurtasje is ook interessant en natuurlijk de verlichting. Ach, er kwam steeds weer wat bij en op een gegeven moment ben ik maar foto’s gaan maken. Gingen er mooi voor staan en die ene bijna tandloze man wilde met fiets gefotografeerd worden. Na een half uur zijn we maar verder, men praat gezellig in het Vietnamees met ons en wij gewoon Nederlands. We hebben nog wat rondjes gefietst in de stad en een beetje rondgekeken en boodschappen gedaan voor morgenochtend. Broodjes, smeerkaas, sinaasappelsap, druiven, watermeloen. Vanavond gegeten in een resto waar een Engelse menukaart was. Echt alles erop, diverse vissoorten, de schaaldieren, slang, schildpad, kip en diversen vlezen. Maar geen vega, dus ik laat mijn kaartje zien. Vraagt ze me in rap Vietnamees iets, ik wijs naar het kaartje en spreek Engels. Ik dacht besteld te hebben: mie met gekookte/ gebakken groente. Nou daar kwam de mie en gebakken groentes en calamaris stukken, krabstukken, garnalen, niertjes en nog wat vlezig iets. Ik protesteer, op dat moment kwam een jonge vrouw, die verderop zat erbij en vroeg in het Engels wat aan der hand was! Toen ik zei wat ik wilde hebben, vertaalde zij het, er ontstond protest van de bediening. Ik denk dat ze gezegd heeft, ik heb het haar toch gevraagd. Ik wees op mijn vega-vietnamees-kaartje. Later kreeg ik een prima groente mix met mie. Die jonge vrouw was samen met haar vriendje op reis, beiden Vietnamees en zij werkt in ziekenhuizen t.b.v. de armen. Ze hadden ons al eerder gezien. Zij heeft me een langer briefje geschreven nu nog erbij dat alles gekookt of gebakken wordt.

Maandag, 13 augustus, dag 25, 67 km

Vanmorgen wederom op de kamer ontbeten en om 8 uur vertrokken. De route naar de volgende etappe was een aaneenschakeling van plaatsen. Gezellige tafereeltjes. Bijna alle dames rijden met mond-neuskapjes op. Ook zijn ze regelmatig goed ingepakt, alsof ze gaan skiën. Mondkapje, grote zonnebril, hoedje op en dan de motorhelm. Lange broek met sokken en regelmatig handschoenen aan. Al scooterend aan het bellen verplaatst men zich op relatief lage snelheid, ik gok op een 30 tot 40 km/h. Op de rivier is veel bedrijvigheid, regelmatig zijn er pontjes en Longtail boten met een staande roeier. Onderweg voor het eerst spetters regen gehad, maar even later weer zon. Het is erg heet en klam. We hebben een prima kamer met airco en deze kan de kamer ook aan. In de laatste hotels redde de airco het gewoon niet. Kennelijk maakt de bevolking dat weinig uit, want ook hier zijn er geen andere toeristen te zien, alleen een projectgroep Vision Vietnam (Amerikanen). We hebben net 2 uur door de stad gefietst en alles aanschouwd. Nu even afkoelen op de kamer en straks een hapje eten.

