|
|
Reisverslagen
Thailand & Maleisië: DE UITDAGING: van Bangkok naar SingaporeDoor: Jos en Emmie de Beer 2008 Singapore, 10 maart 2008. Het is 23.50 u, het tijdstip dat we de lucht ingaan
om koers te zetten naar Nederland. Met de nodige weemoed beseffen we, dat
onze fietsvakantie erop zit en dat ons een lange zit staat te wachten . Het vooruitzicht om dertien uur door te moeten brengen in zo’n vliegding stemt mij enigszins somber. Emmie troost me met de opmerking dat de tijd vliegt. Klopt, maar niet in een vliegtuig vind ik. Tijd genoeg dus om wat na te mijmeren over deze fietsvakantie.
Op 10 januari verlieten we Het Cenakel om te beginnen aan “de Uitdaging”. Zo noemt Asian Way of Life (AWOL) hun fietstocht van Bangkok naar Singapore. Een spectaculaire fietstocht die ons moet voeren van een metropool van totale chaos en rommel naar een metropool van orde en netheid. Ik denk aan de verbijsterende fietstocht met gids door Bangkok (Amazing Bangkok Cyclist Tour). Dwars door enorme sloppenwijken; langs marktplaatsen waar de meest vreemde zaken worden verkocht. We staken met een bootje de Chao Phraya rivier over waar je in zeer rustige buitenwijken met een stelsel van waterwegen (khlongs) terecht komt.
|  Ik denk aan de kilometers lange grotendeels verlaten tropische zandstranden aan de oost- en westkust van Thailand. We konden het niet laten om af en toe de fietstocht te onderbreken om een enigszins frisse duik te nemen. Ik denk aan de Thaise Nationale parken met grillig karstgebergte, wilde riviertjes, ontelbare watervallen en prachtige natuur.
Ik denk aan onze “omweg” naar “Runs ’N Roses”. Een Nederlands ecoproject, waar we midden in het regenwoud hebben overnacht in een boomhut en waar Emmie professionele kookles kreeg van de plaatselijke Thaise kokkin.
Ik denk aan de oversteek naar de westkust van Thailand, dwars door het tropisch regenwoud, hier en daar afgewisseld met kokosnoten- en rubberplantages. Hier was onze eerste ontmoeting met een verwonderd opkijkende apenfamilie. Waarschijnlijk zagen zij beren op de weg. Er zouden nog vele ontmoetingen volgen.
Ik denk aan de Tsunami van 2004, die stevig heeft huisgehouden aan die westkust. Er waren hier 35.000 slachtoffers te betreuren.
Ik denk aan de tocht door de jungle en door rivierbeddingen op de nek van een olifant. Zit je daar 2 meter hoog op een beest, dat nooit een prijs voor elegant lopen zal winnen. Een manier om zeeziek te worden in een oerwoud.
Ik denk aan de schitterende kanotocht door een mangrovewoud, aangestaard door misschien wel honderden apen. Omgekeerde wereld eigenlijk, wij horen die apen aan te staren. De tocht werd afgesloten met een zwempartij in een lagune.
|  Ik denk aan de bezoeken aan de prachtige eilanden Langkawi en Penang in Maleisië. Wel erg toeristisch met alle daarbij behorende uitgaansmogelijkheden. Dit in schrille tegenstelling tot de rest van Maleisië, waar alcohol in de ban is gedaan.
Ik denk aan de route in Maleisië van de westkust naar de oostkust. Een zware, maar prachtige tocht door het tropisch regenwoud. Jammer dat men hier nog steeds bezig is met houtkap. Wat er dan nog over is wordt platgebrand om plaats te maken voor
oliepalmplantages.
Ik denk aan het bezoek aan Taman Negara National Park. Voor ons het hoogtepunt van de fietstocht. Om er te komen moesten we met een longtailboat ongeveer 60 km stroomopwaarts, dwars door stroomversnellingen, de Tembeling rivier op. Bij aankomst hebben we voor 3 nachten een boomhut geboekt. We hebben meegedaan aan een “jungle night walk” en een “canopy walk”, dat is een wandeling over een 40 meter hoog in de bomen aan touwtjes hangende brug.
|  We hebben een “Orang Asli” stam bezocht. Dit zijn de oorspronkelijke bewoners van Maleisië, zij leven nog in het stenen tijdperk.
Ik denk aan het bezoek aan Tekam Plantation. Een enorm grote plantage. Liefst 8.000 werknemers in dienst. Hoofdzakelijk palmolieproductie, maar ook koffie, cacao en fruit.
Ik denk aan het bezoek aan de Sri Marathandavar temple, een Hindoetempel, waar ik hoogstwaarschijnlijk ben bekeerd tot het Hindoeďsme. Ik moet voortaan met een rood/witte stip op mijn voorhoofd door het leven.
|  |  Ik denk aan het bezoek aan “Lake Chini”. Met een bootje door kreekjes, langs watervallen en slangenholen. Overnachten in een zeer eenvoudige bungalow aan de oever van het meer. Helaas liep mijn afspraak om de volgende morgen te gaan vissen op het meer spaak. De schipper kwam niet opdagen.
Ik denk aan de tropische regenbui van ongeveer een week, waar we vanwege tijdsdruk toch door moesten. We werden langdurig gevolgd door nieuwsgierige visarenden.
|  Ik denk aan de overtocht naar Singapore met een originele “bumboat”. Een houten bootje, dat vertrekt als de schipper vindt dat hij voldoende passagiers, maximaal 12 voetgangers en fietsers, aan boord heeft. In Maleisië gaan ze ermee de zee op. Voor alle zekerheid hebben we onze fietshelmen maar opgehouden.
|  |  Ik denk aan de stad Singapore. We hebben hier schitterende stadswandelingen gemaakt en het Nationale Museum bezocht. Singapore is in 1819 door het Verenigd Koninkrijk gekoloniseerd en dat is nog goed te zien. De oude Engelse koloniale gebouwen zijn uitermate goed gerestaureerd en staan volop te pronken tussen de wolkenkrabbers. Singapore heeft leuke en sfeervolle wijken, zoals Chinatown, Little India en Arab Street. Een prachtige stad. We hebben hier 3 dagen doorgebracht.
Ik denk aan de “hotels”, bungalows, chalets en boomhutten, waar we de nachten hebben doorgebracht.
Ik denk aan de “stalletjes” langs de weg, waar we vaak heerlijk hebben gegeten. Alleen die visrijst soep als ontbijt was wel eventjes wennen. Naar onze westerse begrippen ziet het er allemaal niet uit. Ik denk aan de verrassende ontmoetingen onderweg. De medefietsende lotgenoten uit Nederland, Duitsland, Polen.
Ik denk aan de prachtige en ook pittige fietstocht van 2.911 km met veel klimmen en dalen. We fietsten 1.400 km in Thailand, 1.500 km in Maleisië en 11 km in Singapore. Alleen die laatste 11 km in Singapore waren gevaarlijk.
Ik denk aan de vriendelijke en charmante Thaise en Maleisische bevolking. Buiten de toeristische gebieden waren we vooral een bezienswaardigheid. We hebben ons nergens onveilig gevoeld en vonden het gęnant om onze fietsen op slot te zetten.
En dan word ik abrupt wakker geschut. We zijn al geland op Schiphol en ik moet het vliegtuig verlaten. De tijd is omgevlogen.
|  |
|
|
|