Dinsdag, 14 augustus, dag 26

Vanmorgen de route gewijzigd, want ik wilde nog naar een boeddhistisch centrum vlakbij. Makkelijk met google maps. Betekende wel 14 extra km’s. Het boeddhistisch centrum viel erg tegen, maar de alternatieve route leidde over een prachtige B weg. Hier wordt nieuw land ontgonnen. De mensen verbouwen groentes en fruit. Het is allemaal Mekong slib. Stukje bij beetje groeit Vietnam. We zijn nog steeds een bezienswaardigheid. In 2 dagen verlaten we het niet toeristische gedeelte. Verder vandaag vele Khmer tempels gezien en uiteraard het straatleven. Mensen zijn vrolijk en enthousiast en helpen waar ze kunnen. Gisteravond op de night market gegeten. Een jongen zag ons aanwijzen en kwam naar ons toe, vroeg in het Engels of we uit Nederland kwamen en of hij ons kon helpen. Dat heeft die uitstekend gedaan, en we waren aan het eten, toen nam hij afscheid en zei, ik ga nu naar huis, kan ik nog iets voor jullie doen. Geweldig toch. We hebben nog een aantal tempels bezocht. De Khmer tempels vind ik toch minder mooi ondanks dat ze zeer kleurrijk zijn met veel figuren. Regelmatig staat er ook iets met Chinese tekens op. ‘s Avonds in een restaurant gegeten, dat ons de receptioniste had aanbevolen. Ik had al geïnformeerd of ze ook vegetarisch konden koken. Dat was geen probleem. Hoe laat we dan kwamen? 19 uur. We waren er tegen 19.15 uur en hadden net de drank besteld, krijg ik een bord groente en rijst. Fred moest nog iets kiezen. Gezellig met elkaar eten is in verschillende landen geen doelstelling. Fred heeft 2 keer iets met garnalen besteld en gesmuld.

Woensdag, 15 augustus, dag 27

  • Facebook
  • Twitter
Ontbijt in het hotel gehad. Intussen kopen we op de vooravond yoghurtjes. En daar roer ik mijn noodrantsoen muesli doorheen. Mooi op tijd vertrokken en na 9 km zei ik tegen Fred, hier zijn we gistermiddag ook al langs gekomen. “Dat kan niet”. Ik dacht, dan heb ik het wel helemaal fout, maar goed. Even later stopt Fred, iphone erbij, plaatsbepaling en: we zitten fout. Weer terug gefietst naar de rotonde en daar rechtdoor gereden. Mooi stukje land weer gezien, 2 keer met een pontje over, over zand- en hobbelpaden. Op een zo’n klein weggetje deed een mevrouw een slagstokje naar beneden en wilde 1000 dong hebben als we verder wilden. Zomaar! Een Vietnamees op de fiets stond er ook opeens bij, want hij wilde ook verder. Ze bleef volharden. We dachten, nee. Toen heb ik in het Nederlands haar verteld, dat als wij 1000 dongs moesten betalen, hij ook moet betalen. Grappig, hij pakte geld! En zij naam het aan, maar wisselde niet. Toen ontstond er een voor hen beiden vreemd moment en zij deed toen de poort open en gaf hem het geld terug. Dit zijn voor mij principekwesties. Voor een pontje betaalt iedereen, voor drank en eten zullen ze ons beslist iets ruimer af laten rekenen. Maar op een weg op eens moeten betalen om verder te mogen…maar kennelijk werkt het wel, want ze had een echt slagboomsysteem gebouwd. Maar hier zijn verder geen toeristen? Het hotel in het boekje konden we niet te vinden, dus iets anders gekozen. Al met al kwamen we op 85 km. Het was wederom heet en ik was echt moe. Even een tukje gedaan en dan weer het stadje in. Met alle reizen heb ik nog nooit zoveel naar koude drankjes verlangd. Ze kennen hier van die herbal tea limonades, heel lekker. Vandaag: 1,5 liter water met 2 isostartabs, 2 liter herbal tea en nog een liter mineraalwater en vanmorgen 2 bekers thee. En nu heb ik nog dorst. Eten vanavond was wat moeizaam. Hier is uitsluitend de night market. De eerste mevrouw wilde geen vegahap maken. Een meneer met 10 woorden Engels bemoeide zich ermee en wees de 3 groentes die ze had aan. Maar het bleef nee. Dan wapperen ze met de hand, eerst dacht ik dat betekent, misschien. Maar inmiddels weet ik, dat is nee. Verderop vonden we wel een man die wat wilde maken, een goed gevulde soep met groenten en mie. Prima, en op de terugweg heb ik nog verse wafels! gekocht. Ontbijt is morgen op de kamer, gekocht: broodjes, koetjeskaas, jus orange, yoghurt en een watermeloen. Thee kunnen we zelf zetten, want ik heb een minidompelaar mee.

Donderdag, 16 augustus, dag 28

Vanmorgen was het bewolkt, eigenlijk een verademing qua temperatuur. Na 10 km hadden we onze eerste regenbui na 27 dagen tijdens het fietsen te pakken. Even bij een cafeetje geschuild, een ice coffee gedronken en later weer verder. Het werd steeds drukker op de weg we naderen de stad met zo’n 500.000 inwoners. Het is voor de toeristen de meest zuidelijke plaats die men bezoekt. Dus hier zijn veel voorzieningen en men spreekt Engels. We blijven hier 2 nachten in het Kim Tho hotel. Met wat onderhandelen konden we de twin room voor $ 60,– incl. breakfast krijgen. Dan heb je toch voordeel van je iphone/pad. Want op de internetsite was het hotel $ 10.-goedkoper. Even laten zien en het is okay. Voor morgen hebben we een private boottour geboekt. Met zo’n longtail boot gaan we om 7 uur over de rivier en bezoeken de floating markets.

Ho Chi Minh City komt nu langzaam in de buurt. We hebben nl. nog 3 fietsafstanden te gaan en hebben een dag over. Misschien zijn we dan een dag eerder in HCMC en hebben dan i.p.v. 2 dagen dan 3 dagen. 1/2 dag zijn we al kwijt met het organiseren van het inpakken van de fietsen. Fred’s standaard is vandaag afgebroken. Verder hebben de fietsen zich tot nu toe goed gehouden en ze zijn niet gespaard. Vies & goor. De fietstassen heb ik vandaag even gedoucht, die zitten ook onder de modder. Als we ’s avonds de fietskleren uitwassen is het sop bruin. Er is weer een fantastische market met de mooiste groenten, fruit en zeedieren te koop. De mensen koken volgens mij niet thuis, want ze halen bij de market bakjes op en eten dat dan daar op. Gezelligheid overal.

Zaterdag, 18 augustus, dag 30

We zijn vrijdagochtend met de boot naar floating market geweest en verder nog een beetje rondgevaren. Het was leuk, maar daarmee is ook alles gezegd. Wellicht zien we tijdens het fietsen al zo veel, en we hebben al op heel wat riviertjes met een bootje gevaren. ‘s Middags hebben we ons getrakteerd op een pedicure en ik een bodymassage en Fred een voetmassage. Heerlijk de spieren doorgekneed. De prijzen zijn in deze stad gemiddeld 2 keer zo hoog dan de dagen ervoor. Toeristen komen hier voor 1 of 2 nachten. We hebben onze fietsen hier laten scho

  • Facebook
  • Twitter
onmaken. In elk dorp vind je een wasstraat voor de brommers. Nu kunnen we de fietsen weer oppakken, zonder direct vies te worden. Op de markt valt ook hier weer veel te koop. Padden, die hebben een touw strak om de buik gebonden, kennelijk kunnen ze daadoor niet van de schalen springen. Er zijn ook al gevilde padden. Ik vraag me af of ze dood zijn als ze gevild worden. Vanmorgen na een werkelijk uitgebreid ontbijt – we zagen zelfs een schaal waar “chien” bij stond- zijn we vertrokken. We fietsen over de hoge brug.

De route zou ons over een kleine weg naar de volgende etappe leiden. Na 6 km over puntige keien van 5 tot 15 cm gehobbeld te zijn heb ik een brommer aangehouden. Met wat gebaren naar de weg wist hij mij te vertellen, dat die weg nog zeker 10 km zo zou zijn. Even later stopte een Vietnamese en zij vroeg ons in het Engels wat ze voor ons kon doen. De weg. Zij heeft met een man, die al een tijdje bij ons stond gesproken. Deze weg is very worse. Nog 40 km te gaan. Dus we zijn 6 km terug gehobbeld, hebben een ka phe gedronken en gegeten. Ka phe is hier een glas met ijs en een half kopje zeer sterke, iets gezoete koffie. Echt lekker. Dan maar over de grote weg. Na 26 km waren we er. Weer een typische Mekong plaats. De muziek dreunt hier de kamer binnen. Men houdt hier van harde muziek. Zelfs vanmorgen bij die koffietent, we zaten er 5 minuten en de eigenaar maakt het knus voor ons. Het volume was nog te harden.

Zondag 19 augustus, dag 31

Zo de laatste keer onderweg fietskleren wassen. Het aankomen in het hotel is al routine. Ik ga de kamer bekijken en keuren. Bagage van de fiets halen, inchecken, fietsen op slot doen en naar de kamer. Wie krijgt welk bed? Soms zijn het twee eenpersoonsbedden en soms twee van 160 breed, wat een luxe! De fietskleren even uitspoelen en daarna in het sop. Fred maakt altijd de waslijn klaar. Fietskleren uitspoelen, ophangen en dan douchen. Even uitrusten en kijken wat valt er te doen in de stad. Bij het hotel in de buurt een biertje drinken en bij voorkeur een vega loempia scoren. Rondje fietsen en boodschappen doen. Intussen kopen we altijd yoghurt, want het ontbijt is meestal een warme hap. Brood is er wel, gebakken ei ook nog, maar boter en jam, dat hebben we in Vietnam maar twee keer gehad. Vandaag had ik nieuwe bodylotion nodig. Pas in de 3 de winkel kon ik deze zonder whitener krijgen. We zijn toch mooi verkleurd en dat wil ik toch niet weg bleken! In het plaatsje was nog een erg mooie tempel. Verder is er heel veel Mekong hier. Het hotel ligt aan de Mekong en we zitten nu op het balkonnetje met een Tijgerbiertje. De Mekong is hier heel breed en bestaat uit twee rivieren, dus er ligt een eiland tussen. De brug hier naar toe neemt beide rivieren. Eerst gaat die in een lage versie over de rivier een, daalt ietsje over het eiland en dan gaat die tamelijk steil omhoog en overbrugt rivier twee. Indrukwekkende constructie. Het hotel is het mooiste hotel hier, zo schrijft de gids. Bij het inchecken vraag ik altijd om discount, want het is low season. Nu vertelde de receptioniste in mooi Engels, no discount, this hotel is from the government. Het is een staatshotel. Maar ze zei het zo plechtig, dat vroeg om reactie. Oh, that’s no problem for me, I will ask the government en smile. Nou, je raadt het al, no discount. In hotel nog een hapje gegeten, voordat we de stad ingingen heb ik de menukaart bekeken en voorzag al problemen. Ik had al eerder getracht uit te leggen dat ik groente wil met DIE sweet and soure saus van die kip sweet and sour en mie erbij. Mie begrijpt men niet, het zijn noodles. Dat is dus niet mogelijk, de sweet and sour saus is aan het gerecht gekoppeld en valt dus niet bij een ander gerecht te bestellen. Dus heb ik die lieve receptioniste gevraagd het uit te leggen. Zij begreep het direct en legde het uit dat ik dat vanavond wilde eten. Geen probleem. Ze wilde gaan en ik vroeg haar of zij ook duidelijk had gezegd voor vanavond. Dat heeft ze alsnog gedaan. 10 minuten later staat mijn gerecht voor mij en de serveerster brak bijna in tranen uit, toen ik zei, nu niet, maar vanavond. Please, please, my manager, I am scared. Met alle liefde, ik had net 4 loempia’s op en had ook echt geen zin. We hebben wel 10 keer beloofd dat we echt vanavond terug kwamen. Dus om 19 uur waren we er. I am so happy you are. Doe you want the sweet and sour? Natuurlijk, ik heb de opgewarmde hap maar braaf op gegeten. Echter zat er in een van de eerste happen pepers tussen, en het zweet liep me over het hele lijf. Dat is mij grote handicap, eten. Ik lust echt te weinig voor dit soort landen. Fred heeft me laatst zijn scrimps laten proeven. Tja, het valt voor mij in de categorie, in nood kan ik het eten. Maar ik vind het echt niet lekker. Doe mij maar pasta, met een verse tomatensaus van roma tomaten en verse kruiden en verse Parmezaanse kaas… Daar proef ik echt iets van, lekkerrr. Ik weet dat er veel tussen de oren zit. Ik zei al tegen Fred, ik laat me onder hypnose, EMDR, of wat weet ik, omprogrammeren, lust daarna alles… Door inspanning van het fietsen moet ik wel wat eten wat aanzet, anders zou ik minder moeite doen, om iets te vinden. Dan gewoon maar weer een banaan, papaja, watermeloen en wat yoghurt. De route vandaag was erg mooi, veel boomgarden en plantenkwekerijen. Ze maken prieeltjes van een soort buxus. Daar kun je met stoel en tafel onder zitten, of olifanten, herten en grote kruiken. Ziet er geweldig uit. Hier groeit de natuur ook 365 dagen per jaar. Dus morgen de laatste etappe, naar Saigon. De laatste 15 km zullen zeer druk worden, nog meer brommers en getoeter.

Maandag 20 augustus, dag 32

  • Facebook
  • Twitter
Vandaag wederom een mooie route gefietst. Beetje kris-kras over landelijke wegen. Veel bruggen en pontjes, beker ice coffee hier een koud drankje daar. Tegen half drie waren we in de buurt van Ho Chi Minh City, de verkeersdrukte neemt geleidelijk toe. De laatste 10 km was het mee gaan in de stroom, alleen de afslagen naar links vragen om doorzetten. De temperatuur loopt in de stad op naar de 35/36 graden. We merken direct het verschil en missen de bries, die op de landwegen er wel is. Het hotel hebben we snel gevonden. Heerlijk comfortabel hotel. Omdat we een dag eerder er zij, slapen we er 4 nachten. Morgen gaan we de dozen voor de fietsen regelen en pakken die ook in, het vervoer voor vrijdag naar het vliegveld bespreken en een tour boeken naar de Cu Chi tunnels en nog wat andere to do zaken hier. Dat gaat dan op de woensdag gebeuren. En dan hebben we nog genoeg stadswandelingen en de Spa’s. Vanavond verrukkelijk Italiaans gegeten. Sorry, maar ik was er echt aan toe. Pomodore, een top restaurant volgens trip advisor. Klopt helemaal. En het was er druk, Vietnamezen en wat toeristen. De prijs is Nederlands. Kort overzichtje: 1200 km gefietst, hebben 2 routes niet gefietst vanwege mijn ziek zijn, 2 routes vanwege ons tripje naar Phu Quoc en 2 hadden we bij voorbaat al tot busreis bestempeld. 32 dagen onderweg, 30-35 oC, elke dag zon en 2 keer geschuild vanwege een regenbui. We zijn helemaal tevreden. Morgen iets uitslapen, i.p.v. half zeven wordt het half negen opstaan.

Woensdag, 22 augustus, dag 33

Gisteren hebben we 2 fietsdozen laten maken, bij het hotel laten bezorgen en de fietsen ingepakt. Was zweten bij 35 graden en hoge luchtvochtigheid. Fietsen is prima hier, wel heb ik de voorkeur voor rechtse bochten! Verder zijn we door het centrum gewandeld en hebben wat bezienswaardigheden bezocht. De dakterrassen van Sheraton en Caravelle vallen tegen. Er is inmiddels te veel hoogbouw omheen gebouwd. Ach, en verder is hier veel te koop aan namaakspullen. Vanmorgen zijn we met een busje naar de Cu Chi tunnels gereden. Indrukwekkend tunnelstelsel dat door de Vietcong tijdens de oorlog is gebouwd. Waanzinnig pijnlijke boobytraps hebben ze gebouwd. Denk aan bamboepijlen, pijlen met weerhaken, doosjes gevuld met schorpioenen, slangen,…..dat alles verstopt in de jungle. De gangen zijn in totaal 200 km lang en drie etages diep. Voor de toeristen heeft men een stukje van 150 m verbreed, want anders passen de meesten niet doorheen. Je doet er 10 tot 15 minuten over om er op je hurken doorheen te schuifelen. Toen we weer buiten kwamen, liep me het zweet in straaltjes over het hele lijf. Onvoorstelbaar, om hier jaren in te leven. Daarna zijn we nog naar de Cao Dai tempel gereden, waar een gebedsceremonie gaande was. Het is een combinatiegeloof van boeddhisme, taoïsme en confucianisme. Overdaad aan versieringen en de priesters dragen het alziende goddelijke oog op hun cape. Omdat het vanuit een travelagent georganiseerde trip was, tja, dan heb je altijd nog de koopgelegenheid; wat handcrafts. Er is nu een echte bui buiten gaande, met onweer. Morgen onze laatste dag, ik wil nog het museum en de botanische tuinen bezoeken. En aan het einde van de middag hebben we de Spa geboekt. 2 dagen Saigon is echter voldoende, dan heb je alles gezien.

Donderdag, 23 augustus, dag 34

Vanmorgen zijn we eerst naar het oorlogsmuseum geweest. De foto’s die er hangen zijn wreed. De oorlog was wreed en

  • Facebook
  • Twitter
 kende uiteindelijk alleen verliezers. Wat ik nu wel kan plaatsen, zijn de erg misvormde mensen hier. Ik heb nu al 2 keer iemand gezien met een immens groot hoofd, vierkant en hangend stukken vel. Ook verbaasde ik me over de misvormde 30-40 ers. De oorzaak is het sproeien van dioxines door de Amerikanen tijdens de oorlog. Het museum heeft ook een aantal misvormde embryo’s in “water”. In Amerika zijn er ook misvormde kinderen van de vaders die in Vietnam hebben gevochten en in contact zijn geweest met de dioxines, zoals bijvoorbeeld ontbladermiddel. Het museum is beslist de moeite waard en kent ook een verdieping met het dagelijkse leven tijdens de oorlog, de Vietnamezen en de Amerikanen. Van het begin tot het eind. Er zitten werkelijk “mooie” foto’s tussen die veel onthullen. Daarna wilde ik nog naar de botanische tuinen, maar die vonden we niet, dus werd het de dierentuin als vermaak. Achteraf hadden we beter een taxi kunnen nemen en ons naar Chinatown laten rijden. Om 16 uur startte de Spa. Wat een heerlijkheid. Daarna al gepakt en weer naar de gezellige backpackers wijk gelopen. Prostitutie is ook hier aan de orde van de avond. Sorry mannen, maar als ik dan die “oude” kerels zie zitten en die jonge meiden erbij… Meiden die met elkaar giechelen, af en toe woorden wisselen met de mannen, tja het zijn inkomsten. Er wordt hier veel gebedeld, zeker bij de markt en in de eenvoudige wijken. Morgen komt er nu echt een eind aan de reis. We hebben veel gezien en beleefd, enthousiaste Vietnamezen en Cambodianen ontmoet, zijn verrast over deze beide landen en onder de indruk van het verleden. Fred vindt het prima om weer naar huis te gaan, ik heb er weinig zin in. Ik zou zo weer de fietstassen in kunnen pakken en nu dan verder naar het Noorden kunnen fietsen. Het leeft zo heerlijk zorgeloos hier.